Ik heb iets met zonnebrillen, bijna even erg als mijn schoenen- en bottenverslaving. Ik hou het meestal vrij goed onder controle, maar als ik dan met de jongste langs de optieker moet, omdat zijn brilleke weeral stuk is of kadul staat, dan wordt de verleiding toch wel echt een beetje te groot…
Nu had ik min of meer een excuus, mijn allerlaatste Polaroid is naar de haaien, hoe ik het gedaan heb, weet ik niet, maar er staan krassen in het glas, aan de binnenkant nog wel! Die bril gaat naar de reservebank, want met dat ding kan ik niet autorijden! De zon en ik, wij zijn niet echt de beste vrienden, mijn ogen gaan tranen en ik krijg er schele koppijn van, dus mij zie je bijna altijd met een zonnebril op mijn neus. Iets wat je zo vaak draagt moet toch van goede kwaliteit zijn?
Ik ben geen snob, ik heb het niet echt specifiek voor merkartikelen, maar op gebied van zonnebrillen, ben ik het eigenlijk wel… Mijn twee coole zonnebrillen zijn Puma’s en nu heb ik eentje van Silhouette, heel fijn, heel licht en zalig om te dragen. Die is nu gepromoveerd tot eerste keuze, zeker als ik moet rijden.
Zoonlief zag zijn kans, ijzer smeed je als het heet is… Niet dat hij stond te zagen, maar zijn oogskes blonken en mijn hart smolt weg als sneeuw voor de zon. Wel met de afspraak dat hij de helft zelf betaalt en als hij er weer eens in slaagt om zijn zonnebril te verliezen of kapot te maken, hij de rest ook zelf kan betalen..
Hij heeft sinds vandaag contactlenzen, mijn jongste, dus nu kan hij ook een gewone zonnebril dragen. Ik weet nog hoe blij ik was toen ik eindelijk lenzen kon kopen, heb er een maand zomervakantie voor opgeofferd indertijd. Die dingen waren immers walgelijk duur… Blij als een kermisvogel ben ik toen een zonnebril gaan kopen, een echte, zonder correctie! Eentje die je kon passen met de donkere glazen erin, want een zonnebril kiezen op montuur, dat kan ferm tegenvallen…
Thuisgekomen begon het geknoei met de lenzen, hoe ik ook probeerde uit te leggen wat hij nu juist moest doen, het lukte maar niet. Dus heb ik ze ingezet, raar lenzen in de ogen van iemand anders zetten, heel raar… Hij zal het wel leren, hoe lang heb ik niet staan knoeien bij de optieker die eerste keer! Dat waren dan nog harde lenzen, daar moest je aan wennen, de eerste dag een uur, de tweede dag twee uren, het voelde alsof iemand de hele tijd zand in mijn ogen gooide. Leve de vooruitgang en de zachte daglenzen!!
Nu nog een manier vinden om aan mijn vent uit te leggen dat ik alweer een nieuwe zonnebril heb gekocht…
Filed under: manie/fobie
Zonnebrillen, botten en schoenen. Hier nog zo’n verslaafde. Trouwens, k’ heb ook altijd een zonnebril op mijn neus staan. Kan echt niet zonder, zelfs op een overtrokken dag.
En je vorige postje, haha, dat ken ik taxi spelen, eerste fuif. Ben ook in die “een stapje in de wereld beginnen zetten”-fase met mijn twee zonen. En de eerste keer voelde wel heel raar aan. Maar ja, zo gaat dat nu eenmaal.
@Crisje : Ja, bij mij moet het ook al heeeel slecht weer zijn, voor ik mijn zonnebril weer wegsteek!
Wat het fuiven betreft, bij ons gaat dat heel geleidelijk, de schoolfuiven in het eerste en tweede middelbaar zijn echt heel strak georganiseerd en vinden plaats in de school zelf. Deze keer had ik geluk, een vriendje en een vriendinnetje van de jongste wonen dicht in de buurt, dus ik heb iedereen opgebeld en dan afgesproken dat ik ze zou brengen en een andere papa heeft ze dan afgehaald en thuis afgezet…
Voor botten en schoenen en zelfs handtassen kan ik je volledig volgen… maar zonnebrillen begot! De zon schijnt amper in onze contreien
@Contessa : Sunglasses… to hide behind…
Je moet bij mistig weer eens een goeie zonnebril opzetten, je ziet dan gewoon veel scherper. Een polaroid haalt trouwens de weerspiegeling in je voorruit weg, alleen spijtig dat het scherm van je Tomtom ook bijna onleesbaar wordt als je door gepolariseerd glas kijkt.
Enne het zou ook helpen tegen kraaiepootjes, want als je een zonnebril draagt, is de huid rond je ogen afgeschermd van de zon en je gaat je ogen ook niet samenknijpen…
Ok, ik geef me over…. lang leve de zonnebril!
Ik ben zelf ook niet zo’n zonnebrilfan, maar mijn man is een Italiaan, dus die haalt de zonnebril boven als hij denkt dat er wel eens een straaltje zou kunnen verschijnen… ! nationalité oblige…
ps ik heb net wat op je blog rondgeneusd en van je stukjes genoten…
Ik heb in mijn hele leven nog geen half uur een zonnebril kunnen ophouden… Maar mijn man is een Italiaan en die haalt de bril natuurlijk boven bij het vermoeden van een zonnestraaltje hè.
Ik was net aan het rondneuzen op je blogje en heb ervan genoten.
Oh ja, ik klikte ook eens op de site van de school van je zoon en toen zag ik dat hij schoolloopt in mijn “geboortedorp”… Ondertussen ben ik wel verhuisd.
Goeie vakantie trouwens.
@Contessa : Yesss!
@doctoranda-mama : Bedankt!
Ik ben ook verhuisd, dus kids konden zowiezo niet naar mijn ex-school (als ik dat al gewild had…), maar wij hebben nog geen spijt gehad van onze schoolkeuze.
Hier van ‘t zelfde. De fuif-dochter bedoel ik dan. Ze regelde zichzelf een logeersessie bij een vriendinnetje. Handig.
@zapnimf : Heel handig! Bij mij was het indertijd andersom, mijn vriendinnetjes kwamen bij mij logeren, want mijn ouders waren – voor die tijd toch – helemaal niet streng en ik mocht dan ook vrij veel in vergelijk met mijn leeftijdsgenoten!