Alles voor de schijn!

Wow, nu ziet het er wel “cool” uit, maar uiteindelijk is het gewoon een weergave die ik kon kiezen. Wel gemakkelijk, zo oogt mijn “poging tot” opeens een pak professioneler!

Tot ik het zelf beter kan, ben ik toch blij met al die mooie designs waaruit ik mijn keuze kan maken.

Maar nu ga ik me eindelijk bezig houden, waar ik me eigenlijk al heel de middag mee had moeten bezig houden… De schijn ophouden dat ik op mijn vrije dag meer gedaan heb dan uitslapen, surfen, een broodje gaan eten met kids (al werd dat zeer op prijs gesteld), over de markt wandelen, nog meer surfen, weblogs lezen en aan mijn eigen kersverse weblog prutsen!

Op goed geluk…

Een beetje wankel en met vertwijfeling zet ik mijn eerste stapjes in blogland. Zal iemand dit ooit lezen, wat zullen ze ervan vinden en hou ik dit echt wel vol?

Al schrijf ik nu meer dan een jaar een monoloog bij ADHD+, toch is dat geen echte blog in de strikte zin van het woord, als er al een strikte zin voor dit woord bestaat natuurlijk… Om die monoloog te lezen moet je wel een forumlid zijn. Dat geeft een vals gevoel van veiligheid, want iedereen die wil kan lid worden van zo’n forum, da’s een koud kunstje!

Maar nu is het “voor echt”, niet meer in een beschermde omgeving, niet meer voor een handvol gelijkgestemden, maar gewoon open en bloot op het internet.

Ik lees al een tijdje een aantal blogs, ik vind het leuk om op die schrijfsels te reageren en de verleiding werd groter om het zelf ook eens te proberen. Ik ben niet iemand die lang twijfelt en nadenkt en filosofeert en er niet aan begint voor hij/zij het helemaal onder de knie heeft. Nee, ik sta een tijdje te kijken naar het water, probeer in te schatten of het koud of warm is en spring gewoon op goed geluk…

Mijn plekje is er nu, ik weet het, het ziet er niet uit op dit moment, maar ik moet het allemaal nog leren. Het voelt aan alsof ik van een driewieler overgestapt ben naar een echte fiets met zijwieltjes. Nu nog leren rijden, mijn evenwicht houden en dan kunnen die zijwieltjes ook weer weg! Misschien ben ik ooit wel eens klaar voor een coole racefiets of een grave mountainbike, maar op dit moment concentreer ik me nog even op het trappen en proberen overeind blijven…

Nu nog proberen dit plekje er minder saai en meer mij uit te laten zien en dan zijn we echt op weg!

San