Brons!!

Brons heeft hij, onze eigen Kevin Van de Perre! Toch een hele prestatie voor iemand uit ons kleine landje, iemand die toch niet over alle die faciliteiten kan beschikken zoals bijvoorbeeld de Russische schaatsers… Blijkbaar is het de eerste keer in 60 jaar dat er nog een Belg een medaille haalt op de Europese kampioenschappen.

Ik heb zitten kijken (eerder toevallig) met een knoop in mijn maag van plaatsvervangende zenuwen! Maar wat deed die jongen het goed en wat zag hij er gelukkig uit. Go Kevin!!

Mijn auto, mijn Tomtom en ik!

Voor mijn werk ben ik vaak met de wagen op pad. Tomtomgewijs zoek ik mij dan een weg door de velden en de piepkleine dorpskommen om mijn doel te bereiken. De eerste jaren was het heel wat moeilijker, met de stratenatlas op de zetel naast mij, om de paar minuten opzij gaan staan, omdat wat ik zag niet echt overeen kwam met wat er naar mijn herinnering in de stratenatlas stond. Negen keer op tien was het mijn herinnering die niet helemaal overeenkwam met de realiteit, de stratenatlas had meestal gelijk…

Gelukkig kwam mijn baas een hele tijd geleden op het lumineuze idee om mij (en mijn collega’s) een Tomtom te geven. Ik was er zo blij mee, dat kunt ge niet geloven! Ik ben namelijk niet gezegend met een goed richtingsgevoel en ik ben een vrouw en volgens dat één boekske kunnen die niet kaartlezen. Ik moet toegeven dat daar een grond van waarheid in zit…

Ik heb het trieste record van Tomtommekesverbruik op den dienst waar ik werk, ok de mijne is nog nooit gepikt, maar er zijn er al wel twee opgesmoord wegens een defecte voedingskabel. Voor de rest ben ik hoofdzakelijk lyrisch over dat ding.

Maar… af en toe flipt dat toestel en stuurt mij de velden in, dan bedoel ik echt de velden in, liefst op een weg met heel veel slijk of gras dat zo hoog staat als mijnen auto… De bezitters van een Tomtom zullen nu misschien begrijpend knikken, maar ondanks het feit dat ik nog nooit zo vast gezeten heb in het slijk, dat ze mij er met een tractor uit hebben moeten komen trekken, ik ken mensen die wel zo onfortuinlijk waren.

De vriendelijke mannenstem zegt dan bijvoorbeeld “nu links afslaan” en ik denk, “shit, dat ziet er nu niet echt een hoofdweg uit”, maar wie ben ik om aan de kundigheid van mijn elektronische begeleider te twijfelen? Zo kwam ik al terecht op wegen waarop het meer glijden door de modder dan rijden was, of waar het gras na een kilometer of twee zo hoog stond, dat ik dacht, sebiet zit ik hier gewoon vast, dan raken mijn wielen de grond niet meer! U begrijpt wel dat keren in zulke omstandigheden ook niet echt voor de hand ligt…
Gelukkig ben ik er altijd al op eigen kracht uitgeraakt, maar ik vertrouw niet meer blindelings op mijn Tomtom. Soms kies ik er bewust voor om een kwartier om te rijden, om een bepaalde weg te vermijden…

Gelukkig komen die uitschuivers maar zelden voor, meestal kunnen mijn Tomtom en ik het uitstekend met elkaar vinden, al vrees ik dat hij soms wel eens denkt “andere linkse kant, stom kieken!” of “niet dezen afrit maar de volgende, kalf!” als ik er toch weer eens in slaag om ondanks zijn deskundige begeleiding, verkeerd te rijden…