Ik ben een kampeerder…

Dat ik zou kamperen, was voorbestemd door het lot. Mijn ouders zijn fervente kampeerders, zo ook alle tantes en nonkels. Mijn overgrootmoeder had zelfs een camping, heel lang geleden toen de arbeiders al wel congés payés hadden, maar nog niet de middelen om ver te reizen. Men ging dan maar naar een camping op den buiten, aan de Schotense Riviera bijvoorbeeld.

Mijn hele jeugd werd ik meegesleept naar Frankrijk, Spanje, Duitsland, Nederland, Luxemburg, Oostenrijk of Joegoslavië. Eerst met de tent, daarna met de camping-car en uiteindelijk met de caravan.

Tegen dat ik het huis uit ging, had ik het dus wel bekeken… En mijn partner was ook al geen kampeerder, nog niet van ver!

Toen de kinderen nog klein waren, brachten we onze vakanties door in kindvriendelijke hotels in Oostenrijk. Vooral toen bleek dat de kinderclub bij onze koters op erg veel bijval kon rekenen en wij van maandag tot vrijdag, tussen tien uur en vijf uur ons goesting konden doen, zonder de kids op sleeptouw te moeten nemen.

Omdat de kinderen groter werden en meer vrijheid nodig hadden, begonnen we uit te kijken naar een andere vorm van vakantie. Misschien een vakantiewoning of zo?

Tot mijn grote verbazing bleek mijn man in die tijd plotsklaps geïnteresseerd in kampeerspullen, opeens flaneerden we regelmatig door kampeerwinkels in plaats van door het Wijnegem Shopping Center…

Kamperen was voor mij ondertussen zo lang geleden, dat ik er de romantiek terug van in begon te zien. Ik was dus wel enigzins enthousiast toen hij voorstelde een tent kopen. Er werden luchtmatrassen uitgezocht en slaapzakken, grondzeilen, een tafel en stoelen en een kruising tussen een ijskast en een koelbox. Kamperen is een dure zaak voor starters!

Onze eerste kampeervakantie, wat een romantiek! In augustus kan het des avonds al behoorlijk koud zijn en met zijn tweetjes lekker warm in de slaapzak kruipen na een vermoeiende dag, het had wel iets…

Maar een tent opzetten, daar kruipt tijd in en alles ter plaatse krijgen, was ook al geen sinecure. Worstelend met dakkoffers, tentzeilen en piketten, zagen we de caravanisten toekomen… Meer dan de poten van hun sleurhut uitdraaien en eventueel een luifel zetten, moesten die niet doen.

Voor die maand ten einde was, stond er een tweedehandse caravan te blinken in onze achtertuin, de tent is verbannen naar de garage en ik denk dat ze daar blijft.

Na wat hilarische blunders, die ik later misschien wel eens met jullie deel, zijn we nu echte caravanisten geworden. Verre reizen, daar beginnen we niet meer aan met dat ding, dat gevaarte achter uwen auto, dat gaat niet vooruit!! Maar ons vanneke staat in de Ardennen en wanneer we goesting hebben, pakken we in en zijn we weg!

Zoals dit weekend dus, eventjes er helemaal tussen uit… Al zijn er ook voordelen aan om weer thuis te zijn, je moet bijvoorbeeld niet door de regen naar de plee lopen met een rol WC-papier onder uwen arm…