Tijdsbesef, of mijn gebrek daaraan…

Ik kom chronisch te laat, of veel te vroeg, wat ook ambetant is… ’t Is niet da’k van slechte wil ben, echt niet, ik ben gewoon heel slecht in het inschatten van tijd.

En ik geraak ook heel moeilijk uit mijn bed, wat er ook wel eens mee te maken kan hebben. Ik werk meestal van thuis uit – een geweldige luxe – en ik heb glijdende uren, wat wil zeggen dat, als ik geen afspraak heb (ik maak zelden afspraken voor 10 uur), het niet zo veel uitmaakt om hoe laat ik begin, als ik maar doe wat ik moet doen en ik werk dan gewoon ’s avonds wat langer door.

Maar één ding heb ik al geleerd, als je weet dat je toch te laat gaat komen, zorg er dan voor dat je er “geweldig” uitziet, dressed to kill en met de nodige “oorlogskleuren” (voor de vrouwen dan). Je moet immers binnenstappen op een meeting die al bezig is, dus kan je er maar beter voor zorgen dat wat ze te zien krijgen leuk is. Wedden dat er dan niemand meer geërgerd opkijkt om te zeggen dat je te laat bent?