Leve het uniform!

Een uniform, vroeger zou ik het gehaat hebben en van mijn pa mocht ik het niet dragen, hij deed zelfs moeilijk over mijn chiro-uniform. Maar nu, sinds een paar maanden draag ik er eentje, man dat is gemakkelijk! Het wordt gewassen en gestreken op het werk, ’s morgens geen getwijfel, niet zoeken naar een geschikt T-shirt en een jeans die nog net goed genoeg is om te gaan werken.

Mensen zijn ook veel meer geneigd om je serieus te nemen als je een uniform draagt, ze zijn niet zo wantrouwig, ik zie minder spiedende blikken vanachter opzij geschoven gordijntjes. Niemand komt me nog vragen wat ik aan het doen ben, niemand komt me storen.

Mijn advies wordt opgevolgd en mensen bellen niet meer direct naar “den bureau” als ik weg ben, om toch nog hun gelijk te halen. Ze accepteren het, gewoon omdat ik een uniform draag, omdat ik er “officieel” uitzie…

Het is niet eens lelijk, een hemd in een kleur tussen grijs en olijfgroen en een stevige zwarte rechte jeans. Alleen aan het borstzakje kan je zien dat het ontworpen is voor mannen, de naam van het bedrijf is erop gestikt en de helft daarvan en het logo, vallen onder mijn arm. Er wordt al een hele tijd gesproken van een aangepast uniform voor de vrouwen, hopelijk houden ze dan ook nog een beetje rekening met onze wensen…

Het enige wat ik minder vind, is dat de naam van het bedrijf ook vanachter op mijn col staat, ok het is niet helemaal zoals bij Jean-Marie Pfaff, maar toch wel een beetje, ach je moet altijd iets te wensen over hebben, niet?