Het blikken verlengstuk…

blikken_verlengstuk.JPGIk zie een auto als een vervoermiddel, iets waar je mee van a naar b geraakt en naar c en weer terug naar a… Liefst op een ietwat comfortabele manier en zonder noemenswaardige problemen. Een auto hoeft voor mij niet snel te zijn en als hij er toevallig goed uitziet, is dat mooi meegenomen, maar het is niet strikt nodig.

’s Mans kijk op auto’s is lichtjes anders en ik denk niet dat hij daarin de enige is. Hij moet een snelle wagen hebben, bij voorkeur (lees uitsluitend) van een Duits merk, die auto MOET er sportief en snel uitzien en je krijgt hem nooit, never, jamais, nie in een monovolumer…

Ik mag ook zelden met zijn troetel rijden, alleen als hij dronken is en dan zit hij nog de hele tijd opmerkingen te maken “Schakelen, nu schakelen!” of “Rijd ne keer wat rapper/trager!” of “Pas op voor dit of voor dat!”, ik denk dat hij op dat gebied ook niet de enige is.

Hij heeft me ooit eens de reden voor dit gekke gedrag uitgelegd. Volgens hem is een wagen voor een man een “blikken verlengstuk” van zijn eigen ik. Als je daar mag aankomen of mee mag spelen, moet je dat eigenlijk beschouwen als een “eer”.

Voor mij geen probleem, ik rij veel liever met mijn eigen wagen, een Renault Mégane Break die ik niet te kiezen had, want het is een firmawagen. Niet als extraatje op mijn loon, maar gewoon omdat ik het grootste deel van mijn tijd op de baan ben, voor praktische redenen dus. Nu ben ik daar ontzettend content mee, want ik wilde die auto juist heel graag!

Mijn persoonlijk vervoermiddel ken ik door en door, ik weet wat ik van hem kan verwachten en hoe hij zal reageren. De enige opties die ik onontbeerlijk vind, zijn stuurbekrachtiging, airco en een radio… en die zijn aanwezig. Park Assist zou ook nog mooi geweest zijn, maar je kan niet alles hebben…

De auto van mijn man is er zo eentje met toeters en bellen, zo eentje waar je niet even plankgas kan geven als je iemand wil voorbijsteken, want dan rij je binnen de paar seconden 180, zo eentje waar je goed mee moet opletten dus…

Als ik dan een enkele keer moet rijden, dan heb ik liefst dat hij zo zat is, dat hij niet meer zaagt. Dat hij in een toestand verkeert, waarin iedereen zijn beste vriend is en hij wat zit te zeveren en mijn rijkunsten niet van commentaar voorziet…