Hiep hiep hoera, voor mijn PDA!

pda1.JPGDeze keer had ik netjes op tijd een valentijnskaart gekocht, mijn onmisbare Palm piepte dat het een lieve lust was, gisteren heb ik dan eindelijk gedaan wat hij me opdroeg, een kaart kopen… Iets onthouden is namelijk niet mijn sterkste kant, tenzij het dingen zijn die je niet moet onthouden, de hoofdstad van Mongolië bijvoorbeeld, al is zelfs dat soms wel eens handig. Iets onthouden en er op tijd aan denken, is nog moeilijker, ik krijg het niet onder de knie…

Ik sta bekend om het vergeten van verjaardagen, kaarten en wensen die (een paar) dag(en) te laat komen. Ik krijg maar geen grip op de tijd, die gaat de ene keer razend snel en dan weer super traag, nu is het nog te vroeg om een kaart te sturen, het volgende ogenblik is het te laat, een koei te laat…

Dus deed ik mezelf bijna een jaar geleden een PDA kado toen bleek dat die dingen niet zo oneindig duur meer waren. Ik had het helemaal gehad met gewone agenda’s, die piepen niet als je iemand moet bellen of een kaart moet sturen, ze belanden onder in mijn handtas en worden vergeten. Mijn stoere Palm in zijn aluminium harnas daarentegen, waarschuwt mij netjes voor elke vergeten afspraak, verjaardag of andere gelegenheid. Hij laat middels piepjes weten wat ik nog moet doen en omdat ik er dan zelf niet meer krampachtig aan moet denken, heb ik net iets meer rust in mijn chaotische brein.

Als ik alweer eens niet in slaap geraak, voorziet hij me van muziek of kan ik “Bejeweled” spelen, het enige virtuele spelletje waar ik niet zenuwachtig van word. Als ik het geluid afzet, wordt mijn wederhelft niet wakker. Die heeft de benijdenswaardige vaardigheid om in slaap te vallen op het moment dat zijn hoofd het kussen raakt…

Mijn PDA is één van die weinige dingen die echt hun geld waard zijn, ik kan hem niet meer missen. Hij vergeet zelfs niks als ik hem vergeet op te laden, alleen kan het dan wel gebeuren dat ik iets vergeet natuurlijk. Trouwens ik ben zo aan hem verknocht dat ik hem vrij regelmatig van nieuwe energie voorzie…

Het mag duidelijk zijn, na bijna een jaar is het tussen mij en mijn spitstechnologisch vriendje nog altijd koek en ei!