Zonnebrilmanie…

zonnebril.JPGIk heb iets met zonnebrillen, bijna even erg als mijn schoenen- en bottenverslaving. Ik hou het meestal vrij goed onder controle, maar als ik dan met de jongste langs de optieker moet, omdat zijn brilleke weeral stuk is of kadul staat, dan wordt de verleiding toch wel echt een beetje te groot…

Nu had ik min of meer een excuus, mijn allerlaatste Polaroid is naar de haaien, hoe ik het gedaan heb, weet ik niet, maar er staan krassen in het glas, aan de binnenkant nog wel! Die bril gaat naar de reservebank, want met dat ding kan ik niet autorijden! De zon en ik, wij zijn niet echt de beste vrienden, mijn ogen gaan tranen en ik krijg er schele koppijn van, dus mij zie je bijna altijd met een zonnebril op mijn neus. Iets wat je zo vaak draagt moet toch van goede kwaliteit zijn?

Ik ben geen snob, ik heb het niet echt specifiek voor merkartikelen, maar op gebied van zonnebrillen, ben ik het eigenlijk wel… Mijn twee coole zonnebrillen zijn Puma’s en nu heb ik eentje van Silhouette, heel fijn, heel licht en zalig om te dragen. Die is nu gepromoveerd tot eerste keuze, zeker als ik moet rijden.

Zoonlief zag zijn kans, ijzer smeed je als het heet is… Niet dat hij stond te zagen, maar zijn oogskes blonken en mijn hart smolt weg als sneeuw voor de zon. Wel met de afspraak dat hij de helft zelf betaalt en als hij er weer eens in slaagt om zijn zonnebril te verliezen of kapot te maken, hij de rest ook zelf kan betalen..

Hij heeft sinds vandaag contactlenzen, mijn jongste, dus nu kan hij ook een gewone zonnebril dragen. Ik weet nog hoe blij ik was toen ik eindelijk lenzen kon kopen, heb er een maand zomervakantie voor opgeofferd indertijd. Die dingen waren immers walgelijk duur… Blij als een kermisvogel ben ik toen een zonnebril gaan kopen, een echte, zonder correctie! Eentje die je kon passen met de donkere glazen erin, want een zonnebril kiezen op montuur, dat kan ferm tegenvallen…

Thuisgekomen begon het geknoei met de lenzen, hoe ik ook probeerde uit te leggen wat hij nu juist moest doen, het lukte maar niet. Dus heb ik ze ingezet, raar lenzen in de ogen van iemand anders zetten, heel raar… Hij zal het wel leren, hoe lang heb ik niet staan knoeien bij de optieker die eerste keer! Dat waren dan nog harde lenzen, daar moest je aan wennen, de eerste dag een uur, de tweede dag twee uren, het voelde alsof iemand de hele tijd zand in mijn ogen gooide. Leve de vooruitgang en de zachte daglenzen!!

Nu nog een manier vinden om aan mijn vent uit te leggen dat ik alweer een nieuwe zonnebril heb gekocht…