Eviva España

spanje.jpgVandaag onze jongste gaan uitwuiven, die is voor een week naar Spanje met ’t school. Natuurlijk zat hij sinds vanmorgen op hete kolen, of eigenlijk al de hele week… Vanmiddag moesten er nog rap een paar spullen gekocht worden, badsloefkes, een badmuts, een trainingspak en sandalen stonden op het winkellijstje… Handig en charmant als hij is, heeft hij natuurlijk nog een nieuwe zwemshort en twee stoere boxershorts met camouflageprint losgepeuterd! Rond een uur of vier was alles ingepakt en toen begon het ongeduldig aftellen naar het grote moment…

Het kon niet snel genoeg kwart na vijf zijn, want om half zes moest hij “inchecken” en om zes uur zouden ze vertrekken. Waar ik toen hij op skiklassen vertrok, nog een knuffel en een paar zoenen kreeg, kon hij dit keer niet snel genoeg zijn bagage en pas afgeven, om dan met zijn maten voor de achterste deur van de bus post te vatten! Eens ze erop mochten, werd er zelfs niet meer gewuifd, nee ’t was haasten en vliegen om als eersten de achterste bank te veroveren!

Ze zijn geslaagd in hun onderneming zoals je kunt zien op de foto, allez als je heel goed je best doet, want de ramen van de bus waren getint en gespiegeld, we konden ze met moeite onderscheiden. Ze zijn bijna op tijd vertrokken, ze hebben een paar minuten moeten wachten op twee laatkomers, natuurlijk tot frustratie van degenen die wel op tijd waren… En wij kunnen hun capriolen volgen op de site van ’t school, spannend!

PS Den bompa van één van zijn maten, heeft nog iets te maken met bovenstaand liedje…

Parasieten, yuk!

ozzygroenoog.jpgGisteren thuisgekomen na zware dag, met veel heel moeilijke en ambetante dinges, dus mijn humeur was niet schitterend. ’t Is niet echt aangenaam als iemand anders fouten maakt en ik dan de kastanjes uit het vuur moet halen. De klanten zijn dan kwaad op mij, want ik ben degene die het slecht nieuws moet brengen… Ik begrijp dat echt wel hé, maar plezant is anders.

Moest dan ook nog mijn zonen van ’t school gaan halen, dus ’t was allemaal haasten en vliegen! Thuisgekomen zet ik mij achter mijn laptop, om mijn administratie af te werken, staat mijn oudste achter mij “Mama, den Ozzy heeft overgegeven!”. Nu kan ik op mijn oudste rekenen om zoiets op te kuisen, de jongste zou er neffest staan kotsen, die kan daar dus niet tegen…

Zoon aan de gang met keukenrol en allesreiniger, hoor ik hem roepen “Mama, daar zitten wormen in!”, jakkes!! Ikke gaan zien, maar voor mij waren dat spagetti-slierten, onze Ozzy krijgt meer dan genoeg eten thuis, maar gaat toch nog overal in de buurt schooien naar restjes…

Toen bewoog één van die slierten, dus het waren wel degelijk wormen! Ikke direct naar de dierenarts gebeld voor een afspraak, maar dat is zo’n heel rustige madam, die zei dat ik hem moest wegen en dan terugbellen, ze zou dan wel een middeltje klaar leggen en dat konden we dan komen halen. Dat spaart ons toch weer een visite en den Ozzy is dan niet heel den avond half getraumatiseerd…

Ik was daar niet gerust in natuurlijk, want ik krijg geen pillen door dat beest zijn strot geduwd, nog in geen honder jaar! Bleek daar ook een oplossing voor te zijn, nu bestaat er iets dat je vanachter in zijn nek moet aanbrengen, net zoals dat spul tegen vlooien en teken…

Maar dan moesten we natuurlijk nog weten hoeveel de kat weegt, want dat spul bestaat in twee dosissen, voor katten van minder dan 5 kg en voor katten die meer wegen. Ik heb echter geen weegschaal in huis, allez ‘k heb er wel een, maar die is kapot… Dus Ozzy in zijn reismand gestoken (met heeeel veeeel moeite !) en met die reismand naar de buurvrouw. Oudste zoon op weegschaal gezet zonder Ozzy en daarna met dat reismandje in zijn handen. Ik ga zelf voor geen goud op een weegschaal staan als daar iemand op staat te kijken, dus ikke gelukkig dat ik dat door één van de zonen kon laten doen!

Enfin, den Ozzy is ne ferme kater van ongeveer 6 kg! Zoon naar dierenarts voor medicatie en voor 6,20 euro waren we gesteld. Ik heb wel den indruk dat hij er vandaag een beetje van weet, maar hij eet goed, dus ’t zal wel in orde komen zeker?

Bloemen!

bloemen3.JPGDeze struikjes kreeg ik van mijn schoonmoeder, zij liet haren hof herinrichten door een tuinarchitect en wij mochten alle planten hebben die niet meer in het concept pasten. Dat kwam wreed goed uit voor ons, omdat wij datzelfde voorjaar de wildernis achter ons huis zouden laten temmen door een tuinman…

bloemen2.JPGDie struikjes hebben jaren in haar tuin gestaan en nooit of nooit ook maar één bloem gedragen. Hier bloeien ze met het jaar uitbundiger! Niet dat dat mijn verdienste is, want ik ben niet echt een specialist wat planten betreft, ik weet niet eens zeker hoe ze heten… Ik denk dat ze gewoon blij zijn met hun plekje. Ze staan in de schaduw tot een uur of drie en dan volop in de zon tot ’s avonds laat. De grond hier, is niet om over naar huis te schrijven, toch niet volgens de tuinman die onze gazon is komen aanleggen. Misschien is het de championturf (of zoiets in die aard) die diene mens hier in de grond verwerkt heeft, ik zou het niet weten.

Maar elke jaar, einde maart beginnen die dikke knoppen open te gaan en verschijnen er massa’s prachtige roze/rode bloemen. ’t Is met de foto’s van dit jaar te vergelijken met de foto’ van een jaar of twee terug, dat het opvalt, hoe die struikjes gegroeid zijn!

bloemen5.JPG bloemen4.JPG

En nu ga ik een dikke fleece aandoen, want wij gaan barbeknoeien!!

Triestig…

wortels.JPGNaar de nieuwe mama gekeken op VTM, wat voor ne triestige pé is die papa zeg! Gewoon heel den tijd zo afwerend en degoutant zitten doen tegen iemand die bij u te gast is! Dat is toch gewoon onbeleefd, onbeschaafd en onmogelijk! Die zegt vlakaf tegen zijn gast “Ik wil niet samen met u eten, want ik wil mijn lijn houden, ik wil niet dik worden zoals jij, want ik vind dat lelijk, …” en dat zit daar dan aan de lopende band cola te drinken!

Wat die andere mama daar in ziet snap ik dus niet, want buiten dat die een beetje te ordelijk en te kuisgezind is naar mijn mening en ze een poging heeft gedaan om van de “nieuwe zoon” een Johnny/nerd te maken, is dat eigenlijk best wel een tof mens.

Zelfs de tooghangers in ’t café zijn beleefder en hebben meer visie dan diene triestige plant! Zij “ligt” hem niet en dan wilt hij geen moeite doen… Wat is dat nu voor zever, hij kon toch gewoon hoffelijk zijn en er het beste van maken, ze vroegen die mens toch niet om met die nieuwe mama in bed te duiken!

Ik vraag mij alleen af, zou dat afscheidsgeschenkje echt zijn eigen idee zijn geweest, of zou de regie hem hints gegeven hebben, om hem toch nog iets of wat sympathiek te laten overkomen?

Zomeruur :-(

horloge.JPGIk haat het zomeruur, voor nachtmensen zoals ik is dat dus een ramp hé. Mijn biologische klok laat zich niet zomaar op een ander uur zetten, die houdt gewoon de zonnetijd aan en die zonnetijd scheelt nu twee uren met de ons opgedrongen tijd. Eigenlijk zouden wij gewoon op “Greenwich Mean Time” moeten zitten, maar “den Duitsch” heeft ons indertijd op het uur van Berlijn gebracht en toen die mensen dan eindelijk zo vriendelijk waren om weer te vertrekken, is dat nooit meer teruggedraaid.

Nu komt dat zomeruur er ook nog bij en dat is er voor mij nu over, sie. Ik ben een moeilijke slaper, ik kan wel vroeg in mijn bed kruipen, maar dan moet ik daar een paar uren mijn partner ambeteren door te liggen woelen en draaien. Mijn biologische klok beslist meestal pas rond een uur of twee, dat het tijd is om in te slapen. Maar nu ze mij weer dat zomeruur opsolferen, wil dat zeggen dat ik tot een uur of drie wakker ga liggen en toch niet langer mag slapen…

Er zijn al heel wat studies gepubliceerd die bewijzen dat er absoluut geen energie gespaard wordt door dit kunstgreepje, toch blijft men er aan vasthouden. Ok, het blijft nu zogezegd een uur langer licht, maar het duurt ’s morgens ook een uur langer voor het licht wordt hé! Ik weet nog van vroeger (toen ik zo onfortuinlijk was om te moeten beginnen werken om kwart na acht), dat dat uur vroeger opstaan pijn doet en dat je opeens weer in het donker moet staan wachten op de bus.

Ik heb nu de luxe van glijdende uren en het geluk dat mijn supervisor ook geen ochtendmens is en dus niet eist dat ik om acht uur al aan het werk ben. Maar er zijn grenzen aan hoe laat je kan beginnen en die grens ligt voor mij zo ongeveer rond halftien. Dankzij het feit dat ik van thuis uit kan werken, blijft het min of meer leefbaar, maar toch blijft die “timeswitch” op mijn maag liggen tot eind oktober, het moment dat we terugkeren naar de “wintertijd”.

Gelukkig was vandaag de zon van de partij om de pijn een beetje te verzachten. Zoonlief is het gras aan het afdoen, ook al is het zijn verjaardag. Vijftien wordt hij en omdat het vandaag niet echt zo geweldig goed uitkwam, zijn we gisteren naar het restaurant van zijn keuze geweest. De jarige mag bij ons immers altijd bepalen, wat we waar gaan eten. Mijnen eerstgeborene kiest altijd voor de “Pizzahut”, deze keer die in Leuven en ’t was allemaal lekker en heel gezellig!

Voor straks is er nog een kriekenvlaaike en we eten hotdogs. Dat is lekker makkelijk en de kinderen lusten dat ongelooflijk graag.

Alles ziet er anders uit…

… als de zon schijnt!

regenboog.JPG
Kan ik eindelijk mijn nieuwe schoenen aandoen!! 🙂

Roze…

roze.JPGVandaag bekijk ik het leven door een roze bril! Ik heb voor mezelf beslist dat ik gewoon wil zijn wie ik ben en niet meer wil worden wat ik niet kan worden…

Je kan wel proberen om jezelf in een andere, betere vorm te boetseren, maar dat bezorgt je alleen desillusies en veel stress. Ik zal nooit een geordend leven hebben, de inhoud van mijn handtas zal er altijd blijven uitzien als een mesthoop en ik zal altijd wel van alles blijven vergeten (al is dat fel verbeterd sinds ik mijn PDA heb). Ik wil niet zeggen dat ik geen ambities meer heb, er zijn altijd dingen die voor verbetering vatbaar zijn. Ik ga alleen geen onmogelijke eisen meer stellen aan mezelf en ook niet aan anderen. Want iemand anders proberen te veranderen is nog meer verloren moeite. Je moet mensen graag zien zoals ze zijn, met alle voordelen en nadelen.

(Al zou ik toch graag willen dat mijn vent verandert in een persoon die de klank van een gitaar ook mooi vindt, als de versterker niet “fucking loud” staat…)

Schone schoentjes…

schoenen.JPGIk ben een moeilijke wat schoenen betreft. Gelukkig maar, anders zou ik omkomen in het schoeisel…

Niet dat ik mij nooit heb laten vangen, mijn kasten puilen uit van de schoenen, laarzen, muiltjes en sandalen die ik MOEST hebben, omdat ze zo mooi waren. Een aantal daarvan kan ik echter niet dragen, gewoon omdat ik al zere voeten krijg, als ik er alleen nog maar naar kijk…

Ze hebben ook allemaal een naam. Zo zijn er diverse rooie schoentjes, Puma-ballerina’s, leeuwenschoenen, pitspoezen-sneakers, Willy Wonka-schoenen, parelsleffers, 1001-nacht-muiltjes, krokodillenbotten, floerenbotten, sexbottekes en nog veel meer!

Daarom heb ik een aantal vereisten opgesteld, wat “footwear” betreft. Daar hou ik mij nu altijd en overal aan, hoe mooi het schoeisel ook is en hoe moeilijk het mij ook valt om die prachtstukken te laten staan. Die vereisten zijn :

  1. Geen te hoge hak, ik ben geen steltloper. Ik struikel zo al over mijn eigen voeten, dus koop ik nooit stiletto’s. Heel af en toe laat ik mij toch verleiden tot het kopen van enkellaarsjes met een hoge hak, om bij thuiskomst te merken dat de rechtse een 40 is en de linkse een 39. Dat krijg je als de verkoper het etiket over de maataanduiding plakt en het laarsje dan in het vak van “soldekes/maat 39” zet…
  2. Geen namaakleer, daar krijg ik zweetvoeten in en van zweetvoeten krijg ik voetschimmel. Dat stinkt, is ontzettend irritant en jeukt verschrikkelijk!
  3. Geen sandalen met smalle bandjes, dat snijdt in mijn vel en mijn voeten gaan er dan uitzien als te strak ingebonden worstjes, ik noem dat het “salami-effect”, het doet zeer en is niet esthetisch verantwoord, dus dat doen we niet meer.
  4. De tip moet gesloten zijn, want ik vind mijn tenen niet mooi en ik lak mijn teennagels nooit. Met een open tip komt er ook makkelijk zand in mijn schoenen en daar krijg ik gegarandeerd blaren van.
  5. Ze moeten van in het begin gemakkelijk zitten, als ze in de winkel al pijn doen, moet je ze niet kopen, want dat gaat niet over na het inlopen, dat wordt alleen maar erger.

Eergisteren viel mijn oog op de beige schoentjes op de foto. Ze waren in uitverkoop, aan halve prijs, waarschijnlijk een overschotje van vorige zomer. In de winkel zag ik de donkere schoentjes en die waren eigenlijk al verkocht voor ik ze gepast had. De hakjes zijn comfortabel laag, 1 cm of zo en vooral erg stabiel. Ze zitten als boter aan mijn voeten en ik kan niet wachten tot het warmer en droog wordt, zodat ik ze eindelijk kan dragen…

Natuurlijk hebben ze ook al een naam gekregen, de beige heb ik “trouwschoentjes” genoemd (ook al ga ik absoluut niet trouwen in de nabije of verre toekomst), de zwarte heten vanaf nu “Minni-Mouse-Mambo-Muiltjes”!

Ozzy aan het woord…

ozzy-groenoog.JPG

Ozzy Groenoog zegt “Mijn mens werkt te hard, ze moet minder werken en in plaats daarvan mij vertroetelen!” en eigenlijk heeft hij gelijk…

Want een hond heeft een baas, een kat heeft personeel!

Minidisk!

minidisc.JPGNee, dit is geen kapotte MP3-speler, dit ding dient om muziek aan mini-disc’s te ontfutselen. Vroeger, toen de dieren nog spraken en M&M’s nog gewoon Bonitos heetten, toen had iedereen een walkman, zo’n onding om cassette-bandjes af te spelen. Het vrat batterijen en soms ook de tape van je dierbaar cassetteke, met daarop muziek die je (illegaal) gecopieerd had, van een LP van één van je vriendinnen. Toen was dat immers nog geen misdaad. Zelfs toen de discman al een tijdje bestond, bleven walkman’s populair, het duurde immers nog een poosje voor je zelf muziek op CD’s kon branden…

Natuurlijk waren er indertijd meerdere kandidaten om de muziekdrager van de toekomst te worden. Philips stelde de CD voor en Sony de minidisk en zoals met de verschillende types van videorecorders, was het niet de beste die het populairst werd.

minidisc1.JPGBij het opruimen van ’t weekend, vond ik mijn minidisk-spelerke en uit nostalgie heb ik er batterijen ingestoken en nog eens geluisterd naar de disk die erin zat. Wat een verschil tegenover een MP3-speler! Zoveel mooier, zoveel beter, zoveel subtieler, zoveel voller was die klank. MP3-spelers hebben afgedaan voor mij!