De kaap van de veertig…

veertig.JPGDit jaar word ik veertig en echt comfortabel voel ik mij er niet bij. Sinds de eerste rimpels zich begonnen te vertonen, smeer ik als een gek om te proberen ze weer een beetje te verjagen, wat zeg ik, om ze helemaal te laten verdwijnen!

Ik draag hopen geld naar de parfumerie en de apotheker en naar wie ook die mij belooft dat ik weer het strakke vel van een twintiger zal krijgen! Het helpt allemaal wel een beetje (denk ik), maar het kan geen vijftien jaar van mijn leeftijd afdoen. Ik mag van geluk spreken denk ik, veel rimpels heb ik niet, maar elke morgen en elke avond is er dat moment van angstvallig spieden in de spiegel, naar verdere tekenen van verval…

Ik spendeer haast nog meer geld aan concealers die mij er doen uitzien als iemand die, met erg weinig succes, heeft geprobeerd twee blauwgeslagen ogen te camoufleren. In de boekskes worden die producten de hemel in geprezen, of ik gebruik ze verkeerd, of het is dure rommel (ik denk het laatste als ik eerlijk ben).

Als ik mijn ogen opmaak ben ik in de weer met chique kleurtjes (nog zoiets dat belachelijk duur is) en een supergoed penseel (dat ook een vermogen heeft gekost), om als een ware kunstschilder, optische effecten te creëeren. Ik ben er niet slecht in, al zeg ik het zelf, maar ik kan geen wonderen doen…

Ik probeer positief te denken, ik moet blij zijn dat het me gegeven is om veertig te worden, niet iedereen heeft zoveel geluk. Ik besef dat ook echt wel, maar het maakt de realiteit niet mooier. Toen vorig jaar iemand (die waarschijnlijk dringend een bril nodig had) juffrouwke tegen mij zei, ben ik daar zeker een week euforisch over geweest! De kans dat dat nog eens gebeurt, wordt elke dag een beetje (veel) kleiner. Ik word er echt niet jonger op.

Waar ik vroeger van de daken schreeuwde dat vrouwen hun leeftijd moeten aanvaarden in plaats van naar de plastisch chirurg te lopen, begin ik begrip voor deze dames te krijgen. ‘k Heb gelukkig genoeg voorbeelden gezien van mislukte face-lifts om mij te behoeden, zelf aan mijn gezicht te laten sleutelen. Maar toch, soms begint mijn geest af te dwalen en zit ik hier en daar wat aan mijn gezicht te trekken en te duwen, om te zien wat het effect zou zijn. De beste verzekering is het feit dat ik een flebberke ben, ik ben zo bang van spuiten, messen, naalden en hechtingen, dat ik dat nooit of nooit ga durven!

Bwah, zal maar proberen om het positief te bekijken hé, de levenservaring, de zekerheid, het “comfort” van gesetteld te zijn… Het glas kan maar beter half vol zijn dan half leeg, niet? Van de zomer gewoon feesten gelijk de beesten, efkes slikken en moedig het domein van de middelbare leeftijd betreden!

*********

De foto is van een paar jaar terug, toen mijn ouders veertig jaar getrouwd waren. Wij zijn toen met de drie kinderen, in ’t kot van de nacht, de voortuin gaan versieren. Al mijn piketten zaten daar in de grond om de ballons te fixeren, af en toe ontplofte er ééntje, dus we verwachtten, à la minute, onze ouders buiten te zien komen met een flesje bubbels! Maar wonder boven wonder, zijn ze niet wakker geworden…

De cijfers zijn een creatie van mijn zus en broer, de bloemen van mij en toen we het in daglicht zagen, waren we er beretrots op! Daar in het putteke van de nacht met ballons en papieren bloemen staan knoeien was ongelooflijk plezant. Al konden we er niet aan uit dat de politie niet verscheen, opgeroepen door achterdochtige buren. Want ondanks het feit dat we ontzettend ons best deden, om zo stil mogelijk te zijn en de verrassing niet te verbrodden, moeten we toch heel wat kabaal gemaakt hebben, met die knallende ballons en ons haast hysterisch gegibber…

De clou was dat mijn ouders toen tot een uur of twee zijn opgebleven, fles champagne in de koelkast, glazen in aanslag, om ons te trakteren! Een beetje teleurgesteld zijn ze om half drie of zo, in hun bed gekropen. Wij zijn vlak daarna gearriveerd, net op het moment dat ze diep in slaap waren en de kans klein was, dat ze ons zouden horen…

9 Reacties

  1. Welkom in de club! En de strijd tegen de rimpels heb ik nooit gehad. Ze zijn er absoluut, maar je bent wie je bent! Ik moet toegeven dat ze meer en meer uitgesproken zijn, vooral sinds ik hier in de USA woon (enorm veel zonnige dagen waardoor ik steeds mijn ogen samentrek). Een zonnebril dragen is mijn enige wapen… De cremekes helpen toch niet (dus verspil ik er mijn geld niet aan)

    In ieder geval : van harte gefeliciteerd! Het is een leeftijd waar je toch even bij stilstaat. Je behoort definitief niet meer bij de jeugd (op onze vroegere tennisclub beschouwde men de dertigers nog als jeugd, ha, ha, ha)

    Dat van je ouders is wel straf dat ze niet wakker geworden zijn!! Ik kan me het gegibber en de knallen wel inbeelden, het zijn momenten die je nooit meer vergeet, niet!

    Groetjes,

  2. @Hilde – Misschien heeft het feit dat ik absoluut geen zonneklopper ben en zelfs bij overtrokken weer een zonnebril op mijn neus heb, wel iets te maken met het feit dat de schade nog meevalt tot hiertoe.
    Maar het is indertijd een leeftijd waar je even stil bij blijft staan. Toen ik dertig werd, was dat met veel trots en enthousiasme, nu is het toch meer met angst en beven…

  3. Ik kan erin komen .. Als ik dat goed lees ben ik een maand of 2 ouder dan jij …
    Life begins at 40 (maar dat zeggen ze van elke leeftijd) … ik ben eens benieuwd …

  4. @Aardvarksken – Ja, gij zijt ook van de lichting ’67 hé? Was dat efkes een goei jaar zeg!
    😉

  5. Hehe … en ik doe soms al moeilijk! 😉
    Maar smeren? Dat wel!

  6. @Ieneke – Wat het smeren betreft, ik denk maar, vroeg begonnen is half gewonnen, of zoiets, in die aard, ongeveer…
    😉

  7. De dag dat ik 40 werd (ben van ’65) heb ik 1/2 dag gebleten. Echt. En dan was het over… 🙂
    Ik erger me soms wel als ik in de spiegel kijk en hier en daar een ouderdomsvlekje zie verschijnen. Anderzijds, rimpels heb ik eigenlijk nog niet. Ik geraak alleen stilaan gefrustreerd over andere dingen aan mijn lijf die veranderen. Zoals michelinbanden ipv een taille… *zucht*

  8. @Blah – Ik liet bij de dokter een paar kleine wratjes op mijn handen bevriezen en zij noemde dat “ouderdomswratten”! Ik bleef er bijkanst in!

  9. Oeje! Ouderdomswratten? Hahaha, is dat een nieuwe wratverwijderingsmethode? Shocktherapie? Allez nu..malle dokter!

Laat een reactie achter op Blah Reactie annuleren

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: