Kruimeltjes…

vogeltjes2.JPGIk heb het wel eens vermeld in een commentaar die ik schreef, mijn teksten zijn niet “googlebaar”. Google kent mijn naam, maar weet niet welke woorden ik heb gebruikt en dat was een bewuste keuze. Ik begon als lezer, via de ene blog, leer je de andere kennen en zo breidde mijn leescollectie zich elke dag uit. Toen ik erachter kwam hoe simpel het was om een blog te starten, heb ik dat ook meteen gedaan. Het was in het webadres van Coltrui, dat me het woordje “WordPress” opviel, daarna ging het allemaal bliksemsnel!

vogeltjes3.JPGIk had ondertussen (onbewust) al heel wat kruimeltjes gestrooid, want via commentaren die ik schreef, begonnen mensen ook mijn blog te lezen. Dus besloot ik dat dat de enige manier was, waarop ik gevonden wenste te worden. Omdat ik graag reacties schrijf (zou iets met ADHD te maken kunnen hebben, die willen altijd hun zegske doen…), vind ik het natuurlijk ook fijn om reacties te krijgen! Die reacties worden dan kruimeltjes, die mij op hun beurt weer op andere blogs brengen…

vogeltjes1.JPGVan nu en dan één vogeltje, kwamen er stilaan meer, sommige zelfs elke dag, om te kijken of er nieuw leesvoer voor handen was. Ik haal geen honderden of duizenden hits per dag, maar ik zie wel dat mijn teksten regelmatig gelezen worden. Dat zijn de lezers die ik belangrijk vind, degenen wiens nieuwsgierigheid geprikkeld werd door iets wat ik schreef en die hier komen omdat ze dat willen. Geen verdwaalde surfers die hier stranden omdat ik een keer “tetten” of “kutje” in mijn tekst vermeld heb.

vogeltjes5.JPGIk denk dat Coltrui de eerste lezer was hier, hij vertelde het aan Aardvarksken en opeens waren er twee! Met hier en daar een uitschieter, kabbelt deze blog nu rustig voort en ik ben daar content mee… Wie mij lezen wil, vindt de weg wel, daar ben ik redelijk gerust in, al denk ik dat het amusant moet zijn om af en toe eens te kunnen zien, via welke zoekwoorden mensen op je blog terecht komen…

vogeltjes6.JPGNu en dan komt er iemand langs die gaat snuisteren, die niet alleen een paar kruimeltjes wil, maar het hele broodje. Dan worden er teksten van vroeger gelezen, soms van helemaal in het begin, teksten waar (volgens de stats) voordien nog nooit een vogeltje bij was blijven stilstaan. Dat heb ik graag natuurlijk, ik grasduin ook graag in blogs, kijken hoe het begon en hoe het evolueerde. Soms is dat geen haalbare kaart, gewoon omdat er zoveel staat, toch blijft het leuk om er zo hier en daar iets uit te pikken.

De blog waar het voor mij allemaal mee begon was “Autism : deal with it“, nadien kwam ik – ‘k weet niet meer hoe – op de blog van Anneke terecht, net te laat om haar nog echt te leren kennen, ze was maar één jaar ouder dan ik. Maar op haar leeslijst, vond ik de eerste kruimeltjes, de kruimeltjes die mij het bloglandschap in trokken. Ik vind het zo spijtig dat ik haar daar niet meer voor kan bedanken…

*********

De foto’s heb ik jaren geleden in Oostenrijk genomen, die mussen daar waren zo frank en baldadig, dat ze in de voortent om broodkruimels kwamen bedelen…