Schone schoentjes…

schoenen.JPGIk ben een moeilijke wat schoenen betreft. Gelukkig maar, anders zou ik omkomen in het schoeisel…

Niet dat ik mij nooit heb laten vangen, mijn kasten puilen uit van de schoenen, laarzen, muiltjes en sandalen die ik MOEST hebben, omdat ze zo mooi waren. Een aantal daarvan kan ik echter niet dragen, gewoon omdat ik al zere voeten krijg, als ik er alleen nog maar naar kijk…

Ze hebben ook allemaal een naam. Zo zijn er diverse rooie schoentjes, Puma-ballerina’s, leeuwenschoenen, pitspoezen-sneakers, Willy Wonka-schoenen, parelsleffers, 1001-nacht-muiltjes, krokodillenbotten, floerenbotten, sexbottekes en nog veel meer!

Daarom heb ik een aantal vereisten opgesteld, wat “footwear” betreft. Daar hou ik mij nu altijd en overal aan, hoe mooi het schoeisel ook is en hoe moeilijk het mij ook valt om die prachtstukken te laten staan. Die vereisten zijn :

  1. Geen te hoge hak, ik ben geen steltloper. Ik struikel zo al over mijn eigen voeten, dus koop ik nooit stiletto’s. Heel af en toe laat ik mij toch verleiden tot het kopen van enkellaarsjes met een hoge hak, om bij thuiskomst te merken dat de rechtse een 40 is en de linkse een 39. Dat krijg je als de verkoper het etiket over de maataanduiding plakt en het laarsje dan in het vak van “soldekes/maat 39” zet…
  2. Geen namaakleer, daar krijg ik zweetvoeten in en van zweetvoeten krijg ik voetschimmel. Dat stinkt, is ontzettend irritant en jeukt verschrikkelijk!
  3. Geen sandalen met smalle bandjes, dat snijdt in mijn vel en mijn voeten gaan er dan uitzien als te strak ingebonden worstjes, ik noem dat het “salami-effect”, het doet zeer en is niet esthetisch verantwoord, dus dat doen we niet meer.
  4. De tip moet gesloten zijn, want ik vind mijn tenen niet mooi en ik lak mijn teennagels nooit. Met een open tip komt er ook makkelijk zand in mijn schoenen en daar krijg ik gegarandeerd blaren van.
  5. Ze moeten van in het begin gemakkelijk zitten, als ze in de winkel al pijn doen, moet je ze niet kopen, want dat gaat niet over na het inlopen, dat wordt alleen maar erger.

Eergisteren viel mijn oog op de beige schoentjes op de foto. Ze waren in uitverkoop, aan halve prijs, waarschijnlijk een overschotje van vorige zomer. In de winkel zag ik de donkere schoentjes en die waren eigenlijk al verkocht voor ik ze gepast had. De hakjes zijn comfortabel laag, 1 cm of zo en vooral erg stabiel. Ze zitten als boter aan mijn voeten en ik kan niet wachten tot het warmer en droog wordt, zodat ik ze eindelijk kan dragen…

Natuurlijk hebben ze ook al een naam gekregen, de beige heb ik “trouwschoentjes” genoemd (ook al ga ik absoluut niet trouwen in de nabije of verre toekomst), de zwarte heten vanaf nu “Minni-Mouse-Mambo-Muiltjes”!