Zomeruur :-(

horloge.JPGIk haat het zomeruur, voor nachtmensen zoals ik is dat dus een ramp hé. Mijn biologische klok laat zich niet zomaar op een ander uur zetten, die houdt gewoon de zonnetijd aan en die zonnetijd scheelt nu twee uren met de ons opgedrongen tijd. Eigenlijk zouden wij gewoon op “Greenwich Mean Time” moeten zitten, maar “den Duitsch” heeft ons indertijd op het uur van Berlijn gebracht en toen die mensen dan eindelijk zo vriendelijk waren om weer te vertrekken, is dat nooit meer teruggedraaid.

Nu komt dat zomeruur er ook nog bij en dat is er voor mij nu over, sie. Ik ben een moeilijke slaper, ik kan wel vroeg in mijn bed kruipen, maar dan moet ik daar een paar uren mijn partner ambeteren door te liggen woelen en draaien. Mijn biologische klok beslist meestal pas rond een uur of twee, dat het tijd is om in te slapen. Maar nu ze mij weer dat zomeruur opsolferen, wil dat zeggen dat ik tot een uur of drie wakker ga liggen en toch niet langer mag slapen…

Er zijn al heel wat studies gepubliceerd die bewijzen dat er absoluut geen energie gespaard wordt door dit kunstgreepje, toch blijft men er aan vasthouden. Ok, het blijft nu zogezegd een uur langer licht, maar het duurt ’s morgens ook een uur langer voor het licht wordt hé! Ik weet nog van vroeger (toen ik zo onfortuinlijk was om te moeten beginnen werken om kwart na acht), dat dat uur vroeger opstaan pijn doet en dat je opeens weer in het donker moet staan wachten op de bus.

Ik heb nu de luxe van glijdende uren en het geluk dat mijn supervisor ook geen ochtendmens is en dus niet eist dat ik om acht uur al aan het werk ben. Maar er zijn grenzen aan hoe laat je kan beginnen en die grens ligt voor mij zo ongeveer rond halftien. Dankzij het feit dat ik van thuis uit kan werken, blijft het min of meer leefbaar, maar toch blijft die “timeswitch” op mijn maag liggen tot eind oktober, het moment dat we terugkeren naar de “wintertijd”.

Gelukkig was vandaag de zon van de partij om de pijn een beetje te verzachten. Zoonlief is het gras aan het afdoen, ook al is het zijn verjaardag. Vijftien wordt hij en omdat het vandaag niet echt zo geweldig goed uitkwam, zijn we gisteren naar het restaurant van zijn keuze geweest. De jarige mag bij ons immers altijd bepalen, wat we waar gaan eten. Mijnen eerstgeborene kiest altijd voor de “Pizzahut”, deze keer die in Leuven en ’t was allemaal lekker en heel gezellig!

Voor straks is er nog een kriekenvlaaike en we eten hotdogs. Dat is lekker makkelijk en de kinderen lusten dat ongelooflijk graag.