Heerlijk was het…

En veel te snel voorbij. ’t Weer was prachtig en als we morgen niet naar een feestje zouden moeten, waren we nog niet naar huis gekomen!

bloemen9.jpg

Eigenlijk moesten we het gras afdoen, maar ’t was zo warm en ik kon het niet over mijn hart krijgen, al die mooie bloemen! Volgende week gaan de kinderen mee en dan is dat klusje zo geklaard…

We hebben lekker gegeten en gedronken, van de omgeving genoten en goed bijgepraat. Tranen gelachen met ons idee voor de verkiezingen… Als ze nu dat leugendetector-balkje van Big Brother eens gebruikten, als de politici aan het woord zijn, tijdens de verkiezingsdebatten! Ik denk dat het dikwijls rood zou uitslaan…

Als er al wolken waren, hadden ze een prachtige aura!

bloemen7.jpg wolken.jpg bloemen6.jpg

Even weg!

eiland.JPGWij gaan er weer even vandoor richting Ardennen, dus ben ik een paar dagen internetloos, moet kunnen hé?

Natuurlijk sta ik net op dit moment alweer achter, wat mijn leesvoer betreft… Gisteren niet al te veel tijd gehad om overal te passeren en vandaag profiteer ik even van een verlengde lunchpauze om nog een kattebelletje achter te laten (voordeel van overwerk is dat je die overuren op een ander moment kan opnemen). Maar dat geeft me absoluut niet genoeg tijd om mijn leeslijst af te werken. Gelukkig ben ik woensdag thuis, dus dan heb ik alle tijd van de wereld om mij helemaal in jullie belevenissen te verdiepen!

Gisteravond zijn we met de buurvrouwen bijeengekomen, wij zitten op een eilandje met veel nieuwbouw, allemaal inwijkelingen en dat is door de jaren heen een vrij hecht groepje geworden. Het oudste koppel is volgende maand 50 jaar getrouwd en dat moet natuurlijk gevierd worden met versiersels en een cadeau. Zet een groepje vrouwen bijeen, voeg er een goei fleske wijn bij en dan weet je op voorhand dat dat enorm gaat uitlopen… Maar we zijn zo ne keer bijgetettert met de buren van de buren, want die zie je toch veel minder dan je eigen buren.

Goei weekend iedereen!

Huisnummervrees?

Soms vraag ik mij af, waarom zijn er zoveel huizen waar nergens op de gevel een huisnummer te vinden is? Soms zie je dat er ooit een poging is gedaan, maar die is dan door de tand des tijds totaal onleesbaar geworden…

Ons huisnummer staat in koeien van letters op de gevel, mijn ouders hadden toen juist zo van die tegelkes uit Spanje meegebracht. Ze wisten dat ik dat schoon vond en toen kon je die hier in België nog niet zo gemakkelijk krijgen.

Wat voor mij vanzelfsprekend is, blijkt voor andere mensen niet echt een prioriteit te zijn. Ga maar eens in een nieuwe verkaveling een huis zoeken, vaak is dat gewoon een ramp, dan kan je op goed geluk een werkman aanspreken, in de hoop dat er iemand een plan heeft.

Meestal moet ik in zo’n geval naar de klant bellen en vragen, “’t Hoeveelste huis het is en vanwaar ik moet beginnen tellen?” of “Is het dat huis met die groene ramen of dat met die grijze garagepoort?” of “Of is het dat met die bleke steen of dat met die zwarte/rode steen?” of meer van dat fraais… Je huisnummer op een briefje schrijven en dat voor een raam zetten of plakken, dat is toch echt maar een kleine moeite?

Langs drukke wegen is dat ook zo plezant, je probeert zo traag mogelijk te rijden, zonder verkeersagressie uit te lokken, maar de meeste huisnummers ontbreken of zijn piepklein en niet leesbaar vanop de weg. Gelukkig brengt mijn Tomtom mij meestal wel redelijk goed in de buurt, maar af en toe kan die er ook ferm neffest zitten hoor!

Zou dat een mooie latijnse naam hebben, zo’n fobie voor huisnummers? En zouden er dan ook speciale zelfhulpgroepen voor zijn?

Ik ben een scharrelkip!!

Leuk testje om te kijken wat voor profiel je hebt, de verschillende types zijn gebaseerd op de hoofdpersonages in het boek “Chickentales”. Dat zou ik nu natuurlijk wel eens graag willen lezen…

Was ik effe blij dat ik geen “batterijkip” bleek te zijn… 😉

Leve het uniform! (2)

’t Is vreemd wat een uniform met je doet, althans met mij toch. Ik ga anders lopen, rechter en een beetje macha zelfs… Ik voel me ook veel zekerder, je lijkt ook veel meer “autoriteit” uit te stralen, wat ik zeg wordt bijna klakkeloos aanvaard, wat vroeger wel anders was.

Dan vraag ik me af, wordt dat effect enkel veroorzaakt door het feit dat ik er “officieel” uitzie of ben ik gewoon zekerder van mezelf, nu ik “gesteund” word door dat uniform, of is het misschien de som van die twee?

Ik zag die metamorfose wel eens bij anderen, maar dacht niet dat het mij kon overkomen… Toch is het onmiskenbaar gebeurd. Ik draag dat uniform ook graag, zelfs als ik naar den bureau ga. Het creëert op één of andere manier een bizar soort van groepsgevoel. Wat erg vreemd is, want ik ben bepaald geen groepsdier. Als ik echter thuis kom van mijn psv’s en nog wat administratie moet afwerken, dan doe ik, negen keren tien toch, op dat moment mijn gewone kleren al terug aan. De keren dat ik mijn uniform de hele dag aangehouden heb, kan ik op één hand tellen

Dat ik nu ’s morgens nooit meer koortsachtig op zoek moet gaan naar mijn badge is wel een voordeel, die hangt mooi aan de (verplicht te dragen) lanyard, mee op de kapstop bij mijn hemd. Als het vuil is pak ik ’s avonds al een ander om op die kapstok te hangen… ‘k Maak mij al bijna zorgen, ’t begint min of meer op een obsessie te lijken!

Het enige wat ik zowat minder vind, is dat als ik ergens stop om iets te eten of te drinken te kopen, wildvreemde mensen nogal vaak advies komen vragen, over de producten van het bedrijf, dat ik in hun ogen zo overtuigend lijk te vertegenwoordigen… Meestal zit ik daar echt niet mee in, maar soms denk ik “Ga weg, ik kom u toch ook niet lastig vallen tijdens uw lunchpauze?!”. Gelukkig heb ik mij al altijd kunnen beheersen en netjes de gewenste info gegeven…

😉

Mijn eerste stokje…

hagedis1.JPGNoem 3 dingen die jij doet om bij te dragen aan een beter milieu…

Bedankt hé Stef! Ik ben namelijk niet zo heel ecologisch aangelegd, allez toch niet zoals sommige mensen dat zien, want ik gebruik wel eens mijn droogkast als het goei weer is en ik ben redelijk slordig met lichten uit doen. Ik ben ook iemand die nogal rap de auto pakt om naar den bakker op de hoek te gaan. Alhoewel, tegenwoordig stuur ik mijn zonen naar de bakker, op de fiets, da’s toch milieu-vriendelijk hé?

Ik geloof ook niet dat glazen flessen milieu-vriendelijker zijn dan plastic flessen. Die van glas wegen meer en dan komt die bak er ook nog eens bij, ze nemen per liter ook meer ruimte in en dus wordt er dan per liter frisdrank veel meer diesel gebruikt voor vervoer, of niet? Glazen flessen moeten ook teruggebracht worden (vrachtwagens rijden niet op water) en gekuist en gespoeld worden voor hergebruik (want je weet nooit wat mensen in zo’n fles bewaard hebben). Plastic van flessen wordt gerecycleerd en daar wordt toch onder andere fleece van gemaakt, niet?

De plastic tasjes in de supermarkt zijn meestal van het type dat oplost als het met water en zonlicht te maken krijgt. Ik gebruik die als vuilniszakjes, als ik er echte moet kopen om in de pedaalemmer te doen, zijn die niet van dat superdunne, milieu-vriendelijke plastic, dus waar is dan de milieu-winst als ik geen zakjes meer krijg in de supermarkt?

Wat doe ik wel? Effe denken…

  1. Ik gooi nooit afval zomaar weg, al is het een stom snoeppapiertje of zo, ik steek het in mijn zak en gooi het dan in een vuilnisbak als ik er een zie. Soms vergeet ik het en eindigt het papiertje in de filter van mijn wasmachien en die heeft dat niet echt graag… Ik erger mij groen en geel aan mensen die zomaar de verpakking van hun koekje of drankje neergooien waar ze staan. Als dat echt midden in het groen is, ben ik zelfs geneigd om het op te rapen en in de vuilbak te gooien…
  2. Ik ben vrij zuinig met water, ik zal de kraan nooit laten lopen terwijl ik mijn tanden poets of om de afwas te spoelen. Wij hebben een regenwaterput en ik gebruik dat water meestal om de planten in de tuin van vocht te voorzien. Alleen balen dat de pomp nu stuk is…
  3. Ik pluk zelden bloemen en blijf op de paden als ik ga wandelen. Als ik dan een hagedis of zo zie, dan zal ik proberen dat beestje weer in veiligheid te brengen zodat het niet platgetrapt wordt door mensen die niet kijken waar ze lopen. Ik gebruik alleen mijn digitaal fototoestel om bloemen en dieren in beeld te brengen, zodat er niet allerlei chemicaliën nodig zijn om mijn film en mijn foto’s te ontwikkelen en de batterij van mijn fototoestel is oplaadbaar.

Voila, nu moet ik ook 4 mensen (on)gelukkig maken zeker? Effe denken wie ik hier mee opzadel. Awel Zapnimf, Aardvarksen, Hilde en Blah! Sorry mensen, ik hoop dat jullie dit niet al eerder hebben moeten doen…

Voor snelle lezers…

Toen ik gisteren toch songteksten zat te zoeken, heb ik ook even naar “Volare” gezocht toen de “Gipsy Kings” bezig waren en dit vond ik onweerstaanbaar!

Ik kan alleen niet zo snel Italiaans lezen… Al dacht ik dat het Spaans was, gelukkig toch even opgezocht. Trouwens het heet niet “Volare” maar “Nel blu dipinto di blu”.

Schlagers en het atomomium…

Als al je gasten weg zijn, zet je nog even de TV op en omdat Telenet de VTM op nummer één gezet heeft, kom je op het Schlagerfestival terecht. Sergio die zeer overtuigend André Hazes zingt, Bart Kael met “Zeil je voor het eerst” min of meer in een rockversie godbetert, en “De Marie-Louise”! De hele tekst komt zo op een hik en een gauw helemaal terug en voor je het weet zing je mee, terwijl je de afwasmachine inlaadt…

Dan wordt er doorgezapt en blijf je steken op het concert voor het atomium, je weet wel, toen met de herdenking van “het verdrag van Rome”. Want daar heb je “The Scorpions” en mijn vent houdt van rock. Je blijft er weer hangen en dan komt Kate Ryan, met “Désanchantée” en eindelijk zoek je de tekst eens op…

Tout est chaos
A côté
Tous mes idéaux : des mots Abimés…
Je cherche une âme, qui
Pourra m’aider
Je suis
D’une géneration désenchantée, désenchantée

Voila, nu kunnen jullie het volgende keer ook meezingen!

(Désenchantée – Mylène Farmer)

Lijstjes! :-)

Wat is het plezant om in mijn statistieken een nieuwkomer te vinden, er naartoe te klikken en te zien dat ik in iemands blogroll sta, iemand die ik van haar nog pluim kent, maar blijkbaar graag mijn stukjes leest. Nog leuker als ik daardoor iemand ontdek die met veel humor en een heerlijke schrijfstijl boeiend leesvoer produceert…

Soms vind ik een paar nieuwe kruimeltjes, af en toe is het spoor vaag en moet ik heel wat speurwerk verrichten om hen terug te vinden en soms vind ik gewoon echt niks… Dus Sir Koen, als je een weblog hebt, de enige reden waarom ik nog niet ben komen kijken, is dat ik hem nog niet gevonden heb!

Soms is iemand zo vriendelijk om zijn nieuwe vondsten met ons te delen en dan kom ik namen tegen, die ik soms al wel kende, omdat ze comments schreven op andere blogs die ik graag lees, maar waar ik nog niet langs geweest was… Of ik ontdek er iemand, die ik zelf al een tijdje volg, of blogs waar ik al wel eens van gehoord had, maar nog niet gepasseerd was.

Of iemand geeft commentaar op mijn commentaar en wekt zo mijn nieuwsgierigheid. En zo wordt het enige leuke lijstje in mijn leven alsmaar groter…

Als ik je niet vermeld heb, is het omdat ik niet de hele lijst verwerkt kreeg, maar het feit dat jullie in mijn blogroll staan, wil zeggen dat ik jullie blogs allemaal erg graag lees!

Lijstjes :-(

Zaterdag hebben we een feestje, mijn jongens verjaren met een maand tussen, dus doen we één feest voor allebei. Nu moet ik samen met mijn vent lijstjes maken, wie komen er, wat gaan we serveren, wat moet er in huis gehaald worden…

Als ik nu aan iets een hekel heb, dan is het wel gestructureerd lijstjes opstellen en proberen in te schatten hoeveel iedereen gaat eten en drinken… Doorgaans heb ik veel en veel te veel in huis natuurlijk. Dan kunnen we nog een week eten van wat er overblijft.

Ze voorspellen heel goed weer, dus gaan we barbecuen (dat is toch zo’n raar woord hé!) en dan is het helemaal moeilijk om niet te overdrijven en eten voor een heel leger in huis te halen! Op het moment zitten we aan 6 stuks vlees per persoon, wat veel te veel is, maar schrappen lijkt nog moeilijker dan het opstellen van de lijst!

Halen we sardines in huis? Wij vinden dat ontzettend lekker, maar gaan de anderen dat lusten en als er teveel is, kan je die ook niet echt lang bewaren. Moeten die dan gemarineerd worden of gewoon gekruid. Halen we dan de kant en klaar marinade die ze sinds kort in de Colruyt verkopen, of fabriceren we dat zelf? Halen we scampi’s of hebben we die nog in de diepvries? Dan moeten we die op tijd ontdooien en vlinderen en dat is zo’n rotkarweitje, dan stinken mijn handen nog drie dagen naar vis… Steken we ze op een spies of marineren we ze en maken we ze klaar in zo’n speciaal aluminium bakje?

Of houden we het gewoon op vlees? En gaan we showen met onze geweldige gasbarbecue en een gebraad klaarmaken? Met het deksel erop is dat immers een grote warmeluchtoven, met het deksel eraf is het een grill.

Wijn kiezen is iets makkelijker, we kopen een doos wit en een grote doos rood. Maar welke moeten we nemen, in de Colruyt is de keuze groot! Voor mij is dat niet zo’n probleem, maar mijn vent kan uren staan kiezen als het over wijn gaat… Hoeveel schuimwijn moet er zijn voor het aperitief en welke nemen we?

Ik kijk altijd uit naar zo’n feestje, tot een paar dagen voor het plaats zal vinden. Dan heb ik spijt als haren op mijn hoofd dat ik het idee kwam om me vrijwillig aan zo’n stressy toestanden bloot te stellen!

Een foto zal voor laten zijn, ‘k heb er nu geen en ’t is te donker om er nog eentje te maken…