Stroomversnellingen!

waterval.jpgVan binnen in mijn hoofd, stopt de stroom nooit, de waterval van gedachten gaat maar door, maar door en maar door. Soms is het te vergelijken met Coo, dan heb ik de boel nog behoorlijk in de hand en heb ik er niet al te veel last van. Soms lijkt het echter eerder op Niagara Falls, dan voel ik me of fantastisch, of een wrak…

Als ik echt op dreef ben en de mogelijkheid heb creatief te zijn, mijn goesting te doen en niet afgeremd word door mijn omgeving, is dat voor mij een topdag. Maar één klein detail, of één triviale opmerking, zelfs van een wildvreemde, kan de boel laten omslaan naar het complete tegenovergestelde. Een toestand van verwarring, van met alles tegelijk bezig zijn en niets gedaan krijgen, van iemand binnen in mij die in paniek het hoofd boven water probeert te houden, in de kolkende woestenij van mijn ongetemde brein.

Eén onnozel klein detail, kan me zo storen, dat ik het totale beeld niet meer kan zien, mijn overzicht verdwijnt, dat kleine foutje gaat de boel overheersen, trekt alles uit proportie. In mijn wereld moet alles in evenwicht zijn, de compositie met kloppen. Ik kan op zo’n moment totaal niet meer genieten van wat ik gedaan/gemaakt/getekend/geschreven heb. Soms blijf ik puzzelen, proberen om toch de perfectie te bereiken en af en toe lukt dat dan, maar meestal gaat het op zo’n moment alleen van kwaad naar erger en verknoei ik het helemaal.

Gek genoeg ben ik alleen zo perfectionistisch voor mezelf, voor anderen zie ik enorm veel door de vingers, niet dat ik de foutjes niet zie, maar ze storen me niet. Ik ben enthousiast, geef complimentjes, probeer eventuele raad of opmerkingen zo omfloerst mogelijk te geven, op een manier dat het positief klinkt. Als ik dan toch eens een lelijke opmerking maak, heb ik daar spijt van, bijna nog voor de woorden uitgesproken werden. Nachten kan ik ervan wakker liggen, had ik dit maar gezegd of dat, of had ik mijn mond maar gehouden…

Ook ben ik geweldig bewust van mezelf, ik kijk als het ware door de ogen van iemand anders naar wat ik doe. Niet dat ik meerdere persoonlijkheden heb, toch niet op een abnormale manier, maar er zitten behoorlijk wat “ikjes” in mijn hoofd opgesloten. Als ik niet goed in mijn vel zit, wil ik zo weinig mogelijk opvallen en beoordeel ik mijn gedrag aan de lopende band. Gek word je daarvan!

Als ik me echter super voel, kan de hele wereld mij gestolen worden, dan provoceer ik en wil ik opvallen en doe ik mijn goesting, wat anderen ook denken. Al zal ik altijd opletten dat ik niemand kwets, waarschijnlijk omdat ik zelf zo gevoelig ben.

Tijd glijdt door mijn vingers, nu is het te vroeg, straks is het te laat. Plannen is zo moeilijk en mijn tijdsbesef is alles behalve accuraat. Wanneer moet je ergens aan beginnen? Hoe hou je je aan een planning, hoe zorg je ervoor dat je niets vergeet en het belangrijkste, hoe zorg je met al die planning, dat het toch leuk blijft?