Stroomversnellingen!

waterval.jpgVan binnen in mijn hoofd, stopt de stroom nooit, de waterval van gedachten gaat maar door, maar door en maar door. Soms is het te vergelijken met Coo, dan heb ik de boel nog behoorlijk in de hand en heb ik er niet al te veel last van. Soms lijkt het echter eerder op Niagara Falls, dan voel ik me of fantastisch, of een wrak…

Als ik echt op dreef ben en de mogelijkheid heb creatief te zijn, mijn goesting te doen en niet afgeremd word door mijn omgeving, is dat voor mij een topdag. Maar één klein detail, of één triviale opmerking, zelfs van een wildvreemde, kan de boel laten omslaan naar het complete tegenovergestelde. Een toestand van verwarring, van met alles tegelijk bezig zijn en niets gedaan krijgen, van iemand binnen in mij die in paniek het hoofd boven water probeert te houden, in de kolkende woestenij van mijn ongetemde brein.

Eén onnozel klein detail, kan me zo storen, dat ik het totale beeld niet meer kan zien, mijn overzicht verdwijnt, dat kleine foutje gaat de boel overheersen, trekt alles uit proportie. In mijn wereld moet alles in evenwicht zijn, de compositie met kloppen. Ik kan op zo’n moment totaal niet meer genieten van wat ik gedaan/gemaakt/getekend/geschreven heb. Soms blijf ik puzzelen, proberen om toch de perfectie te bereiken en af en toe lukt dat dan, maar meestal gaat het op zo’n moment alleen van kwaad naar erger en verknoei ik het helemaal.

Gek genoeg ben ik alleen zo perfectionistisch voor mezelf, voor anderen zie ik enorm veel door de vingers, niet dat ik de foutjes niet zie, maar ze storen me niet. Ik ben enthousiast, geef complimentjes, probeer eventuele raad of opmerkingen zo omfloerst mogelijk te geven, op een manier dat het positief klinkt. Als ik dan toch eens een lelijke opmerking maak, heb ik daar spijt van, bijna nog voor de woorden uitgesproken werden. Nachten kan ik ervan wakker liggen, had ik dit maar gezegd of dat, of had ik mijn mond maar gehouden…

Ook ben ik geweldig bewust van mezelf, ik kijk als het ware door de ogen van iemand anders naar wat ik doe. Niet dat ik meerdere persoonlijkheden heb, toch niet op een abnormale manier, maar er zitten behoorlijk wat “ikjes” in mijn hoofd opgesloten. Als ik niet goed in mijn vel zit, wil ik zo weinig mogelijk opvallen en beoordeel ik mijn gedrag aan de lopende band. Gek word je daarvan!

Als ik me echter super voel, kan de hele wereld mij gestolen worden, dan provoceer ik en wil ik opvallen en doe ik mijn goesting, wat anderen ook denken. Al zal ik altijd opletten dat ik niemand kwets, waarschijnlijk omdat ik zelf zo gevoelig ben.

Tijd glijdt door mijn vingers, nu is het te vroeg, straks is het te laat. Plannen is zo moeilijk en mijn tijdsbesef is alles behalve accuraat. Wanneer moet je ergens aan beginnen? Hoe hou je je aan een planning, hoe zorg je ervoor dat je niets vergeet en het belangrijkste, hoe zorg je met al die planning, dat het toch leuk blijft?

10 Reacties

  1. plannen… niet aan mij besteed! 🙂 (wat soms heel erg vervelend is…)

  2. plannen is goed, maar toch voldoende ruimte laten voor dingen à l’improviste, ik heb bv. een hekel aan reizen die tot in de puntjes zijn voorbereid, zorg dat ik voor verrassingen blijf openstaan.

  3. Ik heb met veel aandacht dit stukje gelezen en eigenlijk zou ik het zelf kunnen geschreven hebben, want het is me op het lijf geschreven.
    Ik ben eveneens uiterst gevoelig voor details en de kleinste kleinigheid kan me dusdanig uit mijn lood slaan, dat ik compleet versteen.
    Ik probeer met mijn wispelturigheid te leven, maar eenvoudig is het niet.

  4. Dé overeenkomst tussen jou en mij….. San!
    Gelukkig zijn de positieve kantjes van dit stukje van ons in de meerderheid 😉

  5. Voor jou en al de getergden hierboven… hierzie, netjes opgeboend en gestreken… het R-woord : relativeren!
    (Al kan ik me zelf geen leven met ADHD voorstellen en ik gok dat dat er toch ook wat mee te maken heeft. Of niet?)

  6. Mooi stukje, ik denk dat als je die zelfbewustheid onder controle krijgt, je er heel wat positiefs kan uithalen. Dat is echter wel een werk van lange adem. (Spreek uit ervaring)

    Keep up the good work!

  7. Sinds ik vermoed dat Ralph (mijn zoon van 7) waarschijnlijk ADHD heeft, ben ik er veel beginnen over te lezen. Ik ben er zelf veel rustiger door geworden omdat ik zoveel dingen herken. Ook jouw stukje kan ik goed plaatsen bij mijn zoon, al is het bij hem natuurlijk in een kinderlijke context.

    Ik had dus ook gelezen over het gebrek aan tijdsbesef. En het maakt inderdaad ongelooflijk veel verschil als ik hem elke avond erop wijs dat hij nog een kwartiertje kan spelen. En om de 5 minuten zeg : nog 10 minuutjes, nog 5 minuutjes… Zo heeft hij mentaal de tijd om zich voor te bereiden op wat komen gaat. Ik doe het nu practisch bij alles : voor we aan tafel gaan, voor hij zijn huistaak begint, hoelang hij nog moet werken, voor hij slapen gaat enz… Hij wordt er rustiger door (want hij kan nog even doorspelen met zijn vriendjes op straat) en ook voor mij is het een verademing dat hij niet meer een woedeaanval krijgt omdat hij plots uit zijn spel wordt gehaald.

    Ik vind het heel interessant dat je erover schrijft omdat ik zo een perspectief krijg van iemand die het zelf heeft en duidelijk kan verwoorden hoe het voelt om ADHD te hebben. Een kind van 7 kan dat natuurlijk nog niet…

    Groetjes,

  8. Ik heb ook zoiets : mijn hoofd stopt nooit, zelfs niet terwijk ik slaap want dikwijls ga ik naar bed met iets van : hoe moet ik dat nu geregeld krijgen en’s morgens sta ik op en weet precies hoe het allemaal moet … Ik ben ook altijd met meerdere dingen tegelijk bezig : film bekijken en een boek lezen of bellen of dingen beredeneren …
    Daarom dat ik op mijn werk hoofdpijn krijg van het ‘geroezemoes’ : dat stoort mijn ‘denken’ terwijl ik verder werk.
    Heb ik ook ADHD ? Ik zou het echt niet weten …
    Mijn ‘ikjes’ zijn met de jaren veel rustiger en minder uitgesproken geworden, gelukkig.

  9. @iedereen – meestal kan ik het behoorlijk goed relativeren en als ik de keuze had, zou ik toch voor een leven met ADHD kiezen. Het is immers zeker niet altijd kommer en kwel! Nu ik weet waarom ik anders ben, heb ik geleerd om het voor een groot deel in mijn voordeel te gebruiken. Maar zo heel af en toe (meestal één keer in de maand) wordt het me allemaal teveel en zou ik graag “normaal” willen zijn, whatever that may be…
    De conversatie tussen mijn ikjes, kan trouwens behoorlijk amusant zijn!

  10. […] 11th, 2007 by sandrissimo ‘t Gaat me niet zo goed af vandaag, te veel stroomversnellingen in mijn hoofd, misschien ook wel een beetje door dat rare weer. Van storm word ik altijd […]

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: