Leve het uniform! (2)

’t Is vreemd wat een uniform met je doet, althans met mij toch. Ik ga anders lopen, rechter en een beetje macha zelfs… Ik voel me ook veel zekerder, je lijkt ook veel meer “autoriteit” uit te stralen, wat ik zeg wordt bijna klakkeloos aanvaard, wat vroeger wel anders was.

Dan vraag ik me af, wordt dat effect enkel veroorzaakt door het feit dat ik er “officieel” uitzie of ben ik gewoon zekerder van mezelf, nu ik “gesteund” word door dat uniform, of is het misschien de som van die twee?

Ik zag die metamorfose wel eens bij anderen, maar dacht niet dat het mij kon overkomen… Toch is het onmiskenbaar gebeurd. Ik draag dat uniform ook graag, zelfs als ik naar den bureau ga. Het creëert op één of andere manier een bizar soort van groepsgevoel. Wat erg vreemd is, want ik ben bepaald geen groepsdier. Als ik echter thuis kom van mijn psv’s en nog wat administratie moet afwerken, dan doe ik, negen keren tien toch, op dat moment mijn gewone kleren al terug aan. De keren dat ik mijn uniform de hele dag aangehouden heb, kan ik op één hand tellen

Dat ik nu ’s morgens nooit meer koortsachtig op zoek moet gaan naar mijn badge is wel een voordeel, die hangt mooi aan de (verplicht te dragen) lanyard, mee op de kapstop bij mijn hemd. Als het vuil is pak ik ’s avonds al een ander om op die kapstok te hangen… ‘k Maak mij al bijna zorgen, ’t begint min of meer op een obsessie te lijken!

Het enige wat ik zowat minder vind, is dat als ik ergens stop om iets te eten of te drinken te kopen, wildvreemde mensen nogal vaak advies komen vragen, over de producten van het bedrijf, dat ik in hun ogen zo overtuigend lijk te vertegenwoordigen… Meestal zit ik daar echt niet mee in, maar soms denk ik “Ga weg, ik kom u toch ook niet lastig vallen tijdens uw lunchpauze?!”. Gelukkig heb ik mij al altijd kunnen beheersen en netjes de gewenste info gegeven…

😉