Leve het uniform! (2)

’t Is vreemd wat een uniform met je doet, althans met mij toch. Ik ga anders lopen, rechter en een beetje macha zelfs… Ik voel me ook veel zekerder, je lijkt ook veel meer “autoriteit” uit te stralen, wat ik zeg wordt bijna klakkeloos aanvaard, wat vroeger wel anders was.

Dan vraag ik me af, wordt dat effect enkel veroorzaakt door het feit dat ik er “officieel” uitzie of ben ik gewoon zekerder van mezelf, nu ik “gesteund” word door dat uniform, of is het misschien de som van die twee?

Ik zag die metamorfose wel eens bij anderen, maar dacht niet dat het mij kon overkomen… Toch is het onmiskenbaar gebeurd. Ik draag dat uniform ook graag, zelfs als ik naar den bureau ga. Het creëert op één of andere manier een bizar soort van groepsgevoel. Wat erg vreemd is, want ik ben bepaald geen groepsdier. Als ik echter thuis kom van mijn psv’s en nog wat administratie moet afwerken, dan doe ik, negen keren tien toch, op dat moment mijn gewone kleren al terug aan. De keren dat ik mijn uniform de hele dag aangehouden heb, kan ik op één hand tellen

Dat ik nu ’s morgens nooit meer koortsachtig op zoek moet gaan naar mijn badge is wel een voordeel, die hangt mooi aan de (verplicht te dragen) lanyard, mee op de kapstop bij mijn hemd. Als het vuil is pak ik ’s avonds al een ander om op die kapstok te hangen… ‘k Maak mij al bijna zorgen, ’t begint min of meer op een obsessie te lijken!

Het enige wat ik zowat minder vind, is dat als ik ergens stop om iets te eten of te drinken te kopen, wildvreemde mensen nogal vaak advies komen vragen, over de producten van het bedrijf, dat ik in hun ogen zo overtuigend lijk te vertegenwoordigen… Meestal zit ik daar echt niet mee in, maar soms denk ik “Ga weg, ik kom u toch ook niet lastig vallen tijdens uw lunchpauze?!”. Gelukkig heb ik mij al altijd kunnen beheersen en netjes de gewenste info gegeven…

😉

6 Reacties

  1. Ik blijf het toch een beetje vreemd vinden een uniform. Hoewel het me ook wel gemakkelijk lijkt, als ik voor de zoveelste ochtend besluitloos voor de kleerkast sta te staan.
    Misschien een cape voorzien voor toekomstige lunchpauzes? 😉

  2. @Contessa – ik heb het altijd vreemd gevonden, tot ik deze job begon te doen. Stelselmatig zag ik de voordelen ervan in en toen we dan eindelijk een uniform kregen, was ik daar erg blij mee…
    Een cape, dat zou nog eens wat zijn!! 😉

  3. zolang je je maar niet als mère supérieure begint te gedragen is het nog zo erg niet

  4. @Stien – ik voel me over ’t algemeen niet zo “superieur”, dus dat zal wel meevallen. 🙂

  5. ‘Kleren maken de man/vrouw’ wordt gezegd en dat is ook zo. Ik gedraag me ook anders in een jeans of in een 2-delig pakje. De mensen reageren ook anders omdat ze een ander/verschillend beeld van je krijgen.
    Je moet dan eens zeggen dat je in de RVA werkt … niet te doen ! Ik zou bijna denken dat iedéén werkloos is of in loopbaanonderbreking wil … Soms vervelend, inderdaad, maar je weet dan ook direct wat voor vlees je in de kuip hebt hé 😉

  6. @Miche – ik stem, meestal onbewust, mijn manier van doen heel erg af op mijn kleding. ’t Zijn bijna verschillende persoonlijkheden. Mijn kleding varieert ook naargelang mijn humeur, hoe zelfzeker ik me voel en of ik in een eerder vrouwelijk bui ben of me eerder macha voel…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: