Huisnummervrees?

Soms vraag ik mij af, waarom zijn er zoveel huizen waar nergens op de gevel een huisnummer te vinden is? Soms zie je dat er ooit een poging is gedaan, maar die is dan door de tand des tijds totaal onleesbaar geworden…

Ons huisnummer staat in koeien van letters op de gevel, mijn ouders hadden toen juist zo van die tegelkes uit Spanje meegebracht. Ze wisten dat ik dat schoon vond en toen kon je die hier in België nog niet zo gemakkelijk krijgen.

Wat voor mij vanzelfsprekend is, blijkt voor andere mensen niet echt een prioriteit te zijn. Ga maar eens in een nieuwe verkaveling een huis zoeken, vaak is dat gewoon een ramp, dan kan je op goed geluk een werkman aanspreken, in de hoop dat er iemand een plan heeft.

Meestal moet ik in zo’n geval naar de klant bellen en vragen, “’t Hoeveelste huis het is en vanwaar ik moet beginnen tellen?” of “Is het dat huis met die groene ramen of dat met die grijze garagepoort?” of “Of is het dat met die bleke steen of dat met die zwarte/rode steen?” of meer van dat fraais… Je huisnummer op een briefje schrijven en dat voor een raam zetten of plakken, dat is toch echt maar een kleine moeite?

Langs drukke wegen is dat ook zo plezant, je probeert zo traag mogelijk te rijden, zonder verkeersagressie uit te lokken, maar de meeste huisnummers ontbreken of zijn piepklein en niet leesbaar vanop de weg. Gelukkig brengt mijn Tomtom mij meestal wel redelijk goed in de buurt, maar af en toe kan die er ook ferm neffest zitten hoor!

Zou dat een mooie latijnse naam hebben, zo’n fobie voor huisnummers? En zouden er dan ook speciale zelfhulpgroepen voor zijn?