Special K!

Die reclame voor Special K, dat is er toch echt over, niet?

“Geraak jij daar in??”

Hoezo geraak jij daar in? Wat is de kunst van daar in te geraken? Dat is een piepklein bikinislipje met knooplintjes! Als het nu nog een strakke rok of een lederen broek zou zijn. Maar nee, het is een elastisch bikinislipje, zelfs ik geraak daar in… Al werd het dan een piepklein bikinislipje zonder strikjes, er zou immers niet genoeg lint over zijn, om die nog te maken…

Het parfum…

Ik heb iets met parfum, ik ben gek op het hele imago dat er rond hangt, alleen komt dat imago niet altijd overeen met de geur. Zo was ik helemaal weg van Thierry Muglers “Angel”, tot ik tijdens mijn middagpauze gewoon een parfumerie binnen stapte en om een staal vroeg. De verkoper had er geen staal van, maar wilde me wel eens “parfumeren”. Dat betekent dat er een wolk parfum wordt gespoten, waar je dan even in moet gaan staan. Dat zag ik wel zitten, want (ook volgens die verkoper) word je zo helemaal gehuld in die geur en kan je er lekker lang van genieten.

Genieten zei hij… “Angel” ruikt naar chocolade, mandarijntjes en iets van bloemen, dat was niet echt wat ik verwacht had… Ik werd gewoon misselijk van die geur en ik moest nog een halve dag werken en dan met de bus naar huis, voor ik kon douchen!

Sindsdien ben ik een beetje voorzichtiger met die dingen. Ik hou het grotendeels bij mijn “all time favourites” en zelfs dan kan je wel eens voor verrassingen komen te staan. Zo was ik vroeger helemaal gek van “Giorgio Beverly Hills” en vind ik het nu verschrikkelijk scherp ruiken. “White Linen” is nog altijd geweldig, maar voelt aan als een geur uit mijn vorig leven, dat eindigde waar mijn nieuwe, totaal andere leven begon, het ruikt heerlijk, maar ik voel me er slecht bij…

“Opium” is een geur die op één of andere manier ontsnapt is aan de herinnering van vroeger, waardoor ik hem nog altijd lekker vind ruiken. Een paar weken geleden vond ik een bijna volle fles in mijn oude beautycase. Ik kan me met geen mogelijkheid herinneren hoe ik eraan gekomen ben, maar ook al is dat parfum waarschijnlijk meer dan 10 jaar oud, het is nog altijd perfect in orde.

Ondanks mijn wantrouwen voor nieuwe parfums, zijn twee geuren er toch in geslaagd, binnen te dringen in mijn wereldje. De eerste eerder per toeval, mijn buurvrouwtje kreeg “Very Irresistible” kado, maar vond die geur niks voor haar, bij mij gaat hij wel, dus mocht ik het flesje hebben. De andere is een geurtje dat je gelukkig zou moeten maken, “Smiley” is het eerste parfum dat werkt als een anti-depressivum, althans dat staat toch op de doos… Maar het is een erg vrolijk geurtje en ik word er blij van!

Mijn lievelingsgeur is “N° 5” van Chanel, heerlijk zwoel en ultra vrouwelijk. Het probleem was dat mijn lief slechte herinneringen had aan die geur, een beetje zoals ik heb met “White Linen”. Ik koop nooit parfum voor mezelf, dat is iets dat je kado moet krijgen, zoals lingerie en juwelen. Voor “Smiley” heb ik een uitzondering gemaakt, omdat het een uni-sex geurtje is en mijn wederhelft dat dus ook kan dragen. Maar die “N°5” kon ik dus echt niet zelf in huis halen… Onlangs was mijn ventje echter in een onwaarschijnlijk gulle bui toen we in de “Paris XL” waren (erg uitzonderlijk want hij heeft een verschrikkelijke hekel aan die winkels) en sindsdien beschik ik weer over dat heerlijke sensuele geurtje waar ik zoveel van hou!

Verlies…

p4070785.jpgMet pijn in het hart heb ik recent een paar mensen van mijn blogroll verwijderd, gewoon omdat hun blog niet meer bestaat. Erg spijtig vind ik dat, want al waren ze allemaal zo anders, ze raakten me, zodat ik met plezier langs ging op zoek naar nieuwe pennevruchten.

Zo nu en dan ontdek je iemand aan wie je een voorbeeld neemt, die je doet nadenken, soms zelfs zo ver dat je je mening gaat herzien. De innerlijke dialoog die zo iemand in mijn hoofd opwekt, is boeiend, confronterend en geeft vaak een nieuw elan aan opinies die min of meer vastgeroest waren in mijn brein.

Niet dat ik nu ga wanhopen, het aanbod op het wereld wijde web is dusdanig groot, dat ik zo wie zo nooit tijd genoeg heb, om het allemaal te lezen. Maar vergeten zal ik jullie niet…

Inline…

Gisteravond, toen ik in plaats van netjes in slaap te vallen, me suf piekerde hoe ik iets aan mijn conditie kan doen, besloot ik dat ik wil leren rolschaatsen. Als kind was ik niet bepaald stabiel op wieltjes en op het ijs ging het al helemaal niet, dus besloot ik dat ik het toch nooit zou leren.

Maar wat bedacht ik me opeens? Als ik erin geslaagd ben om te leren fietsen, balanceren op twee wielen, dan moet ik het inline-skaten toch ook onder de knie kunnen krijgen? Dus nu heb ik een nieuwe uitdaging om uit mijn comfort-zone te komen.

Het ligt natuurlijk nogal voor de hand, dat ik niet beschik over inline-skates. Ik heb er ook geen gedacht van wat die dingen kosten en waar je op moet letten… Daarbij komt nog dat ik me in een recent verleden nogal te buiten ben gegaan aan schoenen en kleding, dat is niet zo geweldig voor de conditie van je bankrekening…

Bwah, morgen eens zien of ik mijn vent zo ver krijg dat hij meegaat op skeeler-zoektocht. Misschien kan ik hem wel overtuigen om ook een paar van die ondingen te kopen. Hij kan erg goed schaatsen (heeft nog ijshocky gespeeld) en dan heb ik tenminste iemand aan mijn zij die wel stabiel is op die ondingen!

Stokje…

Van doctoranda-mama kreeg ik een opdracht, vijf dingen vertellen die niemand van me weet. Nu is dat wel een moeilijke taak, gezien ik nogal openhartig ben en dus bijna iedereen, bijna alles van mij weet… Ok, daar gaan we :

  1. Hoeveel ik juist weeg, dat is iets dat niemand weet. Behalve een handvol dokters en verpleegsters, mensen die me dus min of meer kunnen dwingen om op een weegschaal te gaan staan terwijl ze toekijken. Gelukkig zijn die lui verplicht om deze informatie confidentieel te houden…
  2. Ik ben bij mijn huidige partner ingetrokken toen we elkaar nog geen twee maanden kenden. De weinige mensen die daar van op de hoogte waren, vonden het “risky business” (sorry voor het engels), we zijn nog altijd samen, mijn vent en ik. Lekker puh!!
  3. Mijn man (net zo gek als ik) fluit wel eens naar me, als we ergens in een winkel zijn of zo. Ik lach dan en noem hem een “onnozelaarke”, maar in mijn hart ben ik er ontzettend trots op! Dan moet ik hem natuurlijk wel even knuffelen, zodat andere vrouwen niet de illusie zouden koesteren dat het voor hen bedoeld was…
  4. Ondanks mijn kritische en rationele ingesteldheid, geloof ik stiekem wel een beetje in dingen zoals reïncarnatie, aardstralen en lotsbeschikking.
  5. Als ik echt dronken ben ga ik huilen en maak ik overal een drama van. De keren dat dat gebeurd is, kan ik op één hand tellen. Ik zorg meestal dat ik niet meer dan tipsy word, want dat vind ik wel een aangenaam gevoel.

Voila, tot hier mijn openbaringen. Nu mogen anderen het van me overnemen, misschien Marleen, gezin van 4 en Stefflater? Die nominaties zijn natuurlijk volledig vrijblijvend, want ik hou niet van dingen die moeten…

Grote vogel…

Vanmiddag kwam hier een ooievaar overvliegen. Hij is eventjes geland in de tuin van de buren, heeft nog wat rondgefladderd en de poes de stuipen op het lijf gejaagd en is dan verdergetrokken. Ik was zo verbouwereerd van zo’n grote vogel, zo laag en zo dichtbij, dat ik compleet vergat om er foto’s van te maken!

De hele tijd dacht ik aan de “Fabeltjeskrant”, mevrouw Ooievaar was mijn lievelingspersonage. Ik heb al wel vaker van die langpoten gezien. In Planckendaal en ’t Zwin struikel je er zowat over, maar eentje die cirkeltjes trok over het huis en de tuin, dat was net iets meer dan ik had verwacht…

Brengen die ook geluk, of alleen boelekes?

*********

Het stokje zal voor morgen zijn.

Vanzelfsprekend!

Als je (zoals wij) regelmatig kampeert, dan zijn er wel een paar dingen die je gaan opvallen. Bijvoorbeeld hoe gemakkelijk het leven is, hier in onze contreien…

  • Water is iets wat uit de kraan komt en waar je quasi ongelimiteerd gebruik van kan maken. Op de camping is er stromend water in de sanitaire blok, maar alle water dat gebruikt wordt voor de afwas, om te koken, om je te wassen, om je chemische WC door te spoelen, moet door iemand gehaald worden. Warm water, daar moet je natuurlijk nog eens extra voor over en weer, op het moment dat je het nodig hebt. Dat kan je immers niet bewaren, tenzij je (zoals mijn ouders) beschikt over een aantal oude thermossen, waarin je het toch een tijdje op temperatuur kan houden.
  • We hebben een chemische WC in de caravan, maar het leegmaken van zo’n ding is niet echt een aangenaam werkje. De Campa Potti dient dus enkel voor noodgevallen, een plasje midden in de nacht of zo. Meermaals per dag loop je (door weer en wind als je pech hebt) naar de WC’s, met een tas vol toiletpapier, poetsdoekjes, zeep en een handdoek.
  • Ook al zijn we verwende kampeerders, we beschikken over een caravan, drank en voedsel koud houden is niet zo simpel. Het koelkastje in de caravan heeft toch een aantal uren nodig om af te koelen, als het opgezet wordt en is piepklein. Daarom slepen we elke keer ook nog een soort kruising tussen een koelkast en een koelbox over en weer. Ondanks deze extra koeling, blijft het vaak puzzelen om het eten en drinken voor 4 personen fris te houden.
  • In de zomer slapen de zonen in een tentje, dan hebben we toch nog een illusie van privacy. ’s Winters is dat natuurlijk niet mogelijk en met twee puberzonen in de buurt is er van enige privacy helemaal geen sprake meer… Ik vraag me af hoe ze vroeger zoveel kinderen kochten, want toen sliep toch iedereen in dezelfde kamer?
  • Brood, koekjes of groenten en fruit moet zorgvuldig opgeborgen worden, want muizen raken zonder problemen in de voortent en zijn verzot op die dingen!

Als je een paar dagen met water sleept, over en weer loopt naar de toiletten, moet nadenken of die 6 potjes yoghurt die de kinderen willen hebben nog wel gekoeld bewaard kunnen worden, of er nog genoeg gas is om te koken of voor de verwarming en meer van die dingen, dan besef je wat voor een luxeleven je thuis leidt! Al die dingen zijn zo vanzelfsprekend voor ons, dat we niet beseffen dat zelfs die caravan, voor sommige mensen, een ondenkbare luxe is…