Alle Dagen Heel Druk (part III)

Het antwoord dat ik wilde geven op de comments van het vorige stukje, werd zo uitgebreid, dat ik het beter vond om er een nieuw berichtje over te schrijven…

Ik weet dat mensen soms wat snel aan ADHD denken, als een kind druk is. En ik weet ook dat kinderen structuur en duidelijke grenzen nodig hebben en dat ze heel ADHD-achtig gaan doen als ze die niet krijgen. Maar een dokter die zijn beroep ernstig neemt, schrijft geen Rilatine voor aan een kind dat niet uitgebreid getest is.

Het is ook niet omdat een kind hyperactief is, dat het daarom zo wie zo ADHD heeft. Het grootste probleem is de storm die in je hoofd woedt, de gedachten die ongrijpbaar alle kanten uit gaan, waardoor je je erg moeilijk kan concentreren. Je maakt ook andere associaties dan “gewone” mensen. Dat maakt het contact met andere personen met ADHD net zo intens, maar ook zo vermoeiend.

Niet iedereen met ADHD, uit hyperactiviteit met wild gedrag, vooral meisjes richten dat erg vaak naar binnen toe. Ze zijn best rustig, maar zitten altijd te prutsen, bijten op hun nagels, frutselen aan hun haar, wippen met hun voet of gaan voortdurend verzitten. Dat kan behoorlijk irritant zijn voor hun omgeving, die daar dan vaak op reageert, waardoor ze nog nerveuzer worden en de onrust nog groter wordt.

Je vergeet ook erg snel, dus als je niet direct kan zeggen wat er op je tong ligt, omdat bijvoorbeeld iemand anders aan het woord is, is de kans groot dat je het niet meer weet, als je weer aan de beurt bent. Daarom kunnen mensen met ADHD erg lastig zijn in een discussie, ze willen zeggen wat er op hun hart ligt, omdat ze het anders vergeten en daarom onderbreken ze anderen. Ik heb bij een vergadering altijd een schrijfblok voor me liggen, want anders blijft die gedachte, aan wat ik moet vragen, rondwervelen en kan ik het gesprek niet meer volgen.

Als ik schrijf, kan ik nooit snel genoeg typen, om alle gedachten en ideëen te vangen, die door mijn hoofd gaan. Dat kan behoorlijk frustrerend zijn, want je weet nog wel dat je een interessant gedachtenspoor had, maar je bent het volledig kwijt. Alles leidt je ook af, de radio op de achtergrond, de beweging die je ziet vanuit je ooghoek, het gesprek dat mensen achter je voeren, een lamp die flikkert, iemands telefoon, je trui die prikt, lawaai op straat… Al die prikkels die “gewone” mensen vrij gemakkelijk kunnen wegfilteren zijn voor mij soms onoverkomelijk.

Aan de andere kant kan je jezelf helemaal verliezen in hyperconcentratie, als je met iets bezig bent dat je heel erg interesseert. Dan kan je jezelf helemaal afsluiten van de wereld. Ik heb dat vooral als ik een goed boek lees, maar vaak ook als ik mijn administratie afwerk, volgens de structuren die ik zelf vastgelegd heb (en als het niet te saai is). Als ik een probleem moet oplossen kan ik daar ook echt helemaal in opgaan. Dat is vooral erg bruikbaar in crisis-situaties, als iedereen in paniek is, ben ik kalm, kan ik de hele boel organiseren, leiding nemen, gewoon op de automatische piloot. Als de crisis achter de rug is, stort ik in, twijfel ik aan elke beslissing die ik nam en zie ik alleen nog de fouten die ik maakte.

Rilatine (in Nederland Ritalin) dringt de storm in je hoofd terug, maakt dat je je beter kan concentreren en dat je niet zo gestoord wordt door externe prikkels. Het is alsof in je hoofd de mist opklaart en je eindelijk duidelijk kan zien wat er rond je gebeurt. Je kan opeens je aandacht richten en een normaal gesprek voeren en je kan gewoon stilzitten of stilstaan, zonder gefrutsel of gewemel. Wat mij het meest frappeerde, was dat ik opeens de beelden die ik in mijn achteruitkijkspiegel in de auto zag, perfect juist kon interpreteren, heel bizar was dat! Voorheen was die spiegel eerder een object van frustratie dan van informatie.

Het nadeel is, dat het je hoogtes een beetje aftopt, maar gezien het ook voorkomt dat je erg diep valt, wil ik dat er wel bijnemen. Ik ben nog altijd impulsief, ik ben nog altijd een taterwater, ik probeer nog altijd mensen te overtuigen van mijn zienswijze, ik kan me nog altijd verliezen in obsessies. Alleen kan ik er makkelijker mee leven…

Mijn hart bloedt voor al die jongeren en volwassenen die met dit probleem geconfronteerd worden, maar nooit te weten komen waarom ze anders zijn en wat je ermee kan doen. Mensen die nooit dat moment van herkenning kregen, die blijven worstelen met de storm in hun hoofd en hun lichaam en er alleen maar meer door gefrustreerd geraken.

Mijn frank is gevallen door een artikel in een krant, ik viel bijna van mijn stoel, zo verbaasd was ik, die persoon die daar beschreven werd, dat was ik, dat was zo herkenbaar dat ik tranen in mijn ogen kreeg. Toch duwde ik het weg, dat was toch onmogelijk! Een tijdje later verscheen er in de Humo een artikel over volwassenen met ADHD. Toen ik dat las, kon ik het niet meer van me afschuiven, er waren er echt meer zoals ik. Toen ben ik me gaan inlezen, heb ik met mijn huisarts gepraat, een afspraak met een psychiater gemaakt (iemand die er trouwens voor gekend staat dat hij niet gauw een diagnose ADHD stelt) en toen ging het balletje rollen…