Alle Dagen Heel Druk (part III)

Het antwoord dat ik wilde geven op de comments van het vorige stukje, werd zo uitgebreid, dat ik het beter vond om er een nieuw berichtje over te schrijven…

Ik weet dat mensen soms wat snel aan ADHD denken, als een kind druk is. En ik weet ook dat kinderen structuur en duidelijke grenzen nodig hebben en dat ze heel ADHD-achtig gaan doen als ze die niet krijgen. Maar een dokter die zijn beroep ernstig neemt, schrijft geen Rilatine voor aan een kind dat niet uitgebreid getest is.

Het is ook niet omdat een kind hyperactief is, dat het daarom zo wie zo ADHD heeft. Het grootste probleem is de storm die in je hoofd woedt, de gedachten die ongrijpbaar alle kanten uit gaan, waardoor je je erg moeilijk kan concentreren. Je maakt ook andere associaties dan “gewone” mensen. Dat maakt het contact met andere personen met ADHD net zo intens, maar ook zo vermoeiend.

Niet iedereen met ADHD, uit hyperactiviteit met wild gedrag, vooral meisjes richten dat erg vaak naar binnen toe. Ze zijn best rustig, maar zitten altijd te prutsen, bijten op hun nagels, frutselen aan hun haar, wippen met hun voet of gaan voortdurend verzitten. Dat kan behoorlijk irritant zijn voor hun omgeving, die daar dan vaak op reageert, waardoor ze nog nerveuzer worden en de onrust nog groter wordt.

Je vergeet ook erg snel, dus als je niet direct kan zeggen wat er op je tong ligt, omdat bijvoorbeeld iemand anders aan het woord is, is de kans groot dat je het niet meer weet, als je weer aan de beurt bent. Daarom kunnen mensen met ADHD erg lastig zijn in een discussie, ze willen zeggen wat er op hun hart ligt, omdat ze het anders vergeten en daarom onderbreken ze anderen. Ik heb bij een vergadering altijd een schrijfblok voor me liggen, want anders blijft die gedachte, aan wat ik moet vragen, rondwervelen en kan ik het gesprek niet meer volgen.

Als ik schrijf, kan ik nooit snel genoeg typen, om alle gedachten en ideëen te vangen, die door mijn hoofd gaan. Dat kan behoorlijk frustrerend zijn, want je weet nog wel dat je een interessant gedachtenspoor had, maar je bent het volledig kwijt. Alles leidt je ook af, de radio op de achtergrond, de beweging die je ziet vanuit je ooghoek, het gesprek dat mensen achter je voeren, een lamp die flikkert, iemands telefoon, je trui die prikt, lawaai op straat… Al die prikkels die “gewone” mensen vrij gemakkelijk kunnen wegfilteren zijn voor mij soms onoverkomelijk.

Aan de andere kant kan je jezelf helemaal verliezen in hyperconcentratie, als je met iets bezig bent dat je heel erg interesseert. Dan kan je jezelf helemaal afsluiten van de wereld. Ik heb dat vooral als ik een goed boek lees, maar vaak ook als ik mijn administratie afwerk, volgens de structuren die ik zelf vastgelegd heb (en als het niet te saai is). Als ik een probleem moet oplossen kan ik daar ook echt helemaal in opgaan. Dat is vooral erg bruikbaar in crisis-situaties, als iedereen in paniek is, ben ik kalm, kan ik de hele boel organiseren, leiding nemen, gewoon op de automatische piloot. Als de crisis achter de rug is, stort ik in, twijfel ik aan elke beslissing die ik nam en zie ik alleen nog de fouten die ik maakte.

Rilatine (in Nederland Ritalin) dringt de storm in je hoofd terug, maakt dat je je beter kan concentreren en dat je niet zo gestoord wordt door externe prikkels. Het is alsof in je hoofd de mist opklaart en je eindelijk duidelijk kan zien wat er rond je gebeurt. Je kan opeens je aandacht richten en een normaal gesprek voeren en je kan gewoon stilzitten of stilstaan, zonder gefrutsel of gewemel. Wat mij het meest frappeerde, was dat ik opeens de beelden die ik in mijn achteruitkijkspiegel in de auto zag, perfect juist kon interpreteren, heel bizar was dat! Voorheen was die spiegel eerder een object van frustratie dan van informatie.

Het nadeel is, dat het je hoogtes een beetje aftopt, maar gezien het ook voorkomt dat je erg diep valt, wil ik dat er wel bijnemen. Ik ben nog altijd impulsief, ik ben nog altijd een taterwater, ik probeer nog altijd mensen te overtuigen van mijn zienswijze, ik kan me nog altijd verliezen in obsessies. Alleen kan ik er makkelijker mee leven…

Mijn hart bloedt voor al die jongeren en volwassenen die met dit probleem geconfronteerd worden, maar nooit te weten komen waarom ze anders zijn en wat je ermee kan doen. Mensen die nooit dat moment van herkenning kregen, die blijven worstelen met de storm in hun hoofd en hun lichaam en er alleen maar meer door gefrustreerd geraken.

Mijn frank is gevallen door een artikel in een krant, ik viel bijna van mijn stoel, zo verbaasd was ik, die persoon die daar beschreven werd, dat was ik, dat was zo herkenbaar dat ik tranen in mijn ogen kreeg. Toch duwde ik het weg, dat was toch onmogelijk! Een tijdje later verscheen er in de Humo een artikel over volwassenen met ADHD. Toen ik dat las, kon ik het niet meer van me afschuiven, er waren er echt meer zoals ik. Toen ben ik me gaan inlezen, heb ik met mijn huisarts gepraat, een afspraak met een psychiater gemaakt (iemand die er trouwens voor gekend staat dat hij niet gauw een diagnose ADHD stelt) en toen ging het balletje rollen…

9 Reacties

  1. Ik denk niet dat ik het heb : ik kan uuuuuren stil zitten (= niet bewegen) wat als model goed van pas kwam. Ik ben ook niet zo chaotisch als jij kan zijn. Ik heb mijn hoogtes en laagtes, zoals iedereen, praat luid en zelfverzekerd in gezelschap maar eens weer alleen, twijfel ik wel. Een typische Leeuw 🙂
    Bedankt om zo eerlijk te zijn, over jezelf, en veel op te helderen, voor mij.

  2. Bedankt voor je heldere uitleg en ik moet toegeven hoe meer ik erover lees, hoe meer ik overtuigd ben dat onze oudste het ook heeft.

    En toch durf ik hem niet te laten testen, omdat ik weet waar de dokter het op aan stuurt : Ritalin. Ik vind hem veel te jong voor dit soort medicatie te nemen en wil liever nog een paar jaar afwachten, als ik zie dat de situatie te moeilijk wordt. Ik wil ook wachten omdat deze jongeren hier nl. dadelijk een ‘label’ krijgen opgekleefd en dat blijft ze achtervolgen… en dat wil ik niet voor hem…

    Ik ben effectief ook begonnen met Omega3/6 visoliepillen te geven, maar het heeft pas effect na een aantal weken, dus wacht ik af (heb ze onlangs van mijn schoonzus gekregen die apotheker is). Over de neurofeedback ga ik zeker wat meer gaan lezen. Bedankt voor de link, ik ga er zeker op surfen.

    Weet je wat ik soms zo frustrerend vind? Ralph is enerzijds heel goed in sport, geeft zich 300% (scoort goals dat het een lust is) en zou zelf elke dag willen sporten (basketball, baseball enz…). Maar anderzijds weet ik dat zijn schoolwerk er nog meer gaat onder lijden, hij moet nu al bijgewerkt worden… en zit pas in het eerste leerjaar. Dus meer sporten mag hij niet van mij (terwijl ik zie dat hij er zich helemaal in uitleeft). Als ouder begin je verdorie dikwijls te twijfelen aan je eigen beslissingen… Het is niet altijd gemakkelijk om ze een strikt kader te geven waarin ze kunnen functioneren.

    Groetjes,

  3. Ik kan mij hier heel erg weinig bij voostellen. Maar … toch een beetje. Zo was ik gisteren in supermarkt en daar stond natuurlijk de geluidsinstallatie aan. (Een mens zou zo eens tien minuten zonder lawaai moeten doorbrengen, nietwaar.)
    Om die muzak te overstemmen moesten dus de boodschappen voor het personeel NOG harder omgeroepen worden. En dat dan liefst door een zo schel mogelijke stem.
    Niemand scheen hier hinder van te ondervinden. Ik ben op een ander wezen kopen. Gek werd ik daarvan.
    Sir Koen.

  4. Ik herken mijzelf in sommige dingen (hyperconcentratie, snel afgeleid zijn, te veel praten), maar in andere dan weer totaal niet (niet kunnen stilzitten, met je voet tikken).
    Maar nu ik jouw verhaal gelezen heb, weet ik wel met zekerheid dat mijn neef geen ADHD heeft. Hij zou zich beter laten testen door jouw psychiater dan zomaar Relatine te nemen, maar ik ga er mij niet mee moeien, ik wil geen familieruzie veroorzaken.
    @Hilde: ik begrijp dat je vindt dat je zoon te jong is voor Relatine, ik zou het daar ook moeilijk mee hebben. Ik vind het ook heel jammer dat je hem niet wilt laten testen omdat je weet dat je dokter je die Relatine dan zal proberen op te dringen. Een vriendin van mij studeert psychologie (laatste jaar), en zij heeft gezegd dat volgens haar enkel psychiaters zo’n medicatie zouden mogen voorschrijven, huisdokters dus niet. Ik ben het met haar eens, dat zou veel misbruiken de wereld uithelpen, dokters hebben nu eenmaal die expertise niet.
    @Sir Koen: ik kan ook niet tegen harde geluiden, dus ik zou ook die winkel uitgelopen zijn. Ik ben blij dat ik niet de enige ben 🙂

  5. Ik mag me niet inbeelden wat ‘die storm in je hoofd’ inhoudt…dat moet verschrikkelijk zijn! Ikzelf vind het al erg genoeg dat ik – omwille van dagelijkse beslommeringen, de zorg om kinderen, kleinkinderen en bejaarde ouders – mij soms niet kan concentreren op het lezen van een boek of het volgen van een gesprek of tv-programma…
    Je bent dapper! 😉

  6. Dit is alleszins klare en duidelijke taal en een heel verhelderende toelichting.

  7. @Miche – daar ben ik dus jaloers op, mensen die echt stil kunnen zitten!

    @Hilde – er wordt normaal gezien enkel naar medicatie gegrepen, als dat in het belang van het kind is en als de andere methodes (structuur, strikte afspraken, voorspelbaarheid, time-outs, prikkelvrije omgeving voor huiswerk, enz.) geen of te weinig effect hebben. Geen enkele dokter mag het je opdringen.
    Mijn jongste zoon, ongeveer een kopie van mij, wat karakter betreft, neemt ook geen medicatie, omdat het zonder gaat. Wij hebben hem er ook sterk van bewust gemaakt, dat hij zeker niet dom is, ook al vergeet hij wel eens wat en is hij soms hyperverstrooid. Hij had veel problemen met leren lezen, zo ongeveer tot in het derde studiejaar (deels ook door faalangst), maar toen de nadruk niet meer op spellen, maar op context lezen lag, ging hij met grote stappen vooruit. In het 4de studiejaar heeft hij de “Trilogie van de Ring”, van Tolkien op een recordtijd uitgelezen en lezen is nu één van zijn favoriete hobby’s!

    Ik neem wel Concerta (zelfde werkzaam bestanddeel, maar met vertraagde afgifte) omdat het voor mij een wereld van verschil is en het me vooral helpt bij mijn werk en bij het autorijden (ik rijd voor mijn werk dagelijks heel wat kilometers).

    @Sir Koen – muziek en oproepen voor het personeel, in winkels, daar word ik soms stapelgek van!

    @Lena – tot op zekere hoogte heeft iedereen, in meer of mindere mate, wel een paar symptomen die bij ADHD horen ’t Is als je in de testen “scoort” op genoeg eigenschappen, dat je een diagnose ADHD kan krijgen. Iedere ADHD’er is ook anders, waar de ene gek van wordt, daar kan iemand anders totaal geen last van hebben…

    @Annemie – nu ik het kan plaatsen en er ook wel vaak mijn voordeel mee doe, maak ik me er niet meer zo druk in. Het is roeien met de riemen die je hebt hé en er zijn heel wat ergere dingen, dan ADHD hebben!

    @Smiling Cobra – bedankt! 🙂

  8. Wow, bedankt voor de verhelderende uitleg. Ik denk dat ik “scoor”op een heleboel punten die je aanhaalt, maar ja, dat zal misschien bij veel mensen zo zijn. Is er geen zelftest voor ADHD’ers?

  9. @Marleen – er zijn massa’s zelftesten op het net te vinden, maar dat is slechts een indicatie natuurlijk. Dit zijn de DSM-IV-criteria : http://www.hulpgids.nl/ziektebeelden/adhd_DSM.htm

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: