Breek de stilte!

lurking-banner.jpg

Zezunja en haar lief Yuri, namen een fijn initiatief. Dus mensen, lees je hier wel eens mee, laat dan even iets weten, ok? Comments zijn bij mij altijd meer dan welkom en als je comment verdwijnt, dan is het dat de spamfilter een beetje te enthousiast geweest is. Ik probeer dat goed in het oog te houden, maar af en toe vergeet ik het toch na te zien en zo zijn er wel eens dingen door de mazen van het net geglipt vrees ik…

En nu is het aan jou… Hé komaan, laat je gaan!

Ik wil zon!

bloem_geel.JPGWat waren we verwend, een zomertje midden in de lente! Heerlijk buiten eten en lekker barbecuen, van het zonnetje genieten en een kleurtje opdoen in je zomerkleren, sandaaltjes of slippers aan je voeten en nooit een paraplu of een K-Way moeten meeslepen als je ergens naartoe ging.

Alsjeblief zon, kom terug!! En jaag in één keer even die regen en wind weg… Nu met dat lange weekend voor de boeg, zou dat echt wel fijn zijn!

Jaws!

Ozzy heeft zijn debuut gemaakt op het internet! Nu de zonen – na lang sparen – eindelijk over de mobieltjes van hun dromen beschikken, word ik gebombardeerd met filmpjes en foto’s.

Nu zal het voor iedereen wel duidelijk zijn waarom we hem soms “Jaws” noemen zeker?

MUG versus PUMA…

Wie heeft nog de tijd gekend, dat de rijkwacht over ambulance-helicopters van het model “Puma” beschikte? Die dingen waren ingericht als een vliegende versie van “Spoed” en waarschijnlijk een pak sneller ter plaatse als de huidige MUG!  Als ik het mij goed herinner, stond er in Polygoon eentje paraat en is mijn broer daar nog met ’t school naar gaan kijken. ’t Waren schone tijden toen, nu rijden ze bij de politie met “Smartjes”, toen beschikte de rijkswacht over een aantal Porches (911), wit met een oranje streep over. En toen ik een jaar of 18 was, reden die mannen met een Golf GTI, toen ne wreed graven bak…

Was ’t vroeger dan toch echt allemaal zoveel beter? En zou het met de “Seakings” in Koksijde dezelfde weg opgaan?

System overload!

waterval.jpg ’t Gaat me niet zo goed af vandaag, te veel stroomversnellingen in mijn hoofd, misschien ook wel een beetje door dat rare weer. Van storm word ik altijd onrustig…

Deze voormiddag ging het anders nog vrij goed, wel wat veel kilometers moeten afleggen en op werven rondbanjeren in de stromende regen, is ook niet echt tof… Daarbij vergeten thuis mijn medicatie te nemen, omdat ik veel vroeger vertrokken ben dan anders. Gelukkig zat er in mijn sjakos nog een stripje Rilatine (voor noodgevallen), maar dat werkt niet zo mooi egaal als Concerta natuurlijk, dat heeft hoogtes en laagtes en dus onvermijdelijk ook rebound (‘k weet het, da’s engels, maar ik weet daar geen schoon vlaams woord voor).

Ik denk dat ik het vanavond een beetje rustig ga houden, mij omkleden, iets lekker eten en vooral niet te laat naar bed! Allez, ik ga mij dat toch voornemen, of ik me eraan ga houden, dat zal de avond wel uitwijzen… Naar het songfestival moet ik al niet kijken, we mogen weeral eens niet meedoen. Misschien is er wel een goeie film op Prime, zo eentje van “verstand op nul”, dat zegt mij wel iets. Of een goeie bleitfilm, al heb ik dat nu niet echt nodig, ik zit met “The Sound of Music” al de helft van de tijd mijn ogen af te kuisen, weekdier dat ik ben!

Ode, aan mijne coiffeur!

rood1.jpgIk ben al heel lang een valse blonde. Mèches, blonderen, balayages, ik heb het allemaal geprobeerd. Ongeveer een half jaar lang heb ik rood haar gehad, maar dat was een lastige kleur… Dat bleef eigenlijk maar 2 weken mooi en ’t was moeilijk om telkens weer op dezelfde kleur uit te komen. Nu van dat rood haar, dat heb ik geweten zenne! Dat hevige (mooi) rood gaat er wel vlug af, maar je kan je haar dus niet meer terug blond laten maken, dat (mottig afgewassen) rood moet gewoon uitgroeien! Nu, bijna een jaar en heel wat balayages verder, is er gelukkig geen rood meer te zien in mijn haardos(ke).

Ik ben heel trouw aan mijn coiffeur en er moet echt wel iets ergs gebeuren, voor ik verander, maar vorig jaar was het van datte en moest ik op zoek naar een nieuwe kapper… Gelukkig vond ik in een buurgemeente een Kreatos, waar ze me helemaal begrepen. De coiffeur en zijn kapsters, zijn allemaal erg goed met de schaar en al heel snel was mijn haar terug helemaal wat het moest zijn.

De balayages, een langdurig proces en voor een ongeduldig mens zoals ik, een verschrikking, werden telkens door iemand anders gedaan en ik was altijd content. Mijn haar knippen hebben zo ook al allemaal gedaan en al heeft ieder zijn eigen stijl, het was altijd echt naar mijn goesting. Deze keer heeft “den baas” echter, zelf de balayage gedaan en die deed dat helemaal anders dan die meiskes.

Ik dacht natuurlijk weer, wat gaat dat hier worden, maar vertrouwde noodgedwongen op zijn vakkennis. Het resultaat was gewoon fantastisch. Hij kleurt niet op goed geluk hier en daar een paar lokken, maar gaat helemaal mee in het groeipatroon van je haar, zodat het er 100% echt en natuurlijk uitziet.

Ondertussen is al heel de familie klant bij dat salon en we zijn nog nooit teleurgesteld thuis gekomen. Nu heb ik echt een team kappers gevonden waar ik, zonder angstige twijfels, tegen kan zeggen “Doe het maar zoals je het zelf het beste vindt, jij bent de professional!”, ik heb er nog genen enen keer spijt van gehad!

Alle Dagen Heel Druk (part III)

Het antwoord dat ik wilde geven op de comments van het vorige stukje, werd zo uitgebreid, dat ik het beter vond om er een nieuw berichtje over te schrijven…

Ik weet dat mensen soms wat snel aan ADHD denken, als een kind druk is. En ik weet ook dat kinderen structuur en duidelijke grenzen nodig hebben en dat ze heel ADHD-achtig gaan doen als ze die niet krijgen. Maar een dokter die zijn beroep ernstig neemt, schrijft geen Rilatine voor aan een kind dat niet uitgebreid getest is.

Het is ook niet omdat een kind hyperactief is, dat het daarom zo wie zo ADHD heeft. Het grootste probleem is de storm die in je hoofd woedt, de gedachten die ongrijpbaar alle kanten uit gaan, waardoor je je erg moeilijk kan concentreren. Je maakt ook andere associaties dan “gewone” mensen. Dat maakt het contact met andere personen met ADHD net zo intens, maar ook zo vermoeiend.

Niet iedereen met ADHD, uit hyperactiviteit met wild gedrag, vooral meisjes richten dat erg vaak naar binnen toe. Ze zijn best rustig, maar zitten altijd te prutsen, bijten op hun nagels, frutselen aan hun haar, wippen met hun voet of gaan voortdurend verzitten. Dat kan behoorlijk irritant zijn voor hun omgeving, die daar dan vaak op reageert, waardoor ze nog nerveuzer worden en de onrust nog groter wordt.

Je vergeet ook erg snel, dus als je niet direct kan zeggen wat er op je tong ligt, omdat bijvoorbeeld iemand anders aan het woord is, is de kans groot dat je het niet meer weet, als je weer aan de beurt bent. Daarom kunnen mensen met ADHD erg lastig zijn in een discussie, ze willen zeggen wat er op hun hart ligt, omdat ze het anders vergeten en daarom onderbreken ze anderen. Ik heb bij een vergadering altijd een schrijfblok voor me liggen, want anders blijft die gedachte, aan wat ik moet vragen, rondwervelen en kan ik het gesprek niet meer volgen.

Als ik schrijf, kan ik nooit snel genoeg typen, om alle gedachten en ideëen te vangen, die door mijn hoofd gaan. Dat kan behoorlijk frustrerend zijn, want je weet nog wel dat je een interessant gedachtenspoor had, maar je bent het volledig kwijt. Alles leidt je ook af, de radio op de achtergrond, de beweging die je ziet vanuit je ooghoek, het gesprek dat mensen achter je voeren, een lamp die flikkert, iemands telefoon, je trui die prikt, lawaai op straat… Al die prikkels die “gewone” mensen vrij gemakkelijk kunnen wegfilteren zijn voor mij soms onoverkomelijk.

Aan de andere kant kan je jezelf helemaal verliezen in hyperconcentratie, als je met iets bezig bent dat je heel erg interesseert. Dan kan je jezelf helemaal afsluiten van de wereld. Ik heb dat vooral als ik een goed boek lees, maar vaak ook als ik mijn administratie afwerk, volgens de structuren die ik zelf vastgelegd heb (en als het niet te saai is). Als ik een probleem moet oplossen kan ik daar ook echt helemaal in opgaan. Dat is vooral erg bruikbaar in crisis-situaties, als iedereen in paniek is, ben ik kalm, kan ik de hele boel organiseren, leiding nemen, gewoon op de automatische piloot. Als de crisis achter de rug is, stort ik in, twijfel ik aan elke beslissing die ik nam en zie ik alleen nog de fouten die ik maakte.

Rilatine (in Nederland Ritalin) dringt de storm in je hoofd terug, maakt dat je je beter kan concentreren en dat je niet zo gestoord wordt door externe prikkels. Het is alsof in je hoofd de mist opklaart en je eindelijk duidelijk kan zien wat er rond je gebeurt. Je kan opeens je aandacht richten en een normaal gesprek voeren en je kan gewoon stilzitten of stilstaan, zonder gefrutsel of gewemel. Wat mij het meest frappeerde, was dat ik opeens de beelden die ik in mijn achteruitkijkspiegel in de auto zag, perfect juist kon interpreteren, heel bizar was dat! Voorheen was die spiegel eerder een object van frustratie dan van informatie.

Het nadeel is, dat het je hoogtes een beetje aftopt, maar gezien het ook voorkomt dat je erg diep valt, wil ik dat er wel bijnemen. Ik ben nog altijd impulsief, ik ben nog altijd een taterwater, ik probeer nog altijd mensen te overtuigen van mijn zienswijze, ik kan me nog altijd verliezen in obsessies. Alleen kan ik er makkelijker mee leven…

Mijn hart bloedt voor al die jongeren en volwassenen die met dit probleem geconfronteerd worden, maar nooit te weten komen waarom ze anders zijn en wat je ermee kan doen. Mensen die nooit dat moment van herkenning kregen, die blijven worstelen met de storm in hun hoofd en hun lichaam en er alleen maar meer door gefrustreerd geraken.

Mijn frank is gevallen door een artikel in een krant, ik viel bijna van mijn stoel, zo verbaasd was ik, die persoon die daar beschreven werd, dat was ik, dat was zo herkenbaar dat ik tranen in mijn ogen kreeg. Toch duwde ik het weg, dat was toch onmogelijk! Een tijdje later verscheen er in de Humo een artikel over volwassenen met ADHD. Toen ik dat las, kon ik het niet meer van me afschuiven, er waren er echt meer zoals ik. Toen ben ik me gaan inlezen, heb ik met mijn huisarts gepraat, een afspraak met een psychiater gemaakt (iemand die er trouwens voor gekend staat dat hij niet gauw een diagnose ADHD stelt) en toen ging het balletje rollen…

Alle Dagen Heel Druk (2)

Ik heb ADHD, het maakt deel uit van wie ik ben en ik zou het niet meer willen missen, ook al maakt het mijn leven niet altijd gemakkelijker… Dat ik er de voordelen van leerde zien, komt voor een groot deel door de mensen die ik leerde kennen op het ADHD+ forum. Ik vond er herkenning, een positieve instelling en vooral ontzettend veel informatie!

Plots was ik niet meer alleen, nee er waren hopen mensen zoals ik. Door hun ervaringen leerde ik om die ADHD voor mij te laten werken, in plaats van tegen mij. En stilaan begon ik één van de oude getrouwen te worden en voor ik het wist, was ik één van de mensen die nieuwkomers een goed gevoel probeerde te geven. Het was gek dat zij mij om raad vroegen… Ik die vroeger zo verloren liep in mezelf, kon nu mensen helpen om weer wat structuur in hun leven te brengen.

Ik vond op het forum ook heel wat leesvoer, boeken die ik van voor naar achter of van ’t midden naar voor of naar achter gelezen heb, boeken waar ik gewoon in kon grasduinen, al naargelang in welke stemming ik was (of ben, want ik grijp er nog regelmatig naar terug).

Als het me af en toe even teveel wordt, dan moet ik die druk binnen in mij kunnen ventileren. Dat duurt meestal niet lang en door het even op het forum te gooien en de reacties van lotgenoten te lezen, kan ik alles weer in perspectief zien en stilaan weer tot een relatieve rust komen.

Tot mijn grote ontsteltenis ging het forum eerder dit jaar bijna ter ziele, maar gelukkig hebben een paar mensen er hun schouders ondergezet en gered wat er te redden viel. Ik ben hen daar ook erg dankbaar voor, al ben ik een hele tijd afwezig geweest. Eigenlijk vooral omdat ik obsessief bezig was met deze blog. Het heet nu AD+HD en het is nog altijd een oase van herkenning, informatie en optimisme, maar ook een plek waar je eens uit kan razen als het je er even door zit.

Iedereen is welkom, mensen met ADHD, mensen die samenleven met een ADHD’er, ouders van ADHD’ers, partners, vrienden of mensen die gewoon nieuwsgierig zijn. Ik zou zeggen, ga er eens langs!

En Ozzy blij…

… dat ’t vrouwke terug thuis is! (Van de anderen krijgt hij meestal toch geen eten en zijn liefde gaat door de maag.)

Als ik hem nu nog zou kunnen meenemen naar de Ardennen, dan zou het echt perfect zijn…

ozzy-zetel2.jpgozzy-zetel.jpg

Stokje 2.0

Ik zou wel eens willen weten…

Wat Beate, Menck, Rupert en Smiling Cobra hier mee gaan aanvangen? 😉

*********

’t Was weer schitterend in Malmedy, de pinksterbloemen waren uitgebloeid, dus hebben we nu toch maar het gras afgedaan. Met ons vier was dat op een hik en een gauw gedaan. Voor de rest van de zon genoten en lekker gegeten en gedronken, zoals altijd was het veel te rap gedaan…