Meniscus…

In plaats van gisteren, met een hapje en een drankje, op ons terras van de Rolling Stones te genieten, hebben mijn lief en ik de avond doorgebracht op de spoed. Het was er druk en iemand met een zere knie heeft natuurlijk niet de hoogste prioriteit. We weten nu echt wel heel goed waar een wachtkamer voor dient! Schoon dokters heb ik ook al niet gezien, wel vriendelijke verpleegsters, stagiaires en assistentes.

Enfin, na wat prutsen en duwen en wrikken aan mijn knie besloten ze toch maar een plaatje te maken. Dat onthulde dat het geen gewrichtsmuis was, dus bleef de optie meniscus open. Waarschijnlijk is dat maar een klein scheurtje en is de kans reëel dat die pijn weggaat en ik daar na een paar weken geen last meer van zal hebben. Anders wordt het een kijkoperatie. Ik hoop dat dat niet nodig gaat zijn, want ik heb ondertussen al meer dan genoeg littekens…

De beslissing zal bij de orthopedist liggen, daar moet ik binnen twee weken naartoe. Al ben ik er nog niet uit of ik niet gewoon een afspraak ga maken bij een sportdokter. Ik ben wel geen sporter, maar dit is toch echt wel een typische sportblessure. Mijn supervisor op ’t werk heeft er een aanbevolen, daar ga ik morgen eens naar bellen. Ik moet eerst met mijn man even zijn agenda overlopen, om te zien wanneer hij taxi kan komen spelen voor mij hé…

Toen we rond half twaalf thuis kwamen, hoorden we de Stones spelen. Stond die muziek deze keer harder dan anders of kwam het door één of ander bizar meteorologisch verschijnsel, ik weet het niet. Maar je kon zelfs het publiek horen joelen! En zo konden we onder andere nog genieten van “Jumping Jack Flash” en “Sympathy for the devil”.

Enfin, nu zit ik hier met een dik blauw verband rond mijn been, van halverwege mijn dij tot halverwege mijn kuit, elegant dat dat is! Gelukkig met velcro, zodat ik dat uit kan doen om mij te wassen…