Symbiose…

Ooit, heel erg lang geleden, besloten katten dat er voordelen waren aan het wonen bij mensen. Er waren veel muizen te vangen en hier en daar kon je nog wel eens iets meepikken van wat de mensen aten. Een kat besluit immers zelf of ze ergens wil wonen of niet, tenzij je hem of haar opsluit natuurlijk. Als je echt heel erg veel geduld hebt, kan je ze een paar kunstjes leren, enkel en alleen als het poezedier er zelf ook zin in heeft! Voor de rest doen ze wat ze willen, vangen hier en daar nog een muis of een vogeltje, gewoon voor de sport. Want voedsel krijgen ze meer dan genoeg, door gewoon met grote ogen bij hun bordje te gaan zitten en een klaaglijk MIAUW te laten horen…

Het is nogal vanzelfsprekend dat die katten verwelkomd werden, want hoe hield je anders de muizen en andere knaagdieren weg van je graanvoorraden? De poezedieren die zo slim waren om wat te gaan flemen, werden bovendien nog getrakteerd op melk of etensresten. Handig, want een goeie manier om aan vlees te geraken waar je zelf niet op kan jagen! Als je schattig en aanhankelijk genoeg was, kon je stilaan opklimmen van nuttige bondgenoot in de jacht op ongedierte, tot luxe knuffeldier.

Natuurlijk bleven ze hautain en mysterieus. Geen haar op hun donzige lijfje dat er aan denkt om zich te onderwerpen, zoals hun aartsvijanden de honden! Luisteren kan alleen als ze er direct voordeel bij verwachten en dan nog doen ze vooral hun eigen zin. Knuffelen gebeurt ook op hun eigen voorwaarden en als je over de lijn gaat, word je getrakteerd op tanden en klauwen. Soms ook zomaar, zonder aanleiding, zodat wij mensen onze plek zouden weten en niet vergeten wie superieur is…

Ze lummelen wat rond, spelen, leggen beslag op de beste plekjes in huis om te slapen of te luieren, poseren voor foto’s als ze er zin in hebben, zorgen ervoor dat jij hen van voedsel voorziet en brengen uit dankbaarheid af en toe een muis of een vogel mee als kado. Een zoenoffer, om je te tonen dat zij ook voor eten kunnen zorgen als dat nodig is. Als we hen dan bestraffend toespreken kijken ze ons smalend aan, hoe dom toch die mensen…

25 Reacties

  1. Je kan er natuurlijk ook een paar adders op na houden. Die zijn niet zo schattig, doch geen enkele muis, rat of zelfs klein poesje ontsnapt hen!
    Zij kunnen maanden zonder eten en houden van een beetje lauwe melk.
    Nadeel: wanneer zo’n adder een muis heeft gevangen vreet hij die levend op en hoor je de ribben van dat kaandiertje kraken.
    Ander nadeel: zij houden van warmte, en dus kan je hen in je bed aantreffen. Doch geen nood. Gewoon vastnemen en wegzetten.
    Slukes.

  2. Titel heel juist en de rest ook goed beschreven!
    Ik woon bij mijn kat en niet andersom…

  3. @Sir Koen – wat denk je dat je hoort als je kat een muis opeet? Onzen Ozzy fileert dat beest niet hoor, die eet dat op met huid en haar en dan hoor je al die botjes kraken… Maar toch liever Ozzy die mijn voeten warm houdt, dan een adder die zich aan mijn voeten komt warmen!

    @Hilde – bedankt, je hebt het helemaal begrepen!

  4. Een kat is een prachtdier, met karakter. En als ze een muis opeten, dan moeten wij ons daarbij neerleggen, dat is de natuur.
    Ik vind het zelfs fijn dat mijn cavia karakter heeft. Moet ze iets te lang wachten op wat ze wenst, dan geeft ze geen bedankje, een geluidje, wat ze anders wel doet.
    Ze staat op haar uren. Bij het eindmelodietje van ‘neighbours’ Wìl ze witloof. Zelfs als de TV niet aanstaat, weet ze dat het zes uur is, en laat zich horen.

  5. Eerlijk gezegd ben ik zelf ook compleet gek van poezen. En, in tegenstelling tot wat men vaak hoort kan je ze wel degelijk aanleren hoe zij zich moeten gedragen. Maar … laat ze drie dagen alleen en het zijn terug wilde beestjes geworden die uitstekend voor zichzelf kunnen zorgen.

  6. Prachtige foto’s !
    Zo is het inderdaad : wij MOGEN in HUN huis wonen en als het hun niet aanstaat zijn ze weg voor enkele uren/dagen en blijven wij ongerust achter … 🙂

  7. Poezen zijn zalig. Mijn vier specimen zijn daarenboven compleet verschillend qua karakter:
    – De oudste is een eeuwige slaper en doet geen vlieg kwaad
    – De tweede is een buurtverkenner / zwerver / nieuwsgierig sujet
    – De derde is een gigantisch knuffelbeest dat meestal binnenshuis aan te treffen valt (tenzij ik in de tuin ben; dan hij ook)
    – De jongste is een geducht jager (vogels, konijnen, muizen, dode bladeren, takken en ronddwarrelende papiertjes).

    Een leven zonder poezenbeesten? Kan ik me niet meer voorstellen.

  8. @Speedy – cavia’s heb ik vroeger ook nog gehad, maar als je er meer dan één hebt, dan hechten ze zich niet aan mensen. Dan zijn dat echte stressbeestjes en willen ze niet opgepakt worden of zo.

    @Sir Koen – je kan ze een paar dingen “leren”, maar ze houden zich er alleen aan, als dat voor hen voordeel oplevert. Zo krijgt Ozzy wel eens een stukje vlees of zo, als we aan het eten zijn. Maar hij krijgt dat alleen als hij netjes bij zijn voederschaaltjes blijft zitten. Hou je je één keer niet aan de regel, dan zeggen ze gewoon foert en doen ze terug wat ze willen..

    @Miche – ze tolereren ons, zolang we hen in de watten leggen! Een kat zou ook meer gehecht zijn aan de plaats waar hij of zij woont, dan aan “zijn” mensen. Al is Ozzy tegenwoordig wel heel erg gelukkig als we terugkomen uit de Ardennen.

    @Menck – alle katten die ik in mijn leven gehad heb, die hadden ook allemaal een eigen karakter. Bij mijn ouders hadden we er zelfs eentje die ging koppen in een hoek als madam haar zin niet kreeg! We hebben er ook eentje gehad die grolde als een hond als je haar wou pakken. Als ze zelf bij je kwam zitten, mocht je haar strelen, maar als je wat te veel bewoog of haar probeerde vast te houden, begon ze te grollen en bolde ze het af…

  9. Dan die foto’s erbij! Precies zoals alles in je verhaal staat;-)

  10. Je weet wat ze zeggen, he: honden hebben baasjes en katten bedienden.
    En daarom hou ik zo van katten: ze hebben hun eigen willetje, ze doen gewoon wat ze willen en ze kiezen echt voor jou. Zalige beesten!

  11. @Pollie – ja, nu had ik eindelijk een reeks foto’s die bij dit verhaal pasten!

    @Lena – dat is zo hoor, onzen Ozzy commandeert ons nogal rond! Maar als hij dan luid snorrend komt knuffelen, dan maakt dat alles goed hé…

  12. Kunnen poezen gestresseerd zijn ? Ik vraag het me soms af…Die van mij gaat op mijn handtas zitten als hij ziet dat ik voorbereidingen maak om te vertrekken en bij mijn terugkeer steekt meneer zijn voorpoten in mijn schoenen…
    Dat is altijd het eerste wat ik uitdoe als ik thuiskom 😉

  13. Ik ben er zot van, ik ben een kattenmens!! Ik hou van die zelfstandigheid, dat eigen karaktertje!

  14. @Hilde – katten verliezen enorm veel haar als ze veel stress hebben (bij de dierenarts zie je het haar in het rond vliegen) en ik heb ooit een kat gehad die deed alsof ze ziek was, als er koffers gepakt werden…

    @Life is a dance – ze zijn gewoon geweldig!

  15. Een kat kiest inderdaad zelf waar ze wil wonen. Zo zijn we ook aan de onze geraakt. 🙂 Mevrouwtje Spinner kreeg waarschijnlijk niet genoeg knuffels bij haar baasje (een taxichauffeur die zelden thuis was) en emigreerde dan maar richting onze tuin. We zijn ze een vijftal keer terug in de tuin van de taxichauffeur gaan zetten, maar zij was sneller terug bij ons thuis dan wij zelf. De aanhouder wint en dat hebben katten goed begrepen.

  16. @Mélisande – ik heb ook ooit een kat gehad die emigreerde naar de overburen. Voor de een of andere reden was ze helemaal gek van dat madammeke… Als die de was ophing, dan zat die kat naast haar voeten en elke keer als ze opzij ging, ging die kat mee. Ze kwam me schoorvoetend vragen of ze die kat eten mocht geven. Natuurlijk mocht dat, waarom zou ik dat nu willen verbieden? Toen we verhuisden is die kat dan ook ginder gebleven en ze heeft dat madammeke in totaal een jaar of 10 gezelschap gehouden!
    Elke keer als ik daar kwam, zat die poes boos naar mij te kijken, zo van “Ge gaat me hier niet meenemen hé!”, dat heb ik dus ook maar niet geprobeerd…

  17. Mijn kat is een enorm poseerbeest. Meneer let er ech top en kijkt recht in de lens wanner hij weet ik word gefotografeerd… Voor de rest ligt Ru de hele dag te slapen, miauwt achter eten (uit de frigo, katteneten is niet goed genoeg) EN meneer wordt vanaf nu ook gekamd (tot zijn grote jolijt) om al die losse haren er uit te krijgen…Later kom ik ook terug als kat! Dat staat vast!

  18. @R.becca – onzen Ozzy eet ook niet zomaar eender wat hoor, mijnheer is heel kieskeurig! Poseren doet hij soms wel eens, maar ’t mag niet te lang duren. Kammen haat hij, daar wordt hij heel ambetant van! ’t Zou anders weer eens geen kwaad kunnen, ruiven dat dat manneke doet…

  19. Mijn kat laat bossen haar achter en dat is een binnenhuiskat…Hij is dan nog half angora op de koop toe en vraagt zelfs om geborsteld te worden. Dat gebeurt met een hondeborstel en niet de zachte kant hé ; die met de ijzeren tandjes.

  20. @Hilde – onzen Ozzy kruipt al onder de tafel als hij nog maar denkt dat ik die kam ga pakken… Als ik dat dan toch eens doe, dan geef ik hem een beetje room of zo, om zijn leed te verzachten en dan nog blijft hij minstens een half uur verwijtend naar mij kijken! BOSSEN haar komen daar dan af…

  21. Ik doe dat met een borstel, geen kam. En de haren van mijn poes zijn 6cm lang (heb het gemeten), dus die voelt dat niet echt door zo’n vacht.. Zijn snorharen zijn nog veel langer 😉
    Soms droom ik van hem te laten scheren……………….

  22. @Hilde – op een borstel (zachte, speciaal voor katten) reageert hij even knorrig, dat gaat veel trager dan de kam, dus gebruik ik die kam dan maar…

  23. Ik zal dat eens proberen al vrees ik voor het ergste…Die borstel lijkt mij veel zachter en dat is dan ook ’n soort massage, vandaar dat hij mij laat doen 😉
    Binnenkort moet ik voor mijn werk 3 maand op hotel en heb geen andere oplossing dan hem mee te nemen, dat wordt wàt !

  24. Met kat en al op hotel, moedig vind ik dat!
    Ik weet niet of een langharige kat ook gekamd kan worden, onzen Ozzy is min of meer een korthaar.

  25. Ik zal rapport uitbrengen, als ik daar dan nog de moed voor heb.
    Aan de “Belgische baas” zei ik dat de Belgen misschien niet zo diervriendelijk zijn als de Fransen….en ze hem misschien zouden weigeren als hotelkostganger. Hij antwoordde dat ik zelfs poezemie (man) mee mocht brengen op het werk !
    Tja, toen was ik verkocht 😉

Laat een reactie achter op hilde  Reactie annuleren

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: