Tijden veranderen…

Ik was een jaar of 12 en had net nieuwe schoenen gekregen. Voor het eerst had ik mijn ouders kunnen overtuigen om niet voor een traditioneel model te kiezen. Neen, je kon ze omschrijven als een soort van “nette suede sportschoenen” in een kleur tussen turquoise en pruisisch blauw, met witte strepen op de zijkant en een witte zool.

Natuurlijk deed ik ze de volgende dag aan om naar school te gaan, alleen was ik helemaal vergeten dat we met de klas naar een begrafenis moesten. Twee kleine meisjes die bij ons op school zaten, waren samen met hun moeder omgekomen in een tragisch ongeval. De school had echter beslist niet de klasgenootjes, maar de leerlingen van het 6de studiejaar naar de kerkdienst te sturen.

Daar stond ik, met mijn nagelnieuwe schoenen, tussen leerkrachten die hun afkeuring niet onder stoelen of banken staken, want zo kon ik toch niet mee! Wat zouden de mensen wel niet denken! Ik schaamde me een ongeluk voor mijn vergetelheid…

Ze haalden iemand uit het vijfde, die ongeveer mijn schoenmaat had en wilden ons van schoenen doen ruilen. Dat zag ik niet echt zitten (dat andere meisje trouwens ook niet), dus bleef er nog één optie over, ik bleef gewoon op school terwijl de rest van mijn klasgenootjes de kerkdienst bijwoonden.

Een paar jaar terug deed mijn oudste zijn plechtige communie. Hij kreeg mooie kleren en nette schoenen, want dat hoort toch zo? Groot was mijn verbazing toen ik zag dat de meeste communiekanten jeans en sportkleding droegen, met gewone sportschoenen eronder!

Toen ik mijn plechtige communie deed, droegen bijna alle meisjes een lang kleedje, we droegen bloemen in onze haren en hier en daar waren er meisjes die wel piepjonge bruiden leken! Het was een droom, een mogelijkheid om er voor één dag als een prinses uit te zien, ik vond het geweldig en denk nog altijd met weemoed aan die dag terug.

De tijden zijn echt wel veranderd…