Joepie de poepie!!! (x2) ;-)

Het kan niet meer stuk vandaag! Voor het eerst terug aan het werk, sinds ik mijn knie naar de vaantjes hielp, drie weken geleden. En, dankzij mijn geweldige collega’s, moest ik niet beginnen met een backlog, waar je duizelig van wordt. Neen, alles is goed opgevolgd en dus had ik vandaag een aangename dag, druk genoeg om mij te kunnen amuseren, maar zonder stress van “dat en dat en dat moet allemaal nog vandaag en ik zie het niet meer zitten”!

Daar kwam nog bij dat er eigenlijk geen enkel moeilijk geval tussen zat, ’t waren allemaal routine-dingen. Nergens het risico op een klant die woedend wordt, omdat ik noodgedwongen een afspraak moet verplaatsen of hen er moet op wijzen, dat ze nog voorbereidende werken moeten doen, waarop ze niet gerekend hebben.

Het enige waar ik me aan geërgerd heb, is dat ik ruim 10 km moest omrijden, wegens wegenwerken. De hoofdstraat in Zichem ligt opgebroken en als je naar Averbode wilt, moet je via Diest omrijden! Dat is toch niet meer normaal? Dat ze dan eerst de ene kant en dan de andere kant doen en een licht zetten, maar iedereen langs Parijs laten rondrijden, dat is toch niet redelijk?

Ik ben echter nog altijd uiterst goed gezind, want vlak voor ik vertrok om mijn toer langs de werven te beginnen, vond ik in de brievenbus een gewatteerde envelop van Bol.com! Ik heb daar de twee Duitstalige CD’s van “Tokio Hotel” besteld en vandaag is “Zimmer 483” aangekomen. “Schrei” zal waarschijnlijk vrijdag in de bus zitten. Met die CD lekker luid in de auto, kan geen enkele omleiding mijn humeur bederven!

Eigenlijk zou ik op dit moment graag – heel eventjes – terug een jaar of zestien willen zijn, om eindeloos te kunnen dwepen met zangertje Bill, het “gothic rock-elfje” dat er o zo schattig uitziet, maar potverdekke een stukske kan zingen! Wel grappig dat dit, na de “Fixkes”, de tweede muziekgroep is die ik via blogs heb leren kennen…