Valavond…

blikken_verlengstuk.JPGVandaag moest ik nog even de baan op bij valavond, voor mij veruit het mooiste moment van de dag. Alle kleuren vervagen zachtjes, behalve het helder rood van bijvoorbeeld verkeersborden, dat lijkt net feller met dit licht.

Rond de verkeerslichten en de rode achterlichten van auto’s, verschijnt een soort halo, het wordt een prachtig helderder soort licht, een beetje zoals de kerstbomen uit mijn kindertijd. Die met de ouderwetse strengen van kleine gekleurde gloeilampjes, je kent ze nog wel, één lampje stuk en alle lichtjes gingen uit. Waarschijnlijk is het mijn herinnering die de extra kleur toevoegt, maar dat maakt me niet echt uit.

Daarbij nog de straatverlichting die opgloeit in een warm oranje tint tot de lampen opgewarmd zijn. Die kleur is zo mooi, maar dat schouwspel duurt niet lang, al heel snel evolueert de kleur naar felgeel en gaat de magie verloren.

Terwijl de hemel een prachtig dégradé van pruisisch blauw tot warm oranje presenteert, verandert dit toneel elke seconde. Hier en daar een wolk, die mooi opgloeit of net een beetje donkerder is dan de achtergrond, maakt het plaatje perfect.

Een vrouw kan nooit te veel schoenen hebben…

Van ’t weekend waren het Primusfeesten hier in de gemeente. Nu die optredens, dat zegt mij niet zo veel, veel te veel volk en veel te luid voor mijn gevoelige oren. Op het terras voor de plaatselijke bioscoop speelden ze echter film in open lucht, dat stond ons dan weer wel aan!

Natuurlijk toch eens even rondgewandeld, alvorens ons een goei plaatske uit te zoeken op het terras van de cinema. En wat zag mijn alziend oog, schoenen voor een prikje, dat kon ik toch echt niet laten gaan!

schoenen5.jpg schoenen4.jpg schoenen6.jpg

schoenen3.jpgAlleen al voor die doos, wilde ik ze hebben! En dat alles voor 10 euro, dat kan je toch niet laten liggen? Alleen zijn ze zo mooi en zo speciaal, dat ik het bijna zonde vind om ze te dragen… Die tekening op de zool, dat gaat toch binnen de kortste keren helemaal af slijten?  Ze niet dragen is dan ook weer zonde natuurlijk…

schoenen.jpg Deze waren ook 10 euro, laatste paar… Van Scholl, eigenlijk een maatje te groot, maar goed te doen. Ik was ervan overtuigd dat Scholl een garantie was voor gemakkelijk schoeisel, maar in dit geval gaat dat echter niet op.

En nu ik toch bezig was, eindelijk eens foto’s gemaakt van mijn “romeinse slippers” en mijn “goddelijke rode sandalen”! 😉

schoenen8.jpg schoenen9.jpg schoenen7.jpg schoenen2.jpg

Kermiskoers…

wegenwerken3.jpgAlsof ik nog niet genoeg te stellen heb met al die wegenwerken, sluiten ze nu ook nog eens Rotselaar en de helft van Werchter af… Voor één of andere stomme kermiskoers dan nog! Wie uit de richting van Aarschot komt, moet verdomme serieus omrijden, om daar voorbij te geraken hoor.

Een Tomtom slaat op zo’n moment volledig tilt natuurlijk, ah ja, die wil je altijd zo snel mogelijk terug naar “de kortste weg” leiden!

Gelukkig was de Tour nog niet in Parijs gearriveerd, anders had ik daar ook nog moeten omrijden… 😉

Waarom organiseren ze die onnozele hinderlijke toestanden niet gewoon op een zondag? Dan zijn de meeste weggebruikers uit vrije wil onderweg en moet je dat gedoe er maar bijnemen. Maar nee, op een gewone werkdag, of liever nog, de laatste werkdag van een loodzware week natuurlijk.

Hoe iemand dat nu plezant kan vinden, of boeiend om naar te kijken, dat is me al helemaal een raadsel, dat is toch ongelooflijk saai? Maar ja, voor mij geldt dat evengoed voor voetbal of tennis natuurlijk… Dat mensen zelf aan sport willen doen, tot daar aan toe, maar staan supporteren als wildvreemde mensen tegen een balletje schoppen of op een fiets voorbij rijden, wat heb je daar nu aan? Ik snap dat echt niet…

Neefje en nichtje!

jeroen.jpgDit is mijn nieuwe neefje, een zondagskindje van bijna 4kg, zo schattig, gewoon om op te eten! Lekker in zijn Ploesiedekentje gewikkeld, komt hij even piepen naar zijn tante en zijn Ploesiepoesie. Hij is zo lief en rustig en braaf, je hoort hem bijna niet. Alleen als hij krampjes heeft, huilt hij heel even, een beetje schril en hees, om dan weer verder te slapen of rustig rond te kijken…

fien.jpg En dit is mijn mooie en vooral erg fotogenieke petekind, heel blij met haar “Grote-Zussen-Ploesie”, met sjaaltje en buttons in dezelfde stof als het dekentje van haar broer. Ze is een erg flinke grote zus, helpt haar mama waar mogelijk en is heel bezorgd om haar broertje. Nu even mijn middagpauze gebruikt om deze mooie kindjes aan jullie te tonen. Wel eerst even gevraagd aan de mama en de papa of het mocht natuurlijk!

Druk, DrUK, DRUK!!!

Eindelijk mij blogtoer nog eens kunnen doen, al die andere dingen moesten nu maar eens wachten! Maar er staat nog heel wat op het programma voor deze vrije dag… Ik ga straks langs bij mijn zus, haar zoontje (dat nu vier dagen oud is) gaan bewonderen, ik moet nog langs mijn oma, dan de kinderen naar mijn ouders gaan brengen en daar wat blijven hangen natuurlijk en morgen is het alweer werkendag!

Ik dacht dat ik het tijdens het bouwverlof wat rustiger zou hebben, maar dat is buiten de waard gerekend, het is net beredruk! Gisteren dacht ik eens wat vroeger gedaan te hebben en voor één keer eens op tijd te kunnen stoppen. Maar op mijn laatste adres kreeg ik een telefoontje van de klantendienst, commotie bij de klant omdat er één en ander fout ging. Ik tik dat adres in op mijn Tomtom, bleek dat ik er maar 10 minuten af zat!

Klant heel blij dat ik even kwam kijken en voor mij een stuk gemakkelijker, want als je er bent, heb je toch meer info dan wanneer iemand je alles moet vertellen. Daar toch wel even bezig geweest om samen met collega’s, de coördinatrice van onze aannemer en de klant toch een uitweg te zoeken en te zorgen dat de installatie vandaag kon doorgaan. Op een gegeven moment was ik met twee GSM’s tegelijk aan het bellen!

Natuurlijk moest dat gisteren dan nog allemaal op mail gezet worden en administratief opgevolgd worden en in plaats van lekker op tijd af te ronden, werden het alweer overuren. Gelukkig kan ik die later opnemen en zo heb ik een paar vrije dagen meer hé!

Daarnet bleek het afloop-putje ook weer eens verstopt en kon ik tussendoor aan de gang om dat water weer te laten doorlopen. Bovendien moest ik de plas water in de keuken (gevolg van het verstopte putje) opdweilen… Dat heb je met een ouder huis hé, het debiet van dat afvoerputje is berekend op één wasbak, want wasmachines en afwasmachines waren er nog niet, toen dit huis gebouwd werd. Spijtig genoeg kwamen we daar pas achter, toen ons terras al opnieuw aangelegd was. Om de ellende met dat putje voorgoed op te lossen, zou dat terras eigenlijk weer open moeten…

Ozzy en het poesje van de buren…

quad1.jpgDit is het moedige nieuwe poesje van de buren, piepklein toen hij hier de eerste keer kwam piepen, ondertussen begint het nesthaar uit zijn vachtje te verdwijnen en zijn zijn ogen al groen geworden in plaats van babyblauw…

Waar we dachten dat hij langs geen kanten overeen ging komen met koning Ozzy, blijkt dat hij over meer dan voldoende emotionele intelligentie beschikt, om het hart van het Oz-dier helemaal te veroveren.

Hij is nu al zo ver dat Ozzy hem in zijn buurt laat slapen! Vanmiddag vond ik ze samen op een oud dekbed in de logeerkamer en gelukkig had ik mijn camera in de buurt om dat even vast te leggen…

quad-en-ozzy.jpgIk denk dat die kleine, onzen Ozzy ziet als een grote pleegbroer of zo. Hij wil er ook de hele tijd mee spelen, al vindt Ozzy dat niet altijd zo leuk. Maar zo gauw Ozzy met zijn poot slaat, gaat het kitten heel onderdanig doen, zodat Ozzy ziet dat hij geen bedreiging vormt.

Hij laat dat kitten zelfs mee-eten uit zijn schaaltje!

’t leven kan goed zijn…

Net terug van een tuinfeest in de tuin van een magnifiek huis, waar we tot onze grote verrassing, nog konden blijven slapen ook! Het huis was gebouwd en ingericht in de late jaren 50, vroege jaren 60 en buiten de keuken, die gloednieuw en prachtig was, nog volledig authentiek. Binnen de 10 seconden was ik compleet, totaal, tot over mijn oren, verliefd op dat huis!

Daarna kwamen we in de tuin, die ook prachtig aangelegd was, heel eenvoudig, maar beeldschoon en met een fantastisch zwembad. Zo’n echt degelijk betonnen zwembad, het eerste gedeelte net diep genoeg, zodat je comfortabel kon zitten en toch met je hoofd boven water bleef. Dus in plaats van op een richeltje te zitten, kon je lekker met je knieën opgetrokken tegen de kant aan zitten, of gewoon een eindje van de kant, in kleermakerszit…

Het was het ouderlijk huis van één van ’s mans studiekameraden en toen ma en pa ergens tijdens het feest thuiskwamen (van een reis!), was het geen paniekvoetbal, maar pure, hartelijke gastvrijheid! De vrouw des huizes liet haar bagage achter in de hal en voorzag de hele groep van bitterballen en andere warme hapjes!

’s Morgens kreeg iedereen een lekker ontbijt, met vers geperst sinaasappelsap! Met pijn in het hart zijn we vertrokken van deze onwerkelijke locatie, dit huis en zijn bewoners vergeet ik nooit, het was thuiskomen in een vreemd huis, iets wat me nog niet vaak overkomen is…