’t leven kan goed zijn…

Net terug van een tuinfeest in de tuin van een magnifiek huis, waar we tot onze grote verrassing, nog konden blijven slapen ook! Het huis was gebouwd en ingericht in de late jaren 50, vroege jaren 60 en buiten de keuken, die gloednieuw en prachtig was, nog volledig authentiek. Binnen de 10 seconden was ik compleet, totaal, tot over mijn oren, verliefd op dat huis!

Daarna kwamen we in de tuin, die ook prachtig aangelegd was, heel eenvoudig, maar beeldschoon en met een fantastisch zwembad. Zo’n echt degelijk betonnen zwembad, het eerste gedeelte net diep genoeg, zodat je comfortabel kon zitten en toch met je hoofd boven water bleef. Dus in plaats van op een richeltje te zitten, kon je lekker met je knieën opgetrokken tegen de kant aan zitten, of gewoon een eindje van de kant, in kleermakerszit…

Het was het ouderlijk huis van één van ’s mans studiekameraden en toen ma en pa ergens tijdens het feest thuiskwamen (van een reis!), was het geen paniekvoetbal, maar pure, hartelijke gastvrijheid! De vrouw des huizes liet haar bagage achter in de hal en voorzag de hele groep van bitterballen en andere warme hapjes!

’s Morgens kreeg iedereen een lekker ontbijt, met vers geperst sinaasappelsap! Met pijn in het hart zijn we vertrokken van deze onwerkelijke locatie, dit huis en zijn bewoners vergeet ik nooit, het was thuiskomen in een vreemd huis, iets wat me nog niet vaak overkomen is…