Atomium!

Vandaag met de kinderen eens naar het Atomium gereden, ik had ze dat al lang beloofd en ik wou het ook wel eens zien, na die grote renovatie. ‘k Moet zeggen dat het de moeite is, al is er niet echt veel te zien, buiten het uitzicht dan natuurlijk.

 

De kokers met trappen en roltrappen zijn soms behoorlijk claustrofobisch, het uitzicht uit de kleine raampjes van die kokers is eigenlijk eerder angstaanjagend dan mooi. Maar het uitzicht in de bovenste bol is onwaarschijnlijk prachtig, zeker bij dit helder weer! Massa’s foto’s gemaakt, maar die zijn voor morgen…

Just a second…

Heel even, zet het leven me terug op mijn plaats, op National Geographic een docu over Ayrton Senna, die ik, in een voor mij vrij ver verleden, life zag verongelukken op TV, omdat mijn ex nogal een “sportliefhebber” was. Ik weet dat ik er toen een tijdje echt niet goed van was. Een man van in de 30, ongelooflijk succesvol, tot het lot hem opeens niet meer zo gunstig gezind was…

Awel hé…

veertig.JPGEr is geen spat veranderd! Alleen krijg ik niet elke dag zoveel SMS’jes en wensen natuurlijk! Een dikke merci daarvoor, aan iedereen! 🙂

 

Gisteren net na 12 uur nog een mooi kaartje gekregen van mijn ventje, met zo’n lieve woorden er op dat, weekdier als ik ben, de tranen over mijn wangen stroomden…

 

De plannen voor vandaag, zijn simpel. Sebiet lekker douchen, mijn haar doen, mijn oorlogskleuren nog eens bovenhalen en mijn favoriete kleren aantrekken. Je kan niet geloven, wat dat voor je zelfvertrouwen kan doen!! Dan wat inkopen gaan doen voor het minifeestje vanavond, ’t zal allemaal heel simpel zijn, pizza en taart voor iedereen. Ik ben immers geen begenadigde kok en mijn ventje moet werken vandaag!

 

Het grote feest is voor volgend jaar juni, dan wordt mijn ventje ook 40 en zijn we 10 jaar samen, reden genoeg om een geweldige party te organiseren, niet?

Morgen is het zover…

Nu ik mijn laatste dag als dertiger bijna afsluit, kijk ik al veel positiever tegen die 4 aan. Vooral nadat ik op het feest gepraat heb met mijn tantes en een paar nichtjes die die stap al een tijdje geleden gezet hebben. Eén tante noemde die tijd de beste van haar leven!

 

En ik kan daar inkomen, ik krijg eindelijk wat tijd voor mezelf, mijn kinderen zijn groot genoeg om een paar uur alleen thuis te blijven. De zonen worden ook zelfstandiger, beginnen stilaan een eigen leven te leiden en ik probeer ze zo goed mogelijk de vrijheid te geven die ze nodig hebben. Het is soms moeilijk om ze de ruimte te geven en ze toch nog te beschermen, waar liggen de grenzen?

 

Ik ben aan het denken over een paar cursussen die ik altijd al graag wilde doen. Het laatste weekend in Oostenrijk was er een keramiekbeurs en daar heb ik een paar prachtige dingen gezien, dingen die ik ook wel zou willen maken. Nu ben ik aan het uitzoeken welke mogelijkheden er zijn, gewoon een cursus gaan doen ergens, of echt volwassenen-onderwijs dat tot een diploma leidt. Dat laatste is erg interessant, maar betekent wel 10 lesuren per week, en dat ’s avonds of in het weekend.

 

Nu kan ik de kids met een gerust hart thuis laten tot mijn ventje thuis komt, maar is dat wel wat ik wil? Eén academie biedt de opleiding op twee lesdagen aan, maar één daarvan is een middag waarop ik moet werken, dan moet ik weer heel mijn werkrooster omgooien en ik weet natuurlijk ook niet of mijn baas daar zo gelukkig mee gaat zijn…

 

Soit, eerst eens informeren of er nog wel plaatsen beschikbaar zijn en hoe het juist allemaal in zijn werk gaat!

Druk!

Gisteren veilig thuisgekomen, reis ging vrij vlot eigenlijk, maar ’t was toch vermoeiend.

Vandaag lekker uitgeslapen en daarna naar het geboortefeest van mijn nieuwe neefje. Heel fijn was dat, zoveel familieleden die ik in geen jaren gezien heb, altijd maar aan onze kinderen uitleggen dat dat “de zoon van de dochter van de zuster van de bomma was” of “dat is zuster van den bompa waar je altijd een verjaardagskaartje met centen van krijgt”, familiebanden worden door de tijd als maar ruimer…

En dan nog al die kinderen, die je vaak de laatste keer op een huwelijk of een begrafenis gezien hebt, toen ze nog veel jonger waren en wie hoort nu ook weer bij wie? Enfin, de dag was een groot succes en het feestvarken zat lekker in de kangeroezak bij zijn mama, dus die hoorden we zeker niet klagen!

Straks lekker eten (ventje is chinees gaan halen) en daarna op tijd naar bed. Ik heb nog wel een week verlof, maar ik moet ook nog uitpakken natuurlijk, een kl*tewerk vind ik dat, maar dat hoort er nu éénmaal bij!

Scheiden doet lijden…

freibad_gmunden3.jpg

freibad_gmunden2.jpg

fontein_gmunden_avond.jpg

Na het inpakken bleef ons nog tijd genoeg, om een duik in het meer te nemen. Daarna zijn we, ten afscheid, lekker gaan eten in Gmunden, waar we op een terras naast de Traunsee, genoten van wat op tafel kwam en het kleurenspel van de zonsondergang.

Morgen de laatste spulletjes inpakken, de afwas doen, controleren of we niks vergeten zijn en dan betalen (minder leuk!). Daarna trekken we misschien nog een paar uur naar het Freibad, om later in de namiddag de weg naar huis aan te vatten…

*********************************************

Deze zwemgelegenheid werd aangelegd rond 1910 en de stijl (Jugendstil) is grotendeels behouden gebleven bij de renovaties. Als je de gebouwen met de kleedhokjes betreedt, lijkt het of je zo’n 100 jaar terugreist in de tijd, je verwacht elk ogenblik een dame in lange jurk met parasol te zien. Alles is gewoon perfect onderhouden.

Het openluchtzwembad is natuurlijk nagelnieuw en helemaal in inox, prachtig om te zien. Maar waarom zwemmen in cloorwater, als je ook een duik in een onwaarschijnlijk zuiver meer kan nemen?


See=Meer/Meer=Zee

Bizar maar waar, in het Duits is een meer “ein See” en de zee “das Meer”. Het Salzkammergut is gekend om de schoonheid van zijn meren, en met de warmte van de laatste dagen, waren boottochten ideaal om van de zon te genieten, zonder weg te smelten.

De Attersee heeft een kleur die je gewoon niet voor waar aan kan nemen, een prachtig diep appelblauw zeegroen, onwaarschijnlijk mooi! En in ’t echt is de kleur nog feller als op de foto…

attersee.jpg

De Wolfgangsee is eerder smaragdgroen, met een tikkeltje blauw, een meer waar je gewoon verliefd op wordt! De boot op deze foto is een stukje geschiedenis, dat bij goed weer, mee de “Linienfahrt” verzorgt. Het eerste stuk van de rondvaart, hadden we het geluk mee te kunnen op dit prachtige schip. Toen we van Sankt-Gilgen terug naar Sankt-Wolfgang voeren, passeerde hij ons en kon ik er nog net een foto van maken. De Wolfgangsee is ook te zien aan het begin van “The Sound of Music”, vanuit de lucht met het stadje Strobl op de voorgrond.

wolfgangsee.jpg

De Traunsee is dan weer heel donkerblauw, bijna zwart zelfs, toch is het water er van drinkwaterkwaliteit, zoals de andere meren in het Salzkammergut. Dit meer is erg diep en er groeien lange wieren in, volgens mijn bescheiden mening zorgen die voor de donkere kleur. Wat helderheid betreft, steekt dit meer met kop en nek boven de anderen uit, je kan gemakkelijk tot 3 meter diep in het water kijken.

traunsee2.jpg

Vandaag brachten we de dag door in het “Freibad” van Gmunden, het was er alweer heerlijk en deze keer was de zon een beetje minder wreed voor mijn vel… Kon ik me de hele dag verdiepen in mijn boek “Die Tochter der Hexe”, een vervolg op “Die Hexe von Freiburg” (van Astrid Fritz), een boek dat me zo opslokt, dat ik mijn blog een beetje verwaarloos en niet vaak genoeg mijn ronde langs jullie webstek maak… Normaal lees ik vrij snel, maar in het Duits gaat het een pak trager natuurlijk en ik kon het hier vaneigens niet in een Nederlandse vertaling kopen…

freibad_gmunden.jpg

Enfin, deze reis loopt spijtig genoeg naar zijn einde, morgen inpakken en overmorgen weer op weg naar huis. *zucht* Eén voordeel aan zonder tienerzonen op reis gaan is, dat het gemis de pijn van het afscheid van je vakantie-oord verzoet, want stoere binken als ze zijn, missen ze mij niet zo, maar ik mis hen wel natuurlijk…