20 dagen -1

veertig.JPGGisteren was ik nog 20 dagen verwijderd van mijn 40ste verjaardag, wat me er (in een korte maar hevige paniekreactie) toe bracht, om nog efkes rap naar de apotheek te bollen, en me daar te buiten te gaan aan dag- en nachtcrème en een speciaal produktje voor rond mijn ogen…

Vaneigens ook een zonnecrème factor 60 voor gezicht, hals en decolleté, maar met dit weer, is die waarschijnlijk wel overbodig!

Natuurlijk heeft dat weer veel geld gekost, maar ik ben nu eenmaal zo geïndoctrineerd door de reclame, dat ik alleen vertrouwen heb in Vichy, Roc, Clinique en consoorten. En die dingen zijn duur, maar ook veel fijner van textuur, dan wat je in de supermarkt koopt.

De apothekeres hielp me meteen uit mijn mini-depressie. Terwijl ze me aanraadde om voor Vichy te gaan, zei ze dat die crèmes eigenlijk maar bedoeld zijn voor vrouwen vanaf 30… Ok, het was er nogal donker, maar die opmerking was voor mij weer eens een bewijs, dat je maar zo oud bent als je je voelt (en uitstraalt!), en ik voel me inderdaad eerder een prille 30’er!

Soit, vanavond laden we de auto in en een paar uur laten vertrekken we richting RUST! Twee dagen na onze thuiskomst valt het verdict en zal ik die “big four” toch onder ogen moeten zien… Ook al ben ik er voor het grootste deel over en besef ik maar al te goed dat het een gunst is, om oud te mogen worden, het blijft toch een moeilijke kaap om te nemen.

Met een fantastisch decennium achter de rug, waarin ik me eindelijk kon ontplooien en waarin ik mezelf echt wel gevonden heb, stap ik er nu in eentje van afscheid nemen. Definitief afscheid nemen van mijn jeugd, van mijn vruchtbaarheid, van het idiote idee van onsterfelijkheid, en een intrede in een periode die grote fysieke veranderingen voor me in petto heeft, veranderingen die me angstig maken.

In tegenstelling tot mannen hebben vrouwen wel degelijk een uiterste houdbaarheidsdatum…