See=Meer/Meer=Zee

Bizar maar waar, in het Duits is een meer “ein See” en de zee “das Meer”. Het Salzkammergut is gekend om de schoonheid van zijn meren, en met de warmte van de laatste dagen, waren boottochten ideaal om van de zon te genieten, zonder weg te smelten.

De Attersee heeft een kleur die je gewoon niet voor waar aan kan nemen, een prachtig diep appelblauw zeegroen, onwaarschijnlijk mooi! En in ’t echt is de kleur nog feller als op de foto…

attersee.jpg

De Wolfgangsee is eerder smaragdgroen, met een tikkeltje blauw, een meer waar je gewoon verliefd op wordt! De boot op deze foto is een stukje geschiedenis, dat bij goed weer, mee de “Linienfahrt” verzorgt. Het eerste stuk van de rondvaart, hadden we het geluk mee te kunnen op dit prachtige schip. Toen we van Sankt-Gilgen terug naar Sankt-Wolfgang voeren, passeerde hij ons en kon ik er nog net een foto van maken. De Wolfgangsee is ook te zien aan het begin van “The Sound of Music”, vanuit de lucht met het stadje Strobl op de voorgrond.

wolfgangsee.jpg

De Traunsee is dan weer heel donkerblauw, bijna zwart zelfs, toch is het water er van drinkwaterkwaliteit, zoals de andere meren in het Salzkammergut. Dit meer is erg diep en er groeien lange wieren in, volgens mijn bescheiden mening zorgen die voor de donkere kleur. Wat helderheid betreft, steekt dit meer met kop en nek boven de anderen uit, je kan gemakkelijk tot 3 meter diep in het water kijken.

traunsee2.jpg

Vandaag brachten we de dag door in het “Freibad” van Gmunden, het was er alweer heerlijk en deze keer was de zon een beetje minder wreed voor mijn vel… Kon ik me de hele dag verdiepen in mijn boek “Die Tochter der Hexe”, een vervolg op “Die Hexe von Freiburg” (van Astrid Fritz), een boek dat me zo opslokt, dat ik mijn blog een beetje verwaarloos en niet vaak genoeg mijn ronde langs jullie webstek maak… Normaal lees ik vrij snel, maar in het Duits gaat het een pak trager natuurlijk en ik kon het hier vaneigens niet in een Nederlandse vertaling kopen…

freibad_gmunden.jpg

Enfin, deze reis loopt spijtig genoeg naar zijn einde, morgen inpakken en overmorgen weer op weg naar huis. *zucht* Eén voordeel aan zonder tienerzonen op reis gaan is, dat het gemis de pijn van het afscheid van je vakantie-oord verzoet, want stoere binken als ze zijn, missen ze mij niet zo, maar ik mis hen wel natuurlijk…