Ozzy/Jaws in ’t kwadraat!

Vergeleken bij Sparta, is Raptorkat Ozzy een heel braaf beestje… Het baasje van Sparta is best creatief, dus als jullie er nog zin in hebben :

Met dank aan mijn oudste zoon, die me de linkjes doorstuurde!

Enne, de tabasco-truc, don't try this at home... 😉

Zo plant je een vriendschap!

potplanten.JPG

kerstroosje.JPG

De kerstroos was een cadeautje, vandaag heeft hij een mooie entourage gekregen…

Een mooi voorbeeld van het voordeel van beelddenken, terwijl ik de plantjes kocht, zag ik ze al in de pot, zo kon ik zonder problemen de compositie samenstellen terwijl ik nog in de winkel was.   Thuis was het enkel nog een kwestie de plantjes en de potgrond in de bloempot te krijgen.

Ze deed het toch maar!

Vandaag een beetje ongepland bij “Sterren op het ijs”, of hoe dat programma ook heet, blijven hangen. Normaal kijk ik daar niet naar, maar als achtergrond bij het bloglezen, was het eigenlijk perfect.

De laatste “ster” was Tanja Dexters, de favoriete van mijn vent en ik noem haar meestal een beetje nijdig Tanja Sexters. *Verdwijnt gij groen monster van jaloezie!*

Dat moest ik zien natuurlijk! En ik moet zeggen, “z’eeft zij dat goed gedaan”, ongelooflijk goed eigenlijk! En die gast waar ze mee schaatst, die is zo pesies helemaal weg van haar… Wel een beetje een rare kerel, ik zou tattoo’s en kunstschaatsen nu niet zo direct met mekaar associëren…

Tanja, ik heb twee keer voor je gestemd, zo goed was je!

Nicci French

Van ’t weekend in één dag het nieuwe boek van Nicci French uitgelezen, in een ijltempo natuurlijk, zo goed dat dat is!! Na “Onderhuids” miste ik een beetje hun scherpte en de verrassingen die zo kenmerkend zijn voor hun boeken.

“De bewoonde wereld” was wel goed, maar de hoofdpersoon van “Verborgen Glimlach” vond ik zelfs een beetje vervelend en ik dacht de hele tijd “Doe dat nu toch niet, stomme geit!” of zo van die dingen. “Vang me als ik val” en zijn opvolger “Verloren” vielen wel terug in de smaak, maar “Tot het voorbij is” is weer van hetzelfde niveau als mijn andere favorieten, namelijk “Bezeten door mij” en “Onderhuids”. Even laten bezinken en het boek nog eens lezen, maar dan wat rustiger en aandachtiger natuurlijk.

Nu moet eerst “Holy Cow” van Sarah Macdonald uit, een hilarisch boek over het leven in India, gezien door iemand die er niet echt graag wil wonen, maar wel moet als ze bij haar geliefde wil zijn! Ze beschrijft de mooie dingen, maar ook de donkere kant, beide met heel veel (vaak gitzwarte) humor.

En dan heb ik ook nog het vervolg op “Chocolat” van Joanne Harris liggen, het heet “Rode schoenen” en ik kan haast niet wachten om te beginnen lezen! Maar 3 boeken tegelijk lezen, en nog een heleboel blogs erbij, is een beetje van het goede teveel, dus zal ik nog even blijven watertanden tot “Holy Cow” uit is. “Pig Island” van Mo Hayder ligt immers ook nog op de leestafel…

Voor de liefhebbers van Nicci French deze site.  🙂

Ergernis…

Eergisteren heb ik mij behoorlijk geërgerd aan wat er in het programma Panorama te zien was. Belgisch/Turkse moeders van zonen, en de zonen zelf, die uitgebreid zitten te verklaren dat ze de Belgische meisjes van Turkse afkomst te westers vinden en dus geen geschikt huwelijksmateriaal! Daarom gaan ze dan maar een braaf en vooral volgzaam meisje kopen in Turkije.

Een meisje dat bij voorkeur geen Frans of Nederlands spreekt, er niks op tegen heeft om een tijd bij haar schoonmoeder te wonen en vooral geen ambities heeft om buitenshuis te gaan werken. Ah ja, want zo’n meisjes gaan natuurlijk heel goed luisteren naar hun man (en schoonmoeder) en zeker niet te veel dingen op hun eentje ondernemen.

De “verwesterde” meisjes, die voor de Belgisch/Turkse jongens niet goed genoeg zijn, worden echter wel aan de lopende band uitgehuwelijkt aan Turkse mannen! Ook tegen betaling natuurlijk, eentje gaf vrij trots toe, dat haar schoonfamilie voor haar 7000 euro moest ophoesten en zo te zien ook nog eens het gigatrouwfeest betalen natuurlijk.

De manier waarop deze jonge vrouw over haar aanstaande sprak, getuigde niet bepaald van veel respect voor de jongeman. Hoe kan dat nu goed gaan?

Voor de ouders telt maar één ding, zoveel mogelijk jongeren naar Europa sturen, zodat die geld kunnen opsturen naar de familie in het thuisland. Het geluk van de kinderen zelf, dat schijnt van geen tel te zijn…

Ook het idee dat ze ginder van België hebben is degoutant, alles is gratis en de overheid betaalt de rest wel. Het is een land van melk en honing, waar alles vanzelf gaat en de gebraden kiekens zo in je mond vliegen.

Waarschijnlijk is dat het beeld dat de uitwijkelingen, die er jaarlijks vakantie komen vieren, van hun nieuwe thuisland ophangen. Ah ja, misschien vind je zo makkelijker een bruid of bruidegom voor je zoon, dochter, broer, zus, neefje of nichtje, of zelf de dochter van de buurman…

Wat me ook opviel, is dat je ginder op straat bijna geen vrouwen met een hoofddoek ziet rondlopen, als je er eentje met een hoofddoek ziet, is dat meestal een oud(er)e vrouw. Waarom maken ze er hier in België dan zo’n zaak van?

Weg! :-)

Ik ben er weer eens even tussenuit!  Gezien we een camping zonder hotspot hebben, ben ik twee dagen blogloos.  Niet dat ik dat daar mis hoor, al vind ik op die weekends wel vaak inspiratie.  Dat noteer ik dan maar rap in mijn PDA, de ideale assistent van de vergeetachtige mens!

Tot later!

Bent u een beelddenker? (of Visual Spatial Learner)

Bent U een visueel-ruimtelijke leerling? Hoe is Uw stijl van leren?

1. Denkt u vooral in beelden in plaats van woorden?

2. Weet u dingen zonder in staat te zijn uit te leggen waarom?

3. Lost u problemen op ongebruikelijke wijze op?

4. Hebt u een levendige verbeelding?

5. Herinnert u zich wat U ziet en vergeet U wat U hoort?

6. Bent u verschrikkelijk slecht in spellen?

7. Kunt u zaken visualiseren uit verschillende perspectieven?

8. Bent u organisatorisch gehandicapt?

9. Verliest u vaak het bewustzijn van tijd?

10 Leest u liever een kaart dan mondelinge aanwijzingen te volgen?

11. Herinnert u zich plaatsen te vinden die U slechts een maal bezocht?

12 Is uw handschrift voor anderen moeilijk leesbaar?

13 Kunt u aanvoelen wat anderen voelen?

14 Bent u muzikaal, artistiek of mechanisch aangelegd?

15 Weet u meer dan anderen denken dat U weet?

16 Heeft u een hekel aan spreken voor een groep mensen?

17 Voelde u zich knapper naar mate U ouder werd?

18. Bent u een slaaf van Uw computer?

Als U ja antwoordde op 10 van de bovenstaande vragen, bent U zeer waarschijnlijk een visueel-ruimtelijke leerling.

bron: Silverman, L.K. (2002). Upside-Down Brilliance: The Visual-Spatial Learner. Denver: DeLeon Publishing (Mag gekopieerd worden)

(Gevonden op : Hoogbegaafd-Beelddenkers)

Soms lijkt het een variant op ADHD en ik weet ook dat zowat alle ADHD’ers die ik ken, beelddenkers zijn, maar het is een profiel dat mij zo ongeveer past als een handschoen. Ook dit wordt blijkbaar weer beschouwd als een “afwijking” en slechts een paar enkelingen schijnen het voordeel van deze denkwijze in te zien. Het wordt ook vaak geassocieerd met “indigo-” of “nieuwetijdskinderen”, iets zweverigs, waar ik me totaal niet in kan vinden.

Tot voor een paar jaar ging ik er trouwens van uit, dat iedereen in beelden dacht, dat bleek dus helemaal niet zo te zijn. Het verklaart wel waarom ik zo’n moeite heb met gesproken instructies en waarom ik het zo moeilijk vind, om wat ik in mijn hoofd zie, te verwoorden zonder gebaren of tekeningen. Vaak vinden mensen het wel grappig dat ik haast direct begin te tekenen, als ik iets wil uitleggen en bijna direct begin te schrijven, als mij iets uitgelegd wordt.

Het verklaart ook waarom ik wel dol was op poppenkast, maar het voorlezen van sprookjes maar niks vond. Ik kan iets enkel en alleen onthouden, als ik het op één of andere manier kan visualiseren. Jaartallen van buiten leren is nog steeds een haast onmogelijke opdracht, tenzij ik er een beeld aan kan hangen natuurlijk…

Vaak kom ik maar niet uit mijn woorden en nog vaker wil het woord dat ik moet hebben, me absoluut niet te binnen schieten, terwijl ik het wel weet in een andere taal. Soms maak ik vreemde combinaties van woorden of zelfs geheel nieuwe woorden, die natuurlijk door niemand begrepen worden. Ik vind woorden trouwens niet zo belangrijk en spring er dus vrij slordig mee om, vaak tot wanhoop van mijn gesprekspartners.

Soms versta ik niet wat iemand vlak voor me zegt, maar wel wat er 10 meter verder gefluisterd wordt. Dat is enorm vermoeiend, gezien je geacht wordt, netjes te luisteren naar je gesprekspartner en je absoluut niet te moeien in het andere gesprek.

Toch heeft beelddenken ook voordelen. Je ziet eerder het geheel en kunt een probleem tegelijk van verschillende kanten benaderen. Ook blijven je hersenen op de achtergrond doorwerken, waardoor je vaak de oplossing vindt, zonder echt te weten hoe je daartoe gekomen bent. Die constante stroom van gedachten op de achtergrond, kan ontzettend vermoeiend zijn, maar zelf vind ik het echt wel de moeite waard.

Het kan gebeuren dat een tekst waarover ik al een tijdje mijmer, plots gewoon uit mijn handen komt als ik voor mijn computer zit, schijnbaar zonder moeite en in een recordtempo… Ik ben dan meestal (veel) meer tijd kwijt aan het redigeren van die tekst, dan aan het schrijven ervan. Dat nalezen en verbeteren is een klusje dat ik ontzettend vervelend vind en meestal sluipen er toch altijd nog een paar fouten door de mazen van het net…

Een tekst schrijven met pen en papier is bijna onmogelijk, want ik kan veel sneller typen dan schrijven en het aanpassen van een tekst is virtueel veel gemakkelijker. Fouten kan je verbeteren zonder dat het zichtbaar is en je hoeft pas helemaal op het laatst te beslissen hoe je tekst eruit moet zien.

Ervaring heeft me geleerd dat een goed team uit woorddenkers en beelddenkers moet bestaan. De woorddenkers zorgen dat de logische volgorde bewaard wordt en houden de tijd in het oog. Ook houden ze de beelddenkers een beetje in toom en weerhouden hen ervan te fel af te dwalen. De beelddenkers op hun beurt, zorgen ervoor dat een denkpiste niet te snel verlaten, of helemaal overgeslagen wordt, ze komen vaak met originele ideeën en vinden soms een kortere weg naar de oplossing. Als beide groepen elkaar in hun waarde laten en proberen te begrijpen, krijg je een “dream-team”!

Neurotypical?

Neurologically typical, of korter neurotypical (nog korter NT), is een neologisme dat door mensen met een “stoornis” in het autismespectrum gebruikt wordt, om “normale” mensen aan te duiden. Velen onder hen nemen het niet, dat hun manier van denken als een stoornis gezien wordt en niet gewoon als een evenwaardige variant. Er zijn er zelfs die hun onvrede op een erg creatieve manier uiten, zoals de man achter de (hilarische!) site van het “Institute for the Study of the Neurologically Typical“.

Strikt genomen ben ik dus ook een Neurotypical, al zie ik dat zelf lichtjes anders. Net als autisten, worden ADHD’ers vaak als abnormaal gezien, mensen met een stoornis, mensen die je moet leren zich vooral zo normaal mogelijk te gedragen. Onze andere manier van denken wordt immers ook niet als evenwaardig beschouwd. Een heel legertje logopedisten, othopedagogen, psychologen en allerlei therapeuten, probeert kinderen met de diagnose ADHD, zo veel mogelijk op “normale” mensen te laten lijken.

Ik zie mezelf echter helemaal niet als abnormaal, ik vind ook niet dat ik een stoornis heb, ik heb een brein met een andere bedrading, eentje dat niet de geijkte paden volgt, maar buiten het kader denkt. Zo’n brein heeft wel een paar nadelen, maar ook grote voordelen en net dat wordt vaak vergeten!

Spijtig dat ik als kind niet wist waarom ik zo anders was, waarom ik anders leerde, waarom mijn hersenen zich niet wilden plooien naar de instucties van de leerkrachten. Als ik het op mijn eigen manier mocht doen, scoorde ik soms veel beter dan mijn klasgenoten…

Ik kwam pas te weten dat mijn “probleem” ADHD-gerelateerd was, toen ik een jaar of 7 geleden, in een krant een artikel over volwassenen met ADHD las. De persoon die daar beschreven werd, dat was ik! Ik was niet alleen, een heleboel mensen maakten net hetzelfde mee…

Dus ik kreeg mijn diagnose en de bijhorende medicatie, die het mij makkelijker maakt om aan de normen van de normale mensen te voldoen. Maar is dat echt wat ik wil? Wil ik mijn eigen ik verloochenen, om op te gaan in de massa?

Zou de wereld niet mooier zijn als de “neurotypicals”, een beetje toleranter zouden zijn voor mensen die afwijken van de door hen gestelde norm? Zou het niet beter zijn als we stoppen met het assimileren van mensen met zogenaamde “stoornissen”, in plaats van gebruik te maken van hun speciale talenten?

Een autist denkt rechtlijnig, heeft enorm veel oog voor detail en is meestal erg goed in repetetief werk, zoals labo-onderzoek of een job in de informatica-branche. Computers kennen immers geen grijs, enkel ééntjes en nulletjes, wit en zwart. Okay, je auti-collega zal niet zo erg veel belangstelling tonen voor je privé-leven, maar is dat onoverkomelijk?

ADHD’ers daarentegen, denken buiten het kader, bekijken elk probleem op hun eigen manier, houden van afwisseling en zijn vaak erg inventief. Als je hen niet in een keurslijf dwingt, kunnen ze een enorme meerwaarde genereren, ze zijn immers niet alleen erg impulsief, maar ook heel enthousiast. Ze houden van verandering en proberen (vaak onbewust) elke procedure te optimaliseren. Ook al zijn ze dikwijls erg druk en enerveren ze je met hun gepruts en gefriemel, als je in de problemen zit, kan je op hen gewoonlijk blindelings rekenen!

In een ideale wereld, waar iedereen naar waarde geschat wordt, zou deze neurodiversiteit een maatschappij voortbrengen, waarin mensen hun bijzondere vaardigheden voor zich kunnen laten werken en tegelijk accepteren dat iedereen anders en niemand perfect is. Zo krijg je een samenleving met meer levensvreugde en minder frustratie. Verscheidenheid maakt het leven immers boeiender, dus leve de “neurodiversiteit”!!

Mystery Guest

Mijn werkgever organiseert jaarlijks een familiedag, altijd een groot feest en gezien het doorgaans in een pretpark plaats vindt, zeer gesmaakt door onze zonen. Dit jaar is niet anders en er komt bovendien nog een “mystery guest”!

Al mijn hoop op bv. Axel Daeseleire of Filip Peeters, ging in rook op, toen ik gisteren op het intranet las, dat het eerder om Piet Piraat of Mega Mindy zou gaan. Toen ik de zonen (met wat leedvermaak) vertelde dat de “mystery guest” wel eens één van die twee zou kunnen zijn, kreeg ik een antwoord dat ik niet echt had verwacht…

“Laat het dan maar Mega Mindy zijn, dat is tenminste een geil wijf!”

“Ja, die draagt zo’n spannend pakje, hmmm…”

Griezelig wat hormonen met onschuldige jongenshersenen doen, Beavis & Buthead revisited! Coltrui zal zich nu wel gelukkig prijzen dat hij geen zonen heeft, hoewel als ik het ongelooflijk aantal comments op dat postje zie…

😉

Wit poezendier of lustmoordenaar?

Een jager die zegt dat katten lustmoordenaars zijn, dat is toch zuiver een geval van “de pot verwijt de ketel dat hij zwart is”! Want gaan jagen omdat je honger hebt, dat komt hier in west-Europa, normaal gezien, toch echt niet meer voor…

ozzywanted.jpg

Meer nog, ik geloof niet dat iemand nog katten eet, dus worden ze gejaagd voor de sport, door dierenbeulen en lustmoordenaars…

Gezien Ozzy nog altijd regelmatig met een muis thuis komt, zijn er van die knagers toch wel meer dan genoeg. En gaan ze dan ook op eekhoorntjes schieten? Die roven namelijk wel eens eieren of kleine vogeltjes uit nesten. Zij hebben, buiten de mens, zo ongeveer geen natuurlijke vijanden, net als katten…