Idealisme…

Voor ik kinderen had en dus nog jong, onnozel en idealistisch was, had ik heel erg duidelijke ideeën omtrent opvoeden. Ik zou mijn kinderen overladen met liefde, aangemoedigen enkel het goede te doen en ze zouden nooit (echt NOOIT) speelgoed krijgen dat geïnspireerd was op geweld en oorlog.

 

Toch verzamelden mijn jongens, in een mum van tijd, een hele resem revolvers, zwaarden (Power Rangers én Star Wars), pijlen, bogen en -ach ja- de speelgoedversie van zowat alles wat bedoeld is om mensen te verwonden en te doden.

 

De eerste stukken kwamen in huis in de vorm van cadeautjes, want wat kopen mensen voor verjaardagen van kleine jongens? Auto’s en speelgoedwapens natuurlijk! Ik deed een poging hen te ontmoedigen als ze weer eens oorlogjes uitvochten onder vriendjes, maar je kan je zoon toch niet als enige verbieden om met zulk speelgoed te spelen?

 

Na verloop van tijd ga je inzien, dat je in je eentje de wereld niet kan veranderen en dat “oorlogje spelen” of “cowboy en indiaantje” spelen, er gewoon bij blijkt te horen voor kleine jongens. En alweer verschuift je grens, het principe werd afgezwakt tot “geen films of series waar geweld in voor komt”…

 

Waarna ik tot de ontdekking kwam, dat je je TV dan best buitengooit! In zowat elk programma zit (verdoken) geweld. Daar komt bij dat je je kinderen buiten de groep plaatst, als blijkt dat de hele klas begeesterd is, over net die film of die serie, waar je zonen niet naar mogen kijken!

 

Ik stelde opnieuw een grens, geen geweldadige computerspellen! Om er daarna achter te komen dat ze vrolijk “Tekken” speelden bij mijn ex en dat andere ouders er blijkbaar ook geen been in zagen, die dingen voor hun kinderen te kopen.

 

Toen mijn broer me vorig jaar kerstmis vroeg, of zijn petekind blij zou zijn met de PSP-versie van “Kill Zone”, heb ik na wat getwijfel toch toegegeven. Het enige wat ik echt (écht hé!) niet in huis wil, zijn “first person shooters” en dingen zoals “Grand Theft Auto”.

 

Gisteren zijn onze zonen gaan “paintballen”, zo noemen ze het toch zelf, of er een officiëel Nederlands woord voor bestaat weet ik niet. Om de hele groep ter plaatse en weer thuis te krijgen, was afgesproken dat wij onze zonen en nog een vriendje zouden afhalen na het spel.

 

Samen met die vriend, vertelden ze enthousiast over hun heldendaden, “Ik heb er … vermoord!”, klonk het aan de ene zijde, “Ik heb er … afgeschoten!”, hoorde ik aan de andere kant, nummer 3 had er dan weer … afgeknald. Vreselijk vond ik het, mijn maag draaide gewoon om!

 

Maar -eerlijk is eerlijk- ik had het mijn ouders waarschijnlijk “nooit” vergeven, als ze mij, uit principe, zoiets verboden zouden hebben…

18 Reacties

  1. Ik zag nochtans geen graten in ‘geweldspeelgoed’, maar mama wel, dus hebben we ook een tijdje de boot afgehouden. Tot die keer op de kermis ik lobbyde voor het zwaard/pistool/geweer dat ze gewonnen hadden met het vissen.

    En ik kan zeggen het was hard werken om mama te overtuigen. Later heb ik haar gelijk te moeten geven en wanneer de speeltuigen/moordtuigen kapot gingen zijn ze niet meer vervangen.

    Wat betreft de spelletjes en films ben ik nog altijd schuldig. Misschien wil ik daar gewoon het kwaad (nog niet) van inzien. Maar er is nog hoop zeker?

    En dan stel ik me nog de vraag hoe onze macho cultuur ons als man er tolleranter in maakt dan een vrouw.

  2. Wat was mijn kindertijd nog lekker simpel en geweldloos. Verder dan wat belletjetrek en een appel pikken van buurmans boom, ging het allemaal niet.
    Wat was mijn kindertijd saai, zo achteraf bekeken.

  3. Nu, later en als volwassene, zie ik het gevaar er ook van in.
    Als kind speelden we ook Cowboy & Indiaan, Zorro, … maar dat was niet echt. We staken iemand neer met ons ‘zwaard’ (lees : stok) maar die was niet dood. De link werd niet gelegd. We hadden gewonnen, dat was alles.
    Computerspelletjes waren er nog niet en die vind ik ook te ver gaan, te realistisch.
    Paintballen zou ik zeer graag eens willen doen : moet machtig zijn !

  4. De eerste die zich aan al zijn vooropgestelde opvoedingsprincipes kan houden, krijgt van mij een kilo koffiekoeken!

  5. Het stoutste wat ik mij uit mijn kindertijd herinner is… doktertje spelen. Maar dat is natuurlijk een andere categorie…

  6. @ADHD-papa – achteraf bezien denk ik dat je jongens, jongens moet laten zijn, met alles wat erbij hoort. Ik heb kinderen die je (meestal toch) overal naar kan meenemen, die (ook meestal toch) beleefd zijn en vrij spontaan opgaan in een groep kinderen op feestjes of vakanties. De jongste is nogal druk, maar zo charmant dat bijna iedereen dat van hem kan verdragen… (Alleen ik word daar regelmatig zot van!)
    Die PSP komt ook goed van pas, als we ergens naartoe gaan, waar ze echt rustig moeten zijn, leve de hyperfocus van de ADHD’er!!

    @Menck – de kinderen van nu hebben al het speelgoed waar wij vroeger van droomden! Maar ik heb me in de tijd ook goed geamuseerd hoor, ’t was toen gewoon anders…

    @Miche – ons mannen waren er dolenthousiast over, gewoon een groepje vrienden verzamelen en zo’n paintball-ruimte afhuren hé! Zelf zou ik dat zo niet zien zitten, die helm, die overal, dat visier voor je gezicht…

    @Zapnimf – als gij moogt mee-eten zeker! 😉

    @speedy – hahaha, ik denk dat dat wat uit den tijd is, ze vinden tegenwoordig alles op internet hé! 😉

  7. Ik heb twee neefjes. Ja, ‘k heb ‘r wel meer, maar daar gaat ’t nu niet om… Twee neefjes dus. De een speelde als kleine jongen, eeuwig met soldaatjes-playmobil, kanonnen, geweren en wat dies meer zij. De ander, had ’n vader, die was van ‘het gebroken geweertje’. Anti geweld, anti leger (S-5), overtuigd pacifist en (toen nog) p.s.p. aanhanger. Je raadt’t al; de eerste is nu overtuigd anti oorlog, geweld en een héél lief jonksje. En de ander zit bij de luchtmacht.
    Je kunt ‘m herkennen in de promospot; hij staat als enige in ’n overall vooraan net rechts (voor de kijker dan) van ’t midden.
    Gelukkig vindt ook hij het een stuk nuttiger om bosbranden te blussen in Griekenland, dan het bouwen van schooltjes in Afghanistan, die als je je omdraait door de Taliban (of wie dan ook) net zo snel weer worden gesloopt. Enkel en alleen doordat het door westerlingen is gebouwd.
    We dwalen af… moraal ? Ik weet niet of geweldadig speelgoed aanzet tot. Wanneer je ziet wat er in Amerika allemaal loos is op die high-schools en wat daar allemaal te zien is op tv, zou je het wel denken. Het gaat er denk ik om, hoe je je kind tegen dit alles leert aankijken.
    Ik speelde vroeger ook koibooitje en ben nu een schat van ’n man…

  8. Hum, mag ik me gelukkig achten met twee dochters?
    En wat spelen mijn jongste dochter en haar vriendje?
    Wii-spelletjes.
    Ze tennissen, golfen en boksen,en hebben de volgende dag een stijve arm van het sporten.
    Laat me niet lachen!

  9. Met mijn hand op mijn hart kan ik beweren dat ik mijn kinderen nooit geen speelgoedwapens heb gegeven! Laat ik erbij zeggen dat ze nu tussen 27 en 31 zijn – toen zij kleintjes waren was het aanbod nog niet zo ‘overweldigend’ als nu! Oudste zoon ontsnapte net aan de ‘legerdienst’ – voor hem juist op tijd afgeschaft want ik wist dat hij dienstwijgeraar zou geweest zijn!
    Ik speelde als kind – samen met mijn 2 zussen en broer – met legoblokken die elk jaar met Sinterklaas werden aangevuld! En in die tijd (begin jaren ’60) bestonden alleen maar rode en witte blokjes…ja, wij hebben menig mooie villa gebouwd met legosteentjes! 😉

  10. poeh. Ben ik blij dat ik een dochter heb. Echt. Ik ben zo van ’t zelfde principe als jij maar een PS heeft Britt nooit interessant gevonden (tenzij voor Singstar, hahaha), horror en gewelddadige filmen wilt ze niet zien, daar slaapt ze dan niet van (jééj) en zo … allez… hèhè…. best makkelijk zo een meisje. HIihihihi.

  11. Mijn kinderen hebben ook nooit speelgoed gekregen zoals revolvers, zwaarden e.d. Ik trek nu die lijn door naar de opvangkindjes. Maar… als die dat thuis wel krijgen, maken ze hier wel iets dat erop lijkt met mijn legoblokjes 😦

  12. Heel herkenbaar. Wij proberen ook het beste te doen voor ons dochtertje van drie maar we hebben ook al moeten vaststellen dat de grenzen al eens opschuiven naar gelang. We kunnen maar ons best doen zeker?

  13. Het is vrijwel onmogelijk om geweld uit het oh zo mooie kinderleven te houden. Ikzelf ben 19 en nog opgegroeid zonder het té uitgebreide en irritante assortiment nepwapentjes en boem blam knal films. Het is mijn vader vrij goed gelukt om dat uit ons leven te houden, ook omdat hij er heel strikt in was. De feiten uit de wereld konden niet vermeden worden, en werden dat ook niet. We moesten wel weten in wat voor een wereldje we terecht kwamen. Elke ouder doet het op zijn manier, en dat je het al probeert verdient een dikke pluim!!

  14. @Anders – opvoeding zal zijn invloed wel hebben, maar je kunt de aard van een persoon er niet door veranderen, toch zeker niet ten goede… Voor de rest, ik speelde ook wel graag mee met die oorlogspelletjes vroeger, als ik mocht van jongens tenminste. Spijtig genoeg kregen meisjes meestal alleen de rol van “damsel in distress”, terwijl ik veel liever gewoon meedeed aan het (schijn)gevecht, in plaats van gered te worden…

    @Artemis – LOL!!!

    @Annemie – mijn vent is daar ook nog juist aan geëscapeerd, hij had nog een jaar uitstel aangevraagd, voor het geval hij nog een jaar langer zou studeren en het jaar daarop was de dienstplicht afgeschaft. Degenen die geen uitstel hadden gevraagd en samen met hem afstudeerden, moesten nog wel 10 maanden naar “den troep”…

    @Blah – ik had zo graag een dochter gehad! Maar als ik nu op straat zie hoe die meisjes van 12, 13 jaar zich vaak kleden, ben ik blij dat ik daar dan weer geen grenzen aan moet stellen… 😉

    @moekemicheline – “Alle indianen, schieten met bananen, pif poef paf en gij zijt af!” Ik heb een jongentje geweten die van zijn boterhammen of koeken revolvers maakte, gewoon in die vorm bijten hé… 🙂

    @Pierre du coin – het is ook allemaal zo fel veranderd tegenover de tijd dat wij kinderen waren hé?

    @Da Dame – ik probeer alles altijd in de juiste context te plaatsen, zodat ze beseffen dat geweld nooit een goeie oplossing is. En ik probeer ze met hun twee voeten in de realiteit te houden.

  15. ja, opvoeding… twil wa zeggen. ik vin het altijd leuk om mijn mening te geven over opvoeding. ik, als 26-jarige, zonder kinderen en die er nooit wil hebben. 🙂 in theorie is alles toch veel gemakkelijker, eh. 😉

  16. Heel herkenbaar. Enne… ik heb kinderen én een kleinkind en ik ben ook nu nog jong én onnozel maar lang niet meer idealistisch! ;-)))

  17. Ach, ik kreeg als kind ook geen speelgoedwapens. Als gevolg maakten we ze zelf van takken (zwaarden en lange geweren). Zoals je zegt: het is blijkbaar eigen aan jongetjes…

  18. @Beate – wacht maar tot uw biologische klok begint te tikken!! 😉 Jij hebt in de jeugdbeweging waarschijnlijk kinderen genoeg hé?

    @nana – gelukkig nog geen kleinkinderen, maar ik hoop natuurlijk wel dat die er over een jaar of 15 wel gaan zijn…

    grmpf – wij maakten dat ook zelf, desnoods met legoblokskes!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: