vergeven en vergeten

“P, ’t is hier met A, zijt gij thuis? Want anders moet ik terugbellen!”

 

Een vrolijke jongensstem, ongeveer de leeftijd van onze jongste, klinkt door de speakers van mijn autoradio. In “Stories” vertelt een moeder het verhaal dat bij deze opname hoort. Het is haar zoon, die een boodschap inspreekt op het antwoordapparaat van zijn grootouders.

 

Samen met haar woorden, sijpelt haar verdriet bij me naar binnen. De jongen op het bandje is er niet meer. Deze vrouw leeft mijn ergste nachtmerrie, het verlies van iemand die je oneindig graag ziet is hard, maar de manier waarop het haar overkwam, is wat het tragisch maakt.

 

Bij mijn grootouders hing er een spreuk aan de muur, hoe de tekst juist was, weet ik niet meer, maar de inhoud is me altijd bijgebleven. Het kwam er op neer dat je nooit afscheid mag nemen, zonder eerst een ruzie of wat dan ook bij te leggen, omdat je nooit weet of/wanneer/hoe je elkaar terug zal zien.

 

Sinds ik leerde lezen en zo te weten kwam, wat er op die tegel stond, is dat iets wat ik bijna obsessief toepas. Als een ruzie één zeldzame keer zo hoog oploopt, dat mijn vent woedend de oprit afstuift met de auto, sta ik doodsangsten uit. Als ik hem terugzie is alles vergeten, gewoon omdat ik zo blij ben dat hij er weer is.

 

Maar wat als je kind huiswerk maakt en je, tegen elke gewoonte in, eens gaat kijken of hij goed bezig is? Wat als blijkt dat hij het boek dat hij voor deze huistaak nodig heeft, op school vergeten is? Wat als je uit je krammen schiet en zegt dat hij verdorie moet maken dat hij op school is, om dat boek te gaan halen? Wat als je hem zegt “En pakt uwe fiets maar hé, ge had er maar aan moeten denken!”, omdat je vindt dat hij zelfstandig moet leren zijn en hoopt dat dit er mee voor zal zorgen, dat hij volgende keer met wat meer aandacht zijn boekentas inpakt?

 

Persoonlijk kan ik me deze situatie levendig voorstellen, sterker nog, het zou mij ook kunnen overkomen. Je hebt een zware dag achter de rug, je zit ermee dat je kind zijn opleiding niet altijd even serieus neemt, je verliest je geduld en stuurt hem weg om te doen wat hij moet doen. Even later is hij terug thuis, je praat alles door en het is achter de rug. Het wordt een “weet je nog” verhaal, waar hij zeker iets uit geleerd zal hebben.

 

Maar voor deze moeder liep anders af, want 10 minuten nadat haar zoon naar school vertrok, werd hij door een auto gegrepen en zijn mama kreeg nooit meer de kans om “Allez kom, ’t is goed, vergeven en vergeten, zie dat dat nu niet meer gebeurt hé!” te zeggen.

 

Een paar weken na het tragische ongeval, vond haar vader op de cassette van zijn antwoordapparaat, deze boodschap van zijn kleinzoon. Een herinnering die ze koesteren, die hem telkens als ze zijn stem horen, voor een paar seconden weer bij hen brengt…

12 Reacties

  1. Verschrikkelijk als je zoiets als moeder meemaakt. En een ongeluk is zo snel gebeurd… (Ook in onze familie is het voorgevallen.)

    Als kind heb ik ook geleerd om niet met ruzie uit elkaar te gaan of te gaan slapen. Je weet nooit wat er gebeurt.

    Laten we hopen dat we het nooit zelf moeten meemaken! Een kind verliezen is het ergste wat je ooit kan overkomen…

    Groetjes,

  2. Moeilijk om daar aan te denken. Maakt het in feite allemaal nog een beetje minder draaglijk.

  3. slik. het moet voor ons allemaal nog beginnen en ik ben nu al bezorgt. bij dingen waar ik vroeger niet bij stil stond zoals kindjes die met de fiets zonder begeleiding naar school gaan, kinderen die op straat spelen, … wordt ik al overbezorgt. misschien is dat ook niet goed maar als je eerste in aantocht is, kijk je onbewust anders aan tegen de dingen.

  4. Het is iets dat die moeder haar ganse leven zal achtervolgen. Heel erg want dit is wel het laatste dat ze in gedachten zal gehad hebben: haar kind nooit meer levend terug te zien. Je kind verliezen is het ergste wat je kan overkomen. En dan op die manier…

  5. Mijn moeder verloor haar jongste dochter van zeventien, door een verkeersongeval op de hoek van de straat waar we woonden. Ze is er voor de rest van haar leven niet overheen gekomen.
    En het was ook gewoon een samenloop van omstandigheden.

  6. Verkeersongevallen zijn altijd tragisch, maar ik wil vooral geen moeder worden die uit ‘als als bekommernis’ van haar kinderen kasplantjes wil maken. Verantwoordelijk maken voor eigen daden is ook een deel van de opvoeding. Al hoop je natuurlijk dan niet dat er iets ernstigs gebeurt.

  7. Ondanks het feit dat de verwarming hier aanstaat krijg ik het toch koud bij het lezen van dit postje. Je mag er idd niet aan denken hé maar je kan ze ook niet in een glazen kastje steken met het gedacht van …. je weet maar nooit. Ik hou ook niet van buitenlopers bij een ruzie en heb dan hetzelfde gedacht “er moest eens iets gebeuren voor we het hebben uitgepraat”. Helaas is dat toch hét leven. Ik verloor mijn vader, door kanker, op mijn 15de en ik had hem ook nog zoveel te zeggen. Ook niets aan te doen. Eén van de redenen waarom ik niet lang boos kan zijn op iemand. Het leven is vééééél te kort en je weet nooit wat de dag zal brengen…

  8. Fuck zeg, da’s inderdaad tragisch.
    Zelf voorkom ik te allen tijde – wat natuurlijk niet immer lukt – dat mijn geliefden en ik boos afscheid nemen. Het zou maar es moeten voorvallen dat… enfin, ik wil er niet eens aan denken.

  9. Hoe erg, hoe tragisch !
    Ik heb jaren het verdriet gehad dat ik niet aan mijn vader heb gezegd dat ik hem graag zag, voor hij gestorven is. Ik heb er lang onder geleden, tot mijn zus me vertelde dat ik het wél had gezegd en dat hij het wél wist. Natuurlijk wel. Toch mis ik hem nog steeds, na bijna 23 jaar …

  10. ooh…. SLIK…..
    rillingen…
    he bah… ik heb altijd van mijn mama gehoord: ga NOOIT slapen zonder eerst een ruzie bij te leggen met je ventje of je kind. Dat doe ik altijd. Niet dat we veel ruzie hebben (godzijdank) maar een woordenwisseling en ergernissen, tjah, dat gebeurt…..
    Mijn grootste angst is idd dat er met Britt iets gebeurt, manmanman, en als dat dan nog in zulke omstandigheden is… he bah Sandrissimo…. ik heb nog altijd rillingen…

  11. Ga nooit heen zonder te groeten
    ga nooit heen zonder een zoen
    Wie het noodlot zal ontmoeten
    kan het morgen niet meer doen
    Ga nooit heen zonder te praten
    dat doet soms een hart zo’n pijn
    Wat je ’s morgens hebt verlaten
    kan er ’s avonds niet meer zijn

    ~ Toon Hermans ~

    Is dit het?
    Ik heb dit ooit eens op een doodskaartje gelezen, en het liet mij niet meer los. Ik pas het ook toe, want dat is iets wat ik nooit wil meemaken …

  12. @iedereen – mijn kinderen gaan ook met de fiets naar school en ze moeten een vrij drukke steenweg over, dus als tussen kwart voor en kwart na acht, de telefoon gaat, krijg ik al pijn in mijn buik. Maar je moet ze toch leren op eigen benen leren staan natuurlijk, je moet ze vrijlaten..

    @Lena – dat was het inderdaad, bedankt!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: