geradbraakt…

Gisteren hadden we onze jaarlijkse teambuilding event. Alweer was het ongelooflijk plezant en er is geen betere manier om mensen, waar je niet dagelijks mee samenwerkt, beter te leren kennen. Dat event is natuurlijk ook een beetje een beloning, omdat onze afdeling, op gebied van organisatie en efficiëntie heel goed bezig is, dus is het altijd “af”!

 

Dit keer werden we in ploegjes verdeeld, gewoon op basis van toeval, zodat je onvermijdelijk een aantal mensen in je team had, die je niet kende. En ik kreeg alweer twee kaderleden op mijn dak, ik heb dat dus altijd voor, als ik cursus volg of naar een feest van ’t werk moet of naar zo’n event… Soit, de kaderleden bij ons zijn, over het algemeen, heel toffe, jonge en dynamische mensen en ze willen ook echt winnen! Het grote voordeel is natuurlijk, dat de hele ploeg zijn uiterste best gaat doen. Je gaat je toch niet laten kennen als het afdelingshoofd in je team zit…

 

Zo moesten we allemaal proeven doen, soms in directe competitie met een andere ploeg, soms alleen met ons team, maar dan wel met een tijdslimiet. De organisatoren trokken grote ogen, ze zijn namelijk gewend aan mensen die een beetje schuchter en terughoudend zijn, terwijl wij er natuurlijk heel enthousiast invlogen. Scores zoals gisteren hadden ze nog nooit gezien en aan hun verbaasde reacties tijdens de opdrachten, konden we duidelijk merken dat niet al hun klanten het spel zo serieus namen!

 

Zo waren ze al helemaal van hun melk bij onze eerste uitdaging, een mijnenveld, dat in plaats van op goed geluk, door ons team heel strategisch gespeeld werd. Toen wij bijna iemand aan de overkant hadden, kozen we ervoor om die “op te offeren” zodat de tegenpartij niet nog eens de door ons gevonden goeie weg zou kunnen zien (en gebruiken). Toen we één persoon aan de overkant hadden, begonnen teamgenoten “boem” of “de tijd is voorbij” of “naar links, naar rechts” te roepen, als iemand van de tegenpartij een poging deed om aan onze kant te raken.

 

Die “offers” hadden de consequentie, dat we niet de volle punten kregen, maar zorgden er ook voor dat het andere team geen punten kreeg, omdat niemand aan de overzijde raakte. Niet zo heel sportief van ons, maar het was wel efficient!

 

De twee keren dat we tegen een andere ploeg speelden, wonnen we en op het einde bleken we tweede te zijn. Ik vond dat niet slecht, gezien de twee vrouwen in ons team absoluut geen “atleten” waren. Slanke sportieve mensen raken veel gemakkelijker overal over en onder en tussen natuurlijk.

 

Het enige wat ik een beetje minder vond, was het avondeten. Niet dat het niet lekker was hoor, het was een prachtig buffet, zelfs met oesters en daar ben ik dol op! Alleen was het voorzien in een ruimte zonder ook maar één stoel, met van die hoge tafeltjes waar je aan kan staan. Als je net daarvoor een toch wel behoorlijk vermoeiende activiteit gedaan hebt, valt dat toch een beetje tegen.

 

Het poepchique hotel waar we gingen eten, leek overrompeld door ons en de (ook poepchique) mensen die er logeerden of kwamen eten, liepen een beetje gechoqueerd rond als ze met ons geconfronteerd werden… Gelukkig kon de collega die voor de organisatie instond, nog regelen dat we mochten douchen in de kleedkamers van de fitness-ruimte. Anders zouden ze ons echt voor een hoop wilden aanzien hebben denk ik! 😉

 

Enfin, het was fijn, het was tof en het was een uitdaging, maar nu ben ik geradbraakt. Ik ben immers absoluut geen sportvrouw, wat vandaag resulteert in pijnlijk stijve spieren natuurlijk…

13 Reacties

  1. Volgende week heeft mijn man ook zo’n namiddag en ik ga natuurlijk ook weer mee ! Het is altijd leuk en anders. Garantie voor een steengoede, sportieve namiddag. Sportief en lenig ben ik ook niet, maar we gaan altijd wel voor de overwinning. De dag nadien heb ik meestal een Apranax nodig om mijn spieren terug in de plooi te krijgen.
    Ik heb ook niet graag zo’n ‘walking dinner’. Liever kunnen zitten, heel zeker na zo’n namiddag.
    Blij dat je je geamuseerd hebt.

  2. Leuk, zo’n teambuilding dag. Wij hebben alleen een jaarlijkse personeelsuitstap, die elk jaar saaier lijkt te worden. Maar alla, alles is beter dan niks!
    Een warm bad doet ook wonderen voor pijnlijke spieren!

  3. De enige teambuilding die ik mocht meemaken, bestond uit een wandeling-met-gids en een etentje achteraf. Hoe gans anders is jouw dagje verlopen!

  4. @miche – dat is inderdaad plezant hé, al is soms niet iedereen even fanatiek als ik, dit keer trof ik echt wel het juiste team!

    @Marleen – ’t is nog te warm buiten voor een warm bad, dan blijf ik de hele avond zweten!

    @Menck – veel bedrijven schijnen niet te begrijpen hoe goed zo’n event is voor de samenhang van een afdeling, dat geeft echt een boost! Bovendien leer je elkaar veel beter kennen en kom je ook in contact met collega’s waar je niet zo vaak mee samenwerkt.

  5. Heb ooit eens karaoke moeten zingen op een teambuilding dag! Ongelooflijk grappig! Veel gelachen toen! Hebben altijd te weinig van die dagen gehad… Het is ongelooflijk hoe je mensen plots in een ander daglicht gaat zien.

    Groetjes,

  6. Het lijkt me toch dat je een leuke dag hebt gehad, meer moet dat niet zijn…

  7. Dat kennen ze bij ons jammer genoeg niet……maar we spreken onderling wel eens af met verschillende collega’s. Als de bazen het niet willen organiseren, moeten wij het maar doen hé !
    Groetjes;-)

  8. Voor mij staan zulke bijeenkomsten egaal aan issues, deadlines en allerlei andere objectives die uit Amerika overwaaien om brood en spelen aan te reiken aan de werkende bevolking. Ze gaan vaak gepaard met allerlei intriges tussen de collega’s, slippartijtjes en dergelijke.
    Als je er niet aan deelneemt ben je een outsider en associaal.
    Ik wou dat het bij ons toen ook enkel bij het sportieve was gebleven.

  9. “ze willen ook echt winnen”
    m.i. zit je dan al fout van bij het begin.
    Adventure, adrenaline,teambuilding events enz… of je op die wijze je collegas beter leert kennen, ik geloof van niet. Dat je ze op een andere manier en in een andere omgeving bezig ziet, dat wel.

  10. @Hilde – dat lijkt me ook wel heel grappig, alleen kan ik absoluut niet zingen!!

    @Speedy – het is iets waar ik elk jaar naar uitkijk!

    @Nicole – bij mijn vorige werkgever heb ik ook nooit zoiets meegemaakt hoor…

    @Artemis – de keren dat ik erbij was, is het allemaal heel amicaal en netjes gebleven, er zijn ook geen overnachtingen mee gemoeid. Wie niet mee wil, moet gewoon die dag gaan werken of verlof nemen, wie wel mee wil zit de hele tijd in een groep, dus hoe zouden er slippertjes of zo gemaakt moeten worden?

    @Duvel – dus als je een voetbalmatch speelt, dan is het normaal dat je speelt om te winnen, maar als je deze uitdagingen aangaat, mag je niet spelen om te winnen? Wat voor nut heeft een uitdaging als je er niet voor wil gaan? Trouwens, door gewoon de hele groep in een andere omgeving te zetten, leer je geen andere mensen kennen, dan blijf je immers gewoon binnen de groepjes mensen die je al goed kent.

  11. Wij deden dat op de middelbare school vroeger. Het was wel leuk, maar nogal nutteloos. In het zesde middelbaar hadden we “bezinningsdagen”, dan werd van ons verwacht dat we ons opeens open stelden voor iedereen en dat alle conflicten uitgepraat werden. Alsof ik mijn hart zou openleggen voor al die mensen die mij ooit gepest hadden …
    En dan was er de groepsproef: iedereen moest over een touw geraken en je mocht niet in bomen klimmen. Resulaat: enkel de mensen die in een jeugdbeweging zaten of in het bestuur van het jeugdhuis deden actief mee, de anderen liepen gewoon onder het touw door of gingen aan de kant zitten en verveelden zich dood. In de jeugdbeweging zitten heeft echt wel zin, en toen heb ik beseft hoeveel geluk ik had dat ik in de scouts zat!
    Ik ben er geen fan van, van die teambuilding: ofwel ben je gefrustreerd omdat niet iedereen meedoet, ofwel wordt de sfeer verpest door enkele mensen die het leuk vinden om iedereen uit te lachen of uit te schelden. Ik doe zo’n dingen wel met mijn vriendinnen, dan ben ik tenminste zeker dat ik mij zal amuseren …

  12. Dat competitie-element is me er teveel aan.
    Na zo’n dag kan je ook ineens alle bazenpoepers eruit halen.

  13. @Lena – kijk, als je zoiets niet graag doet, dan ga je gewoon niet mee. Je kan ook kiezen om verlof te nemen, of om op die dag gewoon te werken. Ik vind dat heel plezant, dus ik ben er altijd bij, maar er zijn ook collega’s die nooit meegaan en dat wordt hen ook niet aangerekend. Als je tegen je goesting meegaat en dan niet meewerkt in je team, is dat voor de anderen ook niet zo plezant hé?

    @zapnimf – ik dacht dat de eerste keer ook, maar dat competitie-element is juist heel plezant. Dan ga je pas echt in een team werken en elkaar door de uitdagingen halen, het heet niet voor niks “teambuilding” hé? De spelletjes zijn ook niet altijd fysiek, soms gaat het om parate kennis, al hebben ze deze keer niet naar de hoofdstad van Mongolie gevraagd… 😉 En wat bazenpoepers betreft, tot mijn verbazing ben ik die bij mijn huidige werkgever nog niet vaak tegengekomen, die liggen bij onzen baas namelijk niet echt zo goed in de markt…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: