Neurotypical?

Neurologically typical, of korter neurotypical (nog korter NT), is een neologisme dat door mensen met een “stoornis” in het autismespectrum gebruikt wordt, om “normale” mensen aan te duiden. Velen onder hen nemen het niet, dat hun manier van denken als een stoornis gezien wordt en niet gewoon als een evenwaardige variant. Er zijn er zelfs die hun onvrede op een erg creatieve manier uiten, zoals de man achter de (hilarische!) site van het “Institute for the Study of the Neurologically Typical“.

Strikt genomen ben ik dus ook een Neurotypical, al zie ik dat zelf lichtjes anders. Net als autisten, worden ADHD’ers vaak als abnormaal gezien, mensen met een stoornis, mensen die je moet leren zich vooral zo normaal mogelijk te gedragen. Onze andere manier van denken wordt immers ook niet als evenwaardig beschouwd. Een heel legertje logopedisten, othopedagogen, psychologen en allerlei therapeuten, probeert kinderen met de diagnose ADHD, zo veel mogelijk op “normale” mensen te laten lijken.

Ik zie mezelf echter helemaal niet als abnormaal, ik vind ook niet dat ik een stoornis heb, ik heb een brein met een andere bedrading, eentje dat niet de geijkte paden volgt, maar buiten het kader denkt. Zo’n brein heeft wel een paar nadelen, maar ook grote voordelen en net dat wordt vaak vergeten!

Spijtig dat ik als kind niet wist waarom ik zo anders was, waarom ik anders leerde, waarom mijn hersenen zich niet wilden plooien naar de instucties van de leerkrachten. Als ik het op mijn eigen manier mocht doen, scoorde ik soms veel beter dan mijn klasgenoten…

Ik kwam pas te weten dat mijn “probleem” ADHD-gerelateerd was, toen ik een jaar of 7 geleden, in een krant een artikel over volwassenen met ADHD las. De persoon die daar beschreven werd, dat was ik! Ik was niet alleen, een heleboel mensen maakten net hetzelfde mee…

Dus ik kreeg mijn diagnose en de bijhorende medicatie, die het mij makkelijker maakt om aan de normen van de normale mensen te voldoen. Maar is dat echt wat ik wil? Wil ik mijn eigen ik verloochenen, om op te gaan in de massa?

Zou de wereld niet mooier zijn als de “neurotypicals”, een beetje toleranter zouden zijn voor mensen die afwijken van de door hen gestelde norm? Zou het niet beter zijn als we stoppen met het assimileren van mensen met zogenaamde “stoornissen”, in plaats van gebruik te maken van hun speciale talenten?

Een autist denkt rechtlijnig, heeft enorm veel oog voor detail en is meestal erg goed in repetetief werk, zoals labo-onderzoek of een job in de informatica-branche. Computers kennen immers geen grijs, enkel ééntjes en nulletjes, wit en zwart. Okay, je auti-collega zal niet zo erg veel belangstelling tonen voor je privé-leven, maar is dat onoverkomelijk?

ADHD’ers daarentegen, denken buiten het kader, bekijken elk probleem op hun eigen manier, houden van afwisseling en zijn vaak erg inventief. Als je hen niet in een keurslijf dwingt, kunnen ze een enorme meerwaarde genereren, ze zijn immers niet alleen erg impulsief, maar ook heel enthousiast. Ze houden van verandering en proberen (vaak onbewust) elke procedure te optimaliseren. Ook al zijn ze dikwijls erg druk en enerveren ze je met hun gepruts en gefriemel, als je in de problemen zit, kan je op hen gewoonlijk blindelings rekenen!

In een ideale wereld, waar iedereen naar waarde geschat wordt, zou deze neurodiversiteit een maatschappij voortbrengen, waarin mensen hun bijzondere vaardigheden voor zich kunnen laten werken en tegelijk accepteren dat iedereen anders en niemand perfect is. Zo krijg je een samenleving met meer levensvreugde en minder frustratie. Verscheidenheid maakt het leven immers boeiender, dus leve de “neurodiversiteit”!!