Elementaire beleefdheid…

Gisteren heb ik in de gietende regen rondgelopen in een industriepark, om te kijken hoe een potentiële klant aangesloten zou kunnen worden. Tot halverwege mijn bottines heb ik in het slijk gestaan, een beetje met den bibber, want ik begon al schrik te krijgen dat ik vast zou komen te zitten in die smurrie.

Op een kwartier tijd was ik doornat, zelfs mijn uitstekende regenkledij kon niet verhinderen, dat het water hier en daar binnensijpelde. Met zulk weer is mijn job heel wat minder aangenaam, de spreekwoordelijke keerzijde van de medaille!

Vandaag vergelijk ik mijn bevindingen met de plans en bel daarna de poteniële klant op. Daar krijg ik te horen dat ze besloten heeft om naar de concurrentie te gaan, omdat een verkoper haar blaaskes wijsgemaakt had…

Kijk, dat je ontevreden bent en dan een andere kandidaat neemt, so be it, daar heb ik geen enkel probleem mee, maar heb dan de beleefdheid om je afspraken af te bellen!

Nu weet ik wel, dat de schuld eigenlijk bij de verkoper ligt, die van alles beloofd heeft dat wij niet kunnen waarmaken, gewoon om toch maar een contract af te sluiten. Maar het kostte me eerlijk gezegd toch behoorlijk veel moeite, om op een vriendelijke toon te zeggen, dat dat mevrouw haar goed recht was en dat het me speet dat ze een slechte ervaring heeft gehad met mijn werkgever.

Als ze nu gewoon eventjes de telefoon had genomen om haar afspraken te annuleren, had ik niet in de stromende regen door de modder moeten baggeren!