overdrive

De tijd is weer eens in overdrive gegaan, althans mijn perceptie van tijd toch. Ik probeer het een beetje bij te houden, maar de uren en dagen glippen door mijn vingers als los zand.

Wat de trigger voor dit fenomeen is, weet ik niet. Ik realiseer het me meestal pas wanneer ik me gedesoriënteerd begin te voelen en dan lijkt de tijd nog een versnelling hoger te gaan…

Ik heb er niet echt grip op, hoe graag ik dat ook zou willen, mijn schaduw haalt me in en ik loop achter. Gelukkig heb ik mijn PDA om toch nog een beetje controle over mijn leven te behouden, maar alles wat niet virtueel vastgelegd en van een alarmpje voorzien is, wordt zo goed als zeker vergeten.

Zo liet ik na iets te laten weten, aan een oud-collega die op pensioen gaat en me uitgenodigde op zijn afscheidsfeestje. Ik voel me rot, want ik vind dat echt een toffe mens en het lijkt wel of ik hem compleet genegeerd heb.

Het enige wat ik kan doen is het ondergaan en hopen dat de tijd zich terug wil schikken naar mijn ritme. Tot dan loop ik mezelf achterna en moet ik me erbij neerleggen dat ik van alles vergeet en mensen erger of teleur stel.