Het is maar hoe je het ziet…

Meestal kijk ik met compassie naar volwassenen met een kinderbrein, waarschijnlijk omdat ik dat op mij en de mijnen betrek. Maar vandaag, in “Man bijt hond”, zag ik hoe die mensen opgingen in heel het gedoe rond Sinterklaas.

Ze schreven brieven, of maakten tekeningen, de ene was wat schichtig, was hij wel braaf genoeg geweest? Iemand anders was net uitbundig en zo grenzeloos blij, zeker toen ze dan echt voor de Sint en zijn Pieten stond…

Leven die mensen eigenlijk geen mooier leven dan wij? Ze blijven voor altijd kind, met de verwondering en het geloof in sprookjes en een leven zonder deadlines, verantwoordelijkheden en lastige sociale situaties. Ze worden liefdevol opgevangen in een woongroep en blijven gewoon voor altijd kindjes, alleen in een volwassen lichaam.