Vooroordeel

Zo nu en dan kijk ik wel eens naar “Big medicine” op VijfTV en denk dan wel eens “Hoe kan iemand het zo ver laten komen?”, want je moet toch al een flinke eter zijn, om meer dan 200 kg lichaamsgewicht te verzamelen…  Tot ik besefte dat slanke mensen dat ook wel eens van mij zullen denken.  Ik heb immers zelf flink wat overgewicht.  Toch erger ik me te pletter aan mensen die denken dat je gewoon zwak bent en vinden dat je niet genoeg wilskracht hebt.  Als afvallen zo gemakkelijk was, zou toch niemand te zwaar zijn?  Maar dikke mensen zijn ondertussen het enige “politiek correcte” mikpunt voor spot in onze maatschappij…

Als je verslaafd bent aan sigaretten of drank, dan kan je ervoor zorgen dat je daar zo weinig mogelijk mee geconfronteerd wordt, je mijdt systematisch de plekken waar je in verleiding kan komen.  Eten moet je echter altijd blijven doen, ook als je moet afvallen.  Je wordt constant geconfronteerd met allerlei lekkers waar je niet aan mag komen.  Je moet naar de bakker om brood en je moet dan sterk genoeg zijn om geen zoetigheid te kopen.  Je loopt door de supermarkt en moet alle vette en zoete hapjes laten staan en alleen gezonde dingen meenemen.  Ik kan het ook niet totaal uit mijn huis weren, want mijn kinderen hebben geen gewichtsproblemen en ze alle snoep ontzeggen, zou er alleen voor zorgen dat dat snoep verleidelijker en later misschien toch nog problematisch zou worden.

De volgende ergernis : U vindt het misschien choquerend, maar ik sport niet graag, ik vind dat vervelend en saai en gezien mijn evenwicht en hand-oog-coördinatie niet geweldig zijn, ben ik ook echt nooit goed in sport.  Altijd de sukkel van de groep zijn, dat maakt het sporten er absoluut niet leuker op…  Stel je eens voor dat je zo’n 4 keer per week iets moet gaan doen dat je echt niet leuk vindt, in een omgeving van mensen die je bekijken als was je een buitenaard wezen, omdat je zo onhandig en absoluut niet afgetrimd bent, zou jij dat leuk vinden?

Kleding is ook al zo’n heikel thema.  Het is niet omdat ik systematisch weiger laagjeskleding te dragen en voor mezelf sexy kleren verkies, dat ik het leuk vind om zo beperkt te zijn in mijn kledingaankopen.  Ik val meestal net tussen de twee mogelijke suppliers in.  De grootste maat in confectiekleding is vaak net iets te klein voor mij, maar in de grote-maten-winkels kan ik ook niet altijd terecht, want de kleinste maat daar is vaak te groot… 

Waarom maken zoveel ketens speciale collecties voor hun klanten met een maatje meer?  Meestal zijn dat dan nog vormeloze stukken, die veel te lang zijn en waar je gewoon nooit mooi in kan zijn, ook niet met een maatje 38.  Waarom niet gewoon de collectie een paar maten laten doorlopen, er zijn toch kopers genoeg?  Gezien je in de solden vaak enkel de heel kleine maatjes vindt en de grotere maten doorgaans voordien al uitverkocht zijn, is er toch duidelijk een markt voor?

Ooit hoorde ik iemand zeggen “Als ik zo dik was, zou ik dat niet durven dragen hoor!”, al was het niet de bedoeling van die persoon, dat ik dat zou horen.  Waarom zouden mensen met een maatje meer, vormeloze oversized kleding moeten dragen?  Als de gevoelige oogjes van de dieetmaffia gaan tranen van een paar vetrolletjes of een bol buikje of wat cellulitis, dat ze dan wegkijken hé!  Mijn motto qua kleding is “als ze het in mijn maat maken, dan kan ik het dragen” en dat gaat zo snel nog niet veranderen.  Heel wat mannen vinden een maatje meer trouwens best wel wat hebben hoor en gelukkig heb ik er zo eentje thuis en hij is echt niet de enige!

Teveel mensen zijn zo enorm gefixeerd op uiterlijk, zij weten niet wat ze missen…

Blaffende honden bijten niet!

Vandaag stond ik met een klein hartje voor de oprit van een klant.  Ik moest er iets achterlaten en dat is normaal geen enkel probleem, maar hier liepen er drie gigantisch grote, luid blaffende honden rond in de tuin.  Halverwege de lange oprit stond er een poort, met daarachter de 3 monsters en ik moest mijn spullen gewoon naast die poort achterlaten.  Na wat twijfelen en de telefonische verzekering van de eigenaar dat haar “troeteldieren” niet over die poort konden springen, besloot ik me zo groot mogelijk te maken en liep ik (uiterlijk) zelfzeker, de ca 30 m richting poort, zonder naar die blafbeesten te kijken.

Ze maakten ontzettend veel lawaai, tot ik op ongeveer een meter van de poort was, toen waren ze opeens stil!  Ik heb mijn pakketje tegen de draad achtergelaten, zo dat de honden er zeker niet aan konden en ben gewoon terug naar mijn auto gelopen, met die doodse stilte achter mij.  Voor ik instapte, heb ik nog even gekeken, de drie honden hielden me nog altijd scherp in het oog,  maar ze gaven geen kik!

Ik blijf voorzichtig in de buurt van blafbeesten (groot EN klein), maar nu weet ik toch al, dat het doen alsof je niet bang bent, ook op honden echt wel effect heeft…

Roze?

Ik had vanmiddag vrij genomen om naar de kapper te gaan, maar blijkbaar was ik niet de enige met die plannen en mijn kapsel verkeert echt nog niet in zo’n desastreuze toestand, dat het een wachttijd van meer dan 2 uur zou rechtvaardigen.  Perfect moment om eindelijk een stukje aan “la vie en rose” te wijden… 

Nu beschouw ik mijzelf niet als een zwartkijker, ik probeer doorgaans de zonnige zijde van de zaken op te zoeken.  Ik lach met (bijna) alles, want als je erbij gaat zitten huilen, kom je geen meter verder.  Zelfs toen we in de vroege uurtjes van het nieuwe jaar, met mooie feestelijke schoenen, in plaats van degelijk waterdicht schoeisel, enkeldiep in de sneeuw ploeterden, om sneeuwkettingen rond de banden van de auto te bevestigen, vond ik dat eigenlijk hilarisch.  Mijn man vond die sneeuwstorm niet zo grappig, maar soit, we zijn toch boven geraakt! 

’t Is niet dat ik niet kritisch ben, want ook al ben ik een echte mismatcher, ik reageer eerder als een matcher.  Als ik al kritiek geef, probeer ik dat altijd heel subtiel en opbouwend te doen en zal ik bijna altijd vooral de goeie kanten in de verf zetten.  Maar een mismatcher ziet nu eenmaal elke afwijking in het geheel en daar helemaal niet op reageren kost meestal zowat alle moeite van de wereld…

Enfin, ooit heb ik letterlijk een roze bril gekocht, eentje die ik al een tijdje op oog had, een relatief goedkoop modelletje met roze spiegelglas.  Het was toen mijn opa op sterven lag en ik daar bovenop niet zo’n leuke tijd had op het werk.  Ik voelde me toen volledig uitgeput en gestresseerd en al deed die roze bril geen wonderen, het hielp me toch om wat meer kleur in de wereld te zien.  Hij moet hier nog ergens rondslingeren, maar de laatste tijd heb ik hem niet echt nodig gehad.

Eens kijken over welke onderwerpen ik een vleugje roze kan spiegelen…

  • het is bijna krokusverlof, nog één weekje alles geven en daarna een hele week vakantie!
  • ik hield het niet voor mogelijk, maar mijn nieuwe poetsvrouw is zeker even geweldig als de vorige.  Het zijn zussen, maar de verschillen konden haast niet groter zijn.  Ik was supercontent van zus nr 1, aangenaam in de omgang, grondig in haar werk en supersnel, daarom liet ik haar altijd wat eerder stoppen.  Zus nr. 2 is relaxter, lacht altijd, is heel communicatief en een echt zonnetje in huis.  Ze lijkt precies aan te voelen wat er moet gebeuren en is al met iets bezig, voor ik het nog maar kan vragen.  Net als haar zus heeft ze 6 kinderen, maar daarvan zijn er al 3 volwassen en dus het huis uit.  Ik kan alleen maar met bewondering naar deze vrouwen kijken, zo’n groot gezin grootbrengen en dan toch nog de energie hebben om zo hard te werken!
  • Omdat ook zij uit Congo komt, spreekt ze dat typische sappige Frans met Afrikaans accent, het klinkt zo warm dat je de zon bijna op je huid voelt schijnen, als je met haar praat.  En door haar kan ik mijn kennis van het Frans een beetje opkrikken.
  • Waar kan ik me nog op verheugen?  Oh ja, nu de tweeling Kaulitz onlangs 18 werd en daarmee officieel meerderjarig, mag ik Tokio Bill eindelijk een lekker dier noemen.  Het meisje van 15, dat diep in mij verscholen zit, zou haar kamertje liefst volhangen met posters en dit keer niet van John Travolta.  Een jongen met make-up was trouwens vrij gewoon in mijn jonge jaren, denk maar aan The Cure, The Human League, Duran Duran, Prince, Michael Jackson, David Bowie, Marilyn Manson en ga maar door.  Die androgyne uitstraling heeft blijkbaar nog altijd dezelfde uitwerking op meisjeharten, terwijl het in mannen zo’n weerzin te weeg schijnt te brengen, dat ze het vaak niet kunnen laten om heel lelijke dingen over die jongens te zeggen…
  • Dat de zonen zich de laatste tijd behoorlijk kleden en zich niet meer in van die oversized flodderige kleren verschuilen.  Ook al is Tokio Hotel voor hen ondertussen bijna passé, het was het zinnetje “Volgens mij zou Bill van Tokio Hotel zoiets zeker dragen!”, dat hen er een paar maanden geleden eindelijk toe bracht, hun lange slanke postuur te benadrukken met smalle jeansbroeken en normaal passende T-shirts, in plaats van die alles verhullende zakkige kledij.   De echt smalle jeansbroeken die ik ondanks luid protest toch gekocht heb en waarvan ze bij hoog en bij laag volhielden dat ze ze niet zouden dragen, horen nu bij hun lievelingskleren…
  • Dat ik in de solden een prachtig tweed jasje van Gerry Weber gevonden heb, waar 70% af ging en twee jeansbroeken van hetzelfde merk, die passen alsof ze speciaal voor mij gemaakt werden, aan 50% korting.
  • Dat ik nu eindelijk net die armband heb die ik altijd al wilde, ook al schijn ik maar niet aan de prachtige bedels van de appel en de slang te geraken.  De appel alleen heb ik al te koop gevonden, maar ik wil ze allebei en niet eentje alleen.
  • Dat mijn laptop gemaakt is, al ben ik hem nog altijd niet gaan halen.

Het logo krijg ik niet geplaatst, dat lijkt elke keer weer fout te lopen, maar roze is het toch wel hé?

🙂

De beste Woestijnvis bloopers!

Hier vind je een hilarische compilatie van Woestijnvis bloopers, echt de moeite waard!

Stokje!

Moekemicheline en Miss Puntkomma hebben mij een stokje toegegooid en met wat vertraging, ga ik dat nu eens efkes afwerken sie!

  • Wat wilde je later worden, toen je je nog in je kinderjaren bevond? – Ik wilde eerst zangeres worden, tot ik mijzelf op een bandje hoorde zingen, hoe klein ik toen ook was, ik besefte wel degelijk dat die stem geen brokken ging maken in de showbizz.  Toen wilde ik (als grote ruimtevaartfan) de eerste vrouw in de ruimte worden, maar een russin was me voor.  Daarna wilde ik ingenieur elektronica worden, zoals Yoko Tsuno, de hoofdpersoon in mijn favoriete strip.  Wiskunde was echter ook geen fort, dus die optie viel ook weg.  (Heb dan maar zo’n ingenieur aan de haak geslagen…) Dus werd acteren mijn droom, maar buiten wat amateurtoneel is dat ook niets geworden, al komt mijn acteertalent nu wel van pas bij het kalmeren van boze klanten!
  • Wat ben je uiteindelijk geworden? – Normaal gezien zou ik nu nog altijd een saaie kantoorbaan hebben, zoals de eerste 15 jaar van mijn carriere, maar door omstandigheden werd ik in deze job gekatapulteerd en op professioneel gebied is dat het beste wat me ooit overkomen is!  Ik werk voor een nutsmaatschappij en ik bezoek werven, meestal van nieuwbouw-woningen, mijn taak is het om ervoor te zorgen dat klanten en graafploegen en techniekers, enz. hun ding kunnen doen, zodat de aansluiting op ons net vlotjes kan doorgaan.
  • Hoe wilde je er later uitzien, toen je je nog in je kinderjaren bevond? – Ook al was de film “Roger Rabbit” toen nog niet gemaakt, ik wilde eruit zien als Jessica “I’m not bad, I’m just drawn that way” Rabbit!  🙂
  • Hoe zie je er nu uit? – Euhm, Jessica Rabbit 20 jaar en heel wat kilo’s later?  😉
  • Hoe zag de man van je dromen eruit? – John Travolta natuurlijk!
  • En wat is het uiteindelijk geworden? – Een blonde reus met een buikje, die het merendeel van zijn blonde lokken verloren is.  Guitar Hero, zielsverwant en lekker dier, hij werkt hard, maar hij maakt ook tijd voor fun en hij is nooit te beroerd om lingerie of sexy kleding voor me te kopen!  🙂
  • Hoeveel kinderen wilde je later en op welke leeftijd? – Een jongen een meisje en liefst zo rap mogelijk!
  • Wat is het uiteindelijk geworden, of wat zal het wellicht worden? – 2 zonen van 13 en 15, ik wou erg graag een dochter, maar ik ga dat toch niet nog eens proberen…  😉
  • Wat was als kind je lievelingseten en wat lustte je totaal niet? Ik was helemaal gek van Spaghetti van Miracoli.  Spruitjes, witloof, kaas, stoofvlees en eender welke vis vond ik vies.
  • Lust je dat nu nog (niet), of heb je andere favorieten? Die spaghetti van Miracoli heb ik een tijd geleden nog eens gemaakt, maar ik verkies nu toch die spaghetti-saus die mijn ventje maakt!  Spruitjes, vis en kaas lust ik nu wel, stoofvlees en witloof nog steeds niet.  Ik ben gek op oesters, als er op een feest een oesterbar is, dan laat ik de andere buffetten voor wat ze zijn, dan eet ik alleen oesters tot ik echt niet meer kan…  Ik lust graag frietjes van de frituur en pizza en kebab en pitta en een Kingfish of een Giant kan je ook altijd kwijt aan mij.  Voor de rest doe je mij altijd een plezier met scampi’s of gamba’s, eender hoe ze klaargemaakt worden en op restaurant bestel ik bijna altijd een goeie steak, saignant of au point – al naargelang hoeveel vertrouwen ik in de kok heb –  en liefst met béarnaisesaus.  Voor de rest ben ik dol op geitenkaas, eender hoe ze die in een gerecht verwerken. 

 Naar wie ik dit ga gooien, beslis ik van ’t weekend wel, als ik een beetje bijgelezen ben!

Die Zeit lauft nog veel harder…

De tijd vliegt voorbij, zoals altijd in januari is het wreed druk en bovendien is het op ’t werk ook beestig druk, zodat ik heel wat overuurtjes draai.  Daarna heb ik meestal niet zo veel goesting meer om nog eens achter een PC te kruipen en daarom is het hier zo stillekes. 

Bij thuiskomst uit Oostenrijk stond de harde schijf van de digicorder behoorlijk vol, dus had ik wat TV-programma’s betreft, ook wel wat in te halen!  Ondertussen is er alweer meer dan 30% vrij, dus die achterstand is ook grotendeels bijgehaald.

Nu, mijn is laptopke is wel gemaakt, maar ik moet hem gaan halen in het Antwerpse en dat is er nog niet van gekomen, waarschijnlijk iets voor van ’t weekend.  Mijn nieuwe laptop had normaal al geleverd moeten zijn, maar begin deze week bericht gehad dat het wat later gaat zijn, die arriveert waarschijnlijk pas tussen 1 en 15 februari…

Soit, de situatie zal zich wel gaan normaliseren zeker?  En dan kan ik weer wat meer tijd en moeite aan dit plekje spenderen!

🙂

Die Zeit lauft…

Wat gaat de tijd toch snel, ik ben alweer helemaal in de normale routine vervallen na 2 dagen…  Wel plezant dat we thuiskwamen in een proper huis, dankzij mijn superpoetsvrouw.  Voor de allereerste keer is alles volledig uitgepakt en zelfs grotendeels gewassen geraakt, één dag na thuiskomst.  Tot hiertoe was dat een karweitje dat ik altijd maar voor me uitschoof en het was zeker geen uitzondering als er, twee weken na thuiskomst, nog reiszakken half uitgepakt rondslingerden…  Enfin, zonder de afleiding van een berg huidhoudelijk werk, naast de berg uitpakwerk, ging het behoorlijk vlot!

Mijn gezondheid is min of meer in orde, er is alleen nog een beetje nazorg vereist.  Morgen of overmorgen even langs de huisarts voor controle en binnen 14 dagen nog eens, om te zien of de oorstop echt wel helemaal weg is.  Ik ben nog altijd verkouden, maar dat zal in de loop van de tijd ook wel verdwijnen zeker?

Onze Mickey is ongelooflijk gegroeid in de tijd dat we weg waren, zo heeft hij niet meer die triestige blik die zo kenmerkend is voor kleine poesjes.  Eigenlijk is hij nu een jonge kat, in plaats van een kitten.  Zijn ogen zijn niet meer blauw, maar rookgrijs met een kring van groen en een beetje blauw en bruin, maar hij heet nog altijd Mickey, al noemen we hem meestal Gremlin of Mickey-monster, zeker als hij alweer eens kattekwaad uithaalt.  De zonen zijn nogal gewonnen voor de schrijfwijze Mikki, want dat is cool en Mickey niet…

Mickey/Mikki is nog moeilijk binnen te houden, dus ben ik er gisteren mee langs de dierenarts geweest.  Hij is kerngezond, heeft een goed gewicht en is nu ingeënt tegen zowat alles waar je een kat tegen kan inenten.  Eind volgende week is de bescherming in orde en dan mag hij buiten spelen.  Binnen een maand nog een herhalingsinenting en over een maand of 3, wordt ie een “je-weet-wel-kater“.  Als hij dan onder zeil is, kan hij in een keer ook gechipt worden.  Onzen Ozzy moet ook nog gechipt worden, maar gezien die niet meer onder narcose moet voor ’t één of ’t ander, krijgt die gewoon een kalmeermiddel als hij moeilijk doet.  Er moet namelijk een stukje vacht weggeschoren worden om die chip met een naald onder de huid te brengen en katten laten dat zelden toe.

Oh ja, speciaal voor Annemie, de boeken die ik tijdens de vakantie kocht :

  • everyone worth knowing – Lauren Weisberger (chicklit, schrijfster van “The Devil wears Prada”)
  • Die Knebel von Mavelon – Steffi von Wolff (historische roman)
  • Die Philosophin – Peter Prange (historische roman)
  • The Illuminator – Brenda Rickman Vantrease (historische roman)
  • The Guy not Taken – Jennifer Weiner (chicklit, schrijfster van “Goed in bed”, “In haar schoenen”, …

Tijdens mijn (zieken-)verlof gelezen :

  • Cell – Stephen King (niet lezen vlak voor je gaat slapen…)
  • Panic  – Jeff Abbot (spannende spionage-roman, niet zo mijn genre, maar deze is echt wel boeiend en aangenaam om te lezen.)
  • The Devil Wears Prada – Lauren Weisberger (opnieuw)
  • Een deel van “The Illuminator”.  Dat boek is moeilijk weg te leggen, het speelt in late 14de eeuw, toen elk boek nog met de hand (over)geschreven moest worden.  Die handschriften werden dan “verlicht” met miniatuurschilderijtjes, het werk van een “Illuminator”.