Virtueel overgewicht?

Gisteren kwam mijn nieuwe digitale keukenweegschaal (van den Aldi), voor de eerste keer van pas.  Mijn ventje had die aankoop minachtend bekeken.  Hij weegt zelden of nooit ingrediënten af, hij doet dat op ’t gevoel en hij zit er zelden naast. 

Ik daarentegen, ik kook zelden of nooit.  Tenzij je het ineenflansen van eenvoudige (echt heel eenvoudige!) maaltijden, koken kan noemen.  Ik heb er in elk geval zo goed als nooit een weegschaal voor nodig.  Maar gisteren dus, ging het net een beetje anders dan anders…

  • (hij) Eén of twee kaaskroketjes per persoon als voorgerecht?
  • (ikke) Kweetnie, we moeten wel zien dat die steak opgeraakt hé, zou zonde zijn om die te laten liggen!
  • (hij) Ja, da’s ook waar.
  • (ikke) Hoeveel steak heb je gekocht?
  • (hij) Ga eens kijken, ik weet dat niet precies.
  • (ikke) Schat, je hebt méér dan een kilo steak gekocht!
  • (hij) Dat kan niet, dat is gewoon onmogelijk, dat kan niet zoveel wegen!
  • (ikke) Dit pakje weegt bijna 400 gram en dat andere net geen 800 gram.
  • (hij) Hoe kan dat nu, die stukken vlees zijn ongeveer even groot!
  • (ikke) Wacht ik neem de keukenweegschaal.
  • (hij) *minachtende blik*
  • (ikke) Hmmm, dit pak weegt 388 gram, bruto dan nog, en op het etiket staat dat dat bijna 800 gram is!  Zijn dat effe dure stukjes vlees zeg…
  • (hij) Hoe laat is het, is de winkel nog open?  Kom geef mijn autosleutels, ik ga dat terug doen!

Die steak is terugbetaald, maar we konden datzelfde pakje dus niet terug meenemen, want dat moet terug naar de beenhouwerij.  Zonde want het waren prachtige stukjes vlees, perfect gewoon.  Er moest een ander pakje gekozen worden in de koeltoog, eentje waar wel het juiste gewicht en dus ook de juiste prijs op stond…

dure-steak1.jpg

dure-steak.jpg