Zeg dan toch nee, Guido!

“Nee” zeggen, ik ben er nooit goed in geweest, maar stilaan begin ik het toch echt wel te leren. Ik doe het nog altijd niet graag, maar je moet ergens grenzen trekken toch? De keren dat ik in gedachten Frank Focketyn “Zeg dan toch nee, Guido!” hoorde zeggen, zijn niet te tellen, maar er is beterschap in zicht.

Op ’t werk had ik de neiging om fouten van anderen algauw zelf recht te zetten, maar op die manier blijf je natuurlijk tegen diezelfde problemen aanlopen. Als je echter consequent meldt wat er fout gegaan is en het ook door diezelfde persoon in orde laat maken, geef je hem/haar tenminste de kans om bij te leren.

In het begin heb je daar onzettend veel werk mee, maar na verloop van tijd mindert dat gelukkig wel. Elke keer als ik een verkeerde boeking tegen kom, neem ik foto’s en duid ik aan wat er fout gelopen is, hoe dat rechtgezet moet worden en hoe die fouten voorkomen kunnen worden.

Het is niet leuk om altijd de zaag uit te hangen, degene te zijn die alweer commentaar heeft, maar anders geraken we niet vooruit hé?

Verder neem ik ook niet meer zomaar alles aan, ik denk eerst “Moet ik dat wel doen, is dat wel voor onze afdeling?”, al valt dat niet altijd in goede aarde. Ieder zijn job en ’t is niet dat ik niks te doen heb, want op dit moment heb ik het echt druk genoeg met het werk, dat inderdaad via onze afdeling moet gebeuren.

De voordelen van dat alles, vraag je? Het spaart me ontzettend veel frustratie! Ik heb niet meer het gevoel altijd voor alles verantwoordelijk te zijn en ik weet ondertussen dat ik er gerust in kan zijn, dat de problemen opgelost worden en dat de collega’s van de andere diensten bewust bezig zijn om hun werkwijze bij te sturen.

Ik ben niet de eerste die zo is gaan werken hoor, ik heb gewoon de raad opgevolgd van een paar collega’s die hetzelfde werk doen als ik. Samen beginnen we nu echt vooruitgang te zien, al durven sommige “project-managers” wel eens roet in het eten te gooien!

😉