Zeg dan toch nee, Guido!

“Nee” zeggen, ik ben er nooit goed in geweest, maar stilaan begin ik het toch echt wel te leren. Ik doe het nog altijd niet graag, maar je moet ergens grenzen trekken toch? De keren dat ik in gedachten Frank Focketyn “Zeg dan toch nee, Guido!” hoorde zeggen, zijn niet te tellen, maar er is beterschap in zicht.

Op ’t werk had ik de neiging om fouten van anderen algauw zelf recht te zetten, maar op die manier blijf je natuurlijk tegen diezelfde problemen aanlopen. Als je echter consequent meldt wat er fout gegaan is en het ook door diezelfde persoon in orde laat maken, geef je hem/haar tenminste de kans om bij te leren.

In het begin heb je daar onzettend veel werk mee, maar na verloop van tijd mindert dat gelukkig wel. Elke keer als ik een verkeerde boeking tegen kom, neem ik foto’s en duid ik aan wat er fout gelopen is, hoe dat rechtgezet moet worden en hoe die fouten voorkomen kunnen worden.

Het is niet leuk om altijd de zaag uit te hangen, degene te zijn die alweer commentaar heeft, maar anders geraken we niet vooruit hé?

Verder neem ik ook niet meer zomaar alles aan, ik denk eerst “Moet ik dat wel doen, is dat wel voor onze afdeling?”, al valt dat niet altijd in goede aarde. Ieder zijn job en ’t is niet dat ik niks te doen heb, want op dit moment heb ik het echt druk genoeg met het werk, dat inderdaad via onze afdeling moet gebeuren.

De voordelen van dat alles, vraag je? Het spaart me ontzettend veel frustratie! Ik heb niet meer het gevoel altijd voor alles verantwoordelijk te zijn en ik weet ondertussen dat ik er gerust in kan zijn, dat de problemen opgelost worden en dat de collega’s van de andere diensten bewust bezig zijn om hun werkwijze bij te sturen.

Ik ben niet de eerste die zo is gaan werken hoor, ik heb gewoon de raad opgevolgd van een paar collega’s die hetzelfde werk doen als ik. Samen beginnen we nu echt vooruitgang te zien, al durven sommige “project-managers” wel eens roet in het eten te gooien!

😉

11 Reacties

  1. Je hebt gelijk! Ik heb veel liever dat mensen mij zeggen wat ik fout doe, zodat ik het de volgende keer juist kan doen. Op een goeie manier natuurlijk maar ik twijfel er niet aan dat jij dat op een goeie manier doet 😉

  2. Het moet kunnen, af en toe eens nee zeggen. Zeker wanneer je er een reden voor hebt. Je wordt er ook sterker van.

  3. Ik probeer het ook altijd te doen, maar helaas kunnen veel collega’s niet om met deze “kritiek”.

  4. Wil dat zeggen dat je nee zegt tegen het stokje dat ik je probeerde door te geven? 😛

  5. “Goe beezig, goe beezig!”
    Eerst is het ’n beetje wennen en een tijdje later hoort het bij je ‘gewoontes’…

  6. Moet kunnen, vind ik. Ik heb ook graag dat ze me op fouten van mij wijzen want ik vind er veel van mijn collega’s … 😉

  7. Mensen met ervaring zijn zij die alle fouten al eens gemaakt hebben.

  8. Ik heb het voordeel van alleen te werken…

  9. Nee kunnen zeggen, is een kunst.

  10. Ha, ha, ha, mijn zoontjes vinden dat ik TEVEEL ‘neen’ zeg. Telkens ze me iets vragen, zeggen ze al vooraf : ‘Mama, je zal waarschijnlijk weer neen zeggen, maar mogen we…..’

    Maar ik begrijp wat je bedoelt, hoor! Ik heb ook moeite om neen te zeggen naar vrienden, buren of familie waardoor ik me steeds weer in bochten moet wringen… en er zelf soms gefrustreerd bijloop!

    Groetjes,

  11. Ik probeer t ook altijd te doen,maar blijf het verdomde moeilijk vinden hoor…er blijft altijd zo’n schuldgevoel knagen…heb jij daar geen last meer van?

    groetjes

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: