Kakkewiet steelt de show!

Kakkewiet, de kleine merel, woont nog altijd bij ons, ondertussen niet meer in een kartonnen doos, maar in een tot vogelverblijf omgebouwde kooi om katten te transporteren, die ik van onze dierenarts mocht lenen. Hij is enorm gegroeid en heeft vooral veel pluimen gekregen.

Hij is ontzettend tam en wil de hele tijd komen flodderen! Dan komt hij op je schoot of op je hand zitten en als je hem streelt, zit hij met zijn oogjes dicht te genieten van de aandacht.

Hij eet nog altijd niet zelf, al hoeven we de meelwormen tenminste niet meer tot vanachter in zijn keel te duwen (toch niet als hij nog veel honger heeft). Er naar pikken vindt hij nog altijd te veel moeite.

Of dit echt wel een mereltje is, weten we ook niet helemaal zeker, want volgens “oudste zoon” zegt hij de hele tijd “tjiftjaf”, in plaats van “tjilp” of “piep”. Hij is niet bang van ons, hij is niet bang van de katten en hij gedraagt zich als een knuffelbeestje, wat moeten we daar nu mee doen?

Enfin, zolang hij gelukkig is, kan hij voorlopig bij ons blijven, als we zien dat hij naar vrijheid gaat verlangen, zullen we het risico moeten nemen om hem te laten gaan. Maar dat is nog niet aan de orde, want zoals ik al zei, wil hij nog altijd alleen maar eten, als hij gevoerd wordt en negeert hij het voer in zijn kooi…

Het zijn wel heel drukke dagen geweest. Voor de verjaardag van “jongste zoon” uit eten geweest (maandag), Ozzy kreeg eerder die dag een chip in zijn nek (vocht zo hard dat hij even platgespoten moest worden – weeral 15 euro bij de rekening), Mickey mocht dan ineens bij de dierenarts blijven (om zeker nuchter te zijn), is dinsdag “geholpen” en heeft meteen ook een chip gekregen. En daar allemaal bovenop is er nog de zotte Kakkewiet, die heel de dag om voedsel en aandacht fluit, roept en springt natuurlijk!