ADD is a gift, not my disorder!

De tweede video is een compilatie van reacties op de eerste. Blijkt dat heel wat mensen dus perfect verder kunnen zonder medicatie, ikzelf vind nog steeds dat het mijn leven makkelijker maakt en het voor mij dus wel de moeite waard is.

Eén van de belangrijkste dingen in het tweede filmpje, vind ik de man die zegt “it’s not a disorder, it’s a different order”, want zo denk ik er ook over!

Wat het gewichtsverlies betreft, dat is (spijtig genoeg) tijdelijk…

Bent u een beelddenker? (of Visual Spatial Learner)

Bent U een visueel-ruimtelijke leerling? Hoe is Uw stijl van leren?

1. Denkt u vooral in beelden in plaats van woorden?

2. Weet u dingen zonder in staat te zijn uit te leggen waarom?

3. Lost u problemen op ongebruikelijke wijze op?

4. Hebt u een levendige verbeelding?

5. Herinnert u zich wat U ziet en vergeet U wat U hoort?

6. Bent u verschrikkelijk slecht in spellen?

7. Kunt u zaken visualiseren uit verschillende perspectieven?

8. Bent u organisatorisch gehandicapt?

9. Verliest u vaak het bewustzijn van tijd?

10 Leest u liever een kaart dan mondelinge aanwijzingen te volgen?

11. Herinnert u zich plaatsen te vinden die U slechts een maal bezocht?

12 Is uw handschrift voor anderen moeilijk leesbaar?

13 Kunt u aanvoelen wat anderen voelen?

14 Bent u muzikaal, artistiek of mechanisch aangelegd?

15 Weet u meer dan anderen denken dat U weet?

16 Heeft u een hekel aan spreken voor een groep mensen?

17 Voelde u zich knapper naar mate U ouder werd?

18. Bent u een slaaf van Uw computer?

Als U ja antwoordde op 10 van de bovenstaande vragen, bent U zeer waarschijnlijk een visueel-ruimtelijke leerling.

bron: Silverman, L.K. (2002). Upside-Down Brilliance: The Visual-Spatial Learner. Denver: DeLeon Publishing (Mag gekopieerd worden)

(Gevonden op : Hoogbegaafd-Beelddenkers)

Soms lijkt het een variant op ADHD en ik weet ook dat zowat alle ADHD’ers die ik ken, beelddenkers zijn, maar het is een profiel dat mij zo ongeveer past als een handschoen. Ook dit wordt blijkbaar weer beschouwd als een “afwijking” en slechts een paar enkelingen schijnen het voordeel van deze denkwijze in te zien. Het wordt ook vaak geassocieerd met “indigo-” of “nieuwetijdskinderen”, iets zweverigs, waar ik me totaal niet in kan vinden.

Tot voor een paar jaar ging ik er trouwens van uit, dat iedereen in beelden dacht, dat bleek dus helemaal niet zo te zijn. Het verklaart wel waarom ik zo’n moeite heb met gesproken instructies en waarom ik het zo moeilijk vind, om wat ik in mijn hoofd zie, te verwoorden zonder gebaren of tekeningen. Vaak vinden mensen het wel grappig dat ik haast direct begin te tekenen, als ik iets wil uitleggen en bijna direct begin te schrijven, als mij iets uitgelegd wordt.

Het verklaart ook waarom ik wel dol was op poppenkast, maar het voorlezen van sprookjes maar niks vond. Ik kan iets enkel en alleen onthouden, als ik het op één of andere manier kan visualiseren. Jaartallen van buiten leren is nog steeds een haast onmogelijke opdracht, tenzij ik er een beeld aan kan hangen natuurlijk…

Vaak kom ik maar niet uit mijn woorden en nog vaker wil het woord dat ik moet hebben, me absoluut niet te binnen schieten, terwijl ik het wel weet in een andere taal. Soms maak ik vreemde combinaties van woorden of zelfs geheel nieuwe woorden, die natuurlijk door niemand begrepen worden. Ik vind woorden trouwens niet zo belangrijk en spring er dus vrij slordig mee om, vaak tot wanhoop van mijn gesprekspartners.

Soms versta ik niet wat iemand vlak voor me zegt, maar wel wat er 10 meter verder gefluisterd wordt. Dat is enorm vermoeiend, gezien je geacht wordt, netjes te luisteren naar je gesprekspartner en je absoluut niet te moeien in het andere gesprek.

Toch heeft beelddenken ook voordelen. Je ziet eerder het geheel en kunt een probleem tegelijk van verschillende kanten benaderen. Ook blijven je hersenen op de achtergrond doorwerken, waardoor je vaak de oplossing vindt, zonder echt te weten hoe je daartoe gekomen bent. Die constante stroom van gedachten op de achtergrond, kan ontzettend vermoeiend zijn, maar zelf vind ik het echt wel de moeite waard.

Het kan gebeuren dat een tekst waarover ik al een tijdje mijmer, plots gewoon uit mijn handen komt als ik voor mijn computer zit, schijnbaar zonder moeite en in een recordtempo… Ik ben dan meestal (veel) meer tijd kwijt aan het redigeren van die tekst, dan aan het schrijven ervan. Dat nalezen en verbeteren is een klusje dat ik ontzettend vervelend vind en meestal sluipen er toch altijd nog een paar fouten door de mazen van het net…

Een tekst schrijven met pen en papier is bijna onmogelijk, want ik kan veel sneller typen dan schrijven en het aanpassen van een tekst is virtueel veel gemakkelijker. Fouten kan je verbeteren zonder dat het zichtbaar is en je hoeft pas helemaal op het laatst te beslissen hoe je tekst eruit moet zien.

Ervaring heeft me geleerd dat een goed team uit woorddenkers en beelddenkers moet bestaan. De woorddenkers zorgen dat de logische volgorde bewaard wordt en houden de tijd in het oog. Ook houden ze de beelddenkers een beetje in toom en weerhouden hen ervan te fel af te dwalen. De beelddenkers op hun beurt, zorgen ervoor dat een denkpiste niet te snel verlaten, of helemaal overgeslagen wordt, ze komen vaak met originele ideeën en vinden soms een kortere weg naar de oplossing. Als beide groepen elkaar in hun waarde laten en proberen te begrijpen, krijg je een “dream-team”!

Neurotypical?

Neurologically typical, of korter neurotypical (nog korter NT), is een neologisme dat door mensen met een “stoornis” in het autismespectrum gebruikt wordt, om “normale” mensen aan te duiden. Velen onder hen nemen het niet, dat hun manier van denken als een stoornis gezien wordt en niet gewoon als een evenwaardige variant. Er zijn er zelfs die hun onvrede op een erg creatieve manier uiten, zoals de man achter de (hilarische!) site van het “Institute for the Study of the Neurologically Typical“.

Strikt genomen ben ik dus ook een Neurotypical, al zie ik dat zelf lichtjes anders. Net als autisten, worden ADHD’ers vaak als abnormaal gezien, mensen met een stoornis, mensen die je moet leren zich vooral zo normaal mogelijk te gedragen. Onze andere manier van denken wordt immers ook niet als evenwaardig beschouwd. Een heel legertje logopedisten, othopedagogen, psychologen en allerlei therapeuten, probeert kinderen met de diagnose ADHD, zo veel mogelijk op “normale” mensen te laten lijken.

Ik zie mezelf echter helemaal niet als abnormaal, ik vind ook niet dat ik een stoornis heb, ik heb een brein met een andere bedrading, eentje dat niet de geijkte paden volgt, maar buiten het kader denkt. Zo’n brein heeft wel een paar nadelen, maar ook grote voordelen en net dat wordt vaak vergeten!

Spijtig dat ik als kind niet wist waarom ik zo anders was, waarom ik anders leerde, waarom mijn hersenen zich niet wilden plooien naar de instucties van de leerkrachten. Als ik het op mijn eigen manier mocht doen, scoorde ik soms veel beter dan mijn klasgenoten…

Ik kwam pas te weten dat mijn “probleem” ADHD-gerelateerd was, toen ik een jaar of 7 geleden, in een krant een artikel over volwassenen met ADHD las. De persoon die daar beschreven werd, dat was ik! Ik was niet alleen, een heleboel mensen maakten net hetzelfde mee…

Dus ik kreeg mijn diagnose en de bijhorende medicatie, die het mij makkelijker maakt om aan de normen van de normale mensen te voldoen. Maar is dat echt wat ik wil? Wil ik mijn eigen ik verloochenen, om op te gaan in de massa?

Zou de wereld niet mooier zijn als de “neurotypicals”, een beetje toleranter zouden zijn voor mensen die afwijken van de door hen gestelde norm? Zou het niet beter zijn als we stoppen met het assimileren van mensen met zogenaamde “stoornissen”, in plaats van gebruik te maken van hun speciale talenten?

Een autist denkt rechtlijnig, heeft enorm veel oog voor detail en is meestal erg goed in repetetief werk, zoals labo-onderzoek of een job in de informatica-branche. Computers kennen immers geen grijs, enkel ééntjes en nulletjes, wit en zwart. Okay, je auti-collega zal niet zo erg veel belangstelling tonen voor je privé-leven, maar is dat onoverkomelijk?

ADHD’ers daarentegen, denken buiten het kader, bekijken elk probleem op hun eigen manier, houden van afwisseling en zijn vaak erg inventief. Als je hen niet in een keurslijf dwingt, kunnen ze een enorme meerwaarde genereren, ze zijn immers niet alleen erg impulsief, maar ook heel enthousiast. Ze houden van verandering en proberen (vaak onbewust) elke procedure te optimaliseren. Ook al zijn ze dikwijls erg druk en enerveren ze je met hun gepruts en gefriemel, als je in de problemen zit, kan je op hen gewoonlijk blindelings rekenen!

In een ideale wereld, waar iedereen naar waarde geschat wordt, zou deze neurodiversiteit een maatschappij voortbrengen, waarin mensen hun bijzondere vaardigheden voor zich kunnen laten werken en tegelijk accepteren dat iedereen anders en niemand perfect is. Zo krijg je een samenleving met meer levensvreugde en minder frustratie. Verscheidenheid maakt het leven immers boeiender, dus leve de “neurodiversiteit”!!

System overload!

waterval.jpg ’t Gaat me niet zo goed af vandaag, te veel stroomversnellingen in mijn hoofd, misschien ook wel een beetje door dat rare weer. Van storm word ik altijd onrustig…

Deze voormiddag ging het anders nog vrij goed, wel wat veel kilometers moeten afleggen en op werven rondbanjeren in de stromende regen, is ook niet echt tof… Daarbij vergeten thuis mijn medicatie te nemen, omdat ik veel vroeger vertrokken ben dan anders. Gelukkig zat er in mijn sjakos nog een stripje Rilatine (voor noodgevallen), maar dat werkt niet zo mooi egaal als Concerta natuurlijk, dat heeft hoogtes en laagtes en dus onvermijdelijk ook rebound (‘k weet het, da’s engels, maar ik weet daar geen schoon vlaams woord voor).

Ik denk dat ik het vanavond een beetje rustig ga houden, mij omkleden, iets lekker eten en vooral niet te laat naar bed! Allez, ik ga mij dat toch voornemen, of ik me eraan ga houden, dat zal de avond wel uitwijzen… Naar het songfestival moet ik al niet kijken, we mogen weeral eens niet meedoen. Misschien is er wel een goeie film op Prime, zo eentje van “verstand op nul”, dat zegt mij wel iets. Of een goeie bleitfilm, al heb ik dat nu niet echt nodig, ik zit met “The Sound of Music” al de helft van de tijd mijn ogen af te kuisen, weekdier dat ik ben!

Alle Dagen Heel Druk (part III)

Het antwoord dat ik wilde geven op de comments van het vorige stukje, werd zo uitgebreid, dat ik het beter vond om er een nieuw berichtje over te schrijven…

Ik weet dat mensen soms wat snel aan ADHD denken, als een kind druk is. En ik weet ook dat kinderen structuur en duidelijke grenzen nodig hebben en dat ze heel ADHD-achtig gaan doen als ze die niet krijgen. Maar een dokter die zijn beroep ernstig neemt, schrijft geen Rilatine voor aan een kind dat niet uitgebreid getest is.

Het is ook niet omdat een kind hyperactief is, dat het daarom zo wie zo ADHD heeft. Het grootste probleem is de storm die in je hoofd woedt, de gedachten die ongrijpbaar alle kanten uit gaan, waardoor je je erg moeilijk kan concentreren. Je maakt ook andere associaties dan “gewone” mensen. Dat maakt het contact met andere personen met ADHD net zo intens, maar ook zo vermoeiend.

Niet iedereen met ADHD, uit hyperactiviteit met wild gedrag, vooral meisjes richten dat erg vaak naar binnen toe. Ze zijn best rustig, maar zitten altijd te prutsen, bijten op hun nagels, frutselen aan hun haar, wippen met hun voet of gaan voortdurend verzitten. Dat kan behoorlijk irritant zijn voor hun omgeving, die daar dan vaak op reageert, waardoor ze nog nerveuzer worden en de onrust nog groter wordt.

Je vergeet ook erg snel, dus als je niet direct kan zeggen wat er op je tong ligt, omdat bijvoorbeeld iemand anders aan het woord is, is de kans groot dat je het niet meer weet, als je weer aan de beurt bent. Daarom kunnen mensen met ADHD erg lastig zijn in een discussie, ze willen zeggen wat er op hun hart ligt, omdat ze het anders vergeten en daarom onderbreken ze anderen. Ik heb bij een vergadering altijd een schrijfblok voor me liggen, want anders blijft die gedachte, aan wat ik moet vragen, rondwervelen en kan ik het gesprek niet meer volgen.

Als ik schrijf, kan ik nooit snel genoeg typen, om alle gedachten en ideëen te vangen, die door mijn hoofd gaan. Dat kan behoorlijk frustrerend zijn, want je weet nog wel dat je een interessant gedachtenspoor had, maar je bent het volledig kwijt. Alles leidt je ook af, de radio op de achtergrond, de beweging die je ziet vanuit je ooghoek, het gesprek dat mensen achter je voeren, een lamp die flikkert, iemands telefoon, je trui die prikt, lawaai op straat… Al die prikkels die “gewone” mensen vrij gemakkelijk kunnen wegfilteren zijn voor mij soms onoverkomelijk.

Aan de andere kant kan je jezelf helemaal verliezen in hyperconcentratie, als je met iets bezig bent dat je heel erg interesseert. Dan kan je jezelf helemaal afsluiten van de wereld. Ik heb dat vooral als ik een goed boek lees, maar vaak ook als ik mijn administratie afwerk, volgens de structuren die ik zelf vastgelegd heb (en als het niet te saai is). Als ik een probleem moet oplossen kan ik daar ook echt helemaal in opgaan. Dat is vooral erg bruikbaar in crisis-situaties, als iedereen in paniek is, ben ik kalm, kan ik de hele boel organiseren, leiding nemen, gewoon op de automatische piloot. Als de crisis achter de rug is, stort ik in, twijfel ik aan elke beslissing die ik nam en zie ik alleen nog de fouten die ik maakte.

Rilatine (in Nederland Ritalin) dringt de storm in je hoofd terug, maakt dat je je beter kan concentreren en dat je niet zo gestoord wordt door externe prikkels. Het is alsof in je hoofd de mist opklaart en je eindelijk duidelijk kan zien wat er rond je gebeurt. Je kan opeens je aandacht richten en een normaal gesprek voeren en je kan gewoon stilzitten of stilstaan, zonder gefrutsel of gewemel. Wat mij het meest frappeerde, was dat ik opeens de beelden die ik in mijn achteruitkijkspiegel in de auto zag, perfect juist kon interpreteren, heel bizar was dat! Voorheen was die spiegel eerder een object van frustratie dan van informatie.

Het nadeel is, dat het je hoogtes een beetje aftopt, maar gezien het ook voorkomt dat je erg diep valt, wil ik dat er wel bijnemen. Ik ben nog altijd impulsief, ik ben nog altijd een taterwater, ik probeer nog altijd mensen te overtuigen van mijn zienswijze, ik kan me nog altijd verliezen in obsessies. Alleen kan ik er makkelijker mee leven…

Mijn hart bloedt voor al die jongeren en volwassenen die met dit probleem geconfronteerd worden, maar nooit te weten komen waarom ze anders zijn en wat je ermee kan doen. Mensen die nooit dat moment van herkenning kregen, die blijven worstelen met de storm in hun hoofd en hun lichaam en er alleen maar meer door gefrustreerd geraken.

Mijn frank is gevallen door een artikel in een krant, ik viel bijna van mijn stoel, zo verbaasd was ik, die persoon die daar beschreven werd, dat was ik, dat was zo herkenbaar dat ik tranen in mijn ogen kreeg. Toch duwde ik het weg, dat was toch onmogelijk! Een tijdje later verscheen er in de Humo een artikel over volwassenen met ADHD. Toen ik dat las, kon ik het niet meer van me afschuiven, er waren er echt meer zoals ik. Toen ben ik me gaan inlezen, heb ik met mijn huisarts gepraat, een afspraak met een psychiater gemaakt (iemand die er trouwens voor gekend staat dat hij niet gauw een diagnose ADHD stelt) en toen ging het balletje rollen…

Alle Dagen Heel Druk (2)

Ik heb ADHD, het maakt deel uit van wie ik ben en ik zou het niet meer willen missen, ook al maakt het mijn leven niet altijd gemakkelijker… Dat ik er de voordelen van leerde zien, komt voor een groot deel door de mensen die ik leerde kennen op het ADHD+ forum. Ik vond er herkenning, een positieve instelling en vooral ontzettend veel informatie!

Plots was ik niet meer alleen, nee er waren hopen mensen zoals ik. Door hun ervaringen leerde ik om die ADHD voor mij te laten werken, in plaats van tegen mij. En stilaan begon ik één van de oude getrouwen te worden en voor ik het wist, was ik één van de mensen die nieuwkomers een goed gevoel probeerde te geven. Het was gek dat zij mij om raad vroegen… Ik die vroeger zo verloren liep in mezelf, kon nu mensen helpen om weer wat structuur in hun leven te brengen.

Ik vond op het forum ook heel wat leesvoer, boeken die ik van voor naar achter of van ’t midden naar voor of naar achter gelezen heb, boeken waar ik gewoon in kon grasduinen, al naargelang in welke stemming ik was (of ben, want ik grijp er nog regelmatig naar terug).

Als het me af en toe even teveel wordt, dan moet ik die druk binnen in mij kunnen ventileren. Dat duurt meestal niet lang en door het even op het forum te gooien en de reacties van lotgenoten te lezen, kan ik alles weer in perspectief zien en stilaan weer tot een relatieve rust komen.

Tot mijn grote ontsteltenis ging het forum eerder dit jaar bijna ter ziele, maar gelukkig hebben een paar mensen er hun schouders ondergezet en gered wat er te redden viel. Ik ben hen daar ook erg dankbaar voor, al ben ik een hele tijd afwezig geweest. Eigenlijk vooral omdat ik obsessief bezig was met deze blog. Het heet nu AD+HD en het is nog altijd een oase van herkenning, informatie en optimisme, maar ook een plek waar je eens uit kan razen als het je er even door zit.

Iedereen is welkom, mensen met ADHD, mensen die samenleven met een ADHD’er, ouders van ADHD’ers, partners, vrienden of mensen die gewoon nieuwsgierig zijn. Ik zou zeggen, ga er eens langs!

Lijstjes :-(

Zaterdag hebben we een feestje, mijn jongens verjaren met een maand tussen, dus doen we één feest voor allebei. Nu moet ik samen met mijn vent lijstjes maken, wie komen er, wat gaan we serveren, wat moet er in huis gehaald worden…

Als ik nu aan iets een hekel heb, dan is het wel gestructureerd lijstjes opstellen en proberen in te schatten hoeveel iedereen gaat eten en drinken… Doorgaans heb ik veel en veel te veel in huis natuurlijk. Dan kunnen we nog een week eten van wat er overblijft.

Ze voorspellen heel goed weer, dus gaan we barbecuen (dat is toch zo’n raar woord hé!) en dan is het helemaal moeilijk om niet te overdrijven en eten voor een heel leger in huis te halen! Op het moment zitten we aan 6 stuks vlees per persoon, wat veel te veel is, maar schrappen lijkt nog moeilijker dan het opstellen van de lijst!

Halen we sardines in huis? Wij vinden dat ontzettend lekker, maar gaan de anderen dat lusten en als er teveel is, kan je die ook niet echt lang bewaren. Moeten die dan gemarineerd worden of gewoon gekruid. Halen we dan de kant en klaar marinade die ze sinds kort in de Colruyt verkopen, of fabriceren we dat zelf? Halen we scampi’s of hebben we die nog in de diepvries? Dan moeten we die op tijd ontdooien en vlinderen en dat is zo’n rotkarweitje, dan stinken mijn handen nog drie dagen naar vis… Steken we ze op een spies of marineren we ze en maken we ze klaar in zo’n speciaal aluminium bakje?

Of houden we het gewoon op vlees? En gaan we showen met onze geweldige gasbarbecue en een gebraad klaarmaken? Met het deksel erop is dat immers een grote warmeluchtoven, met het deksel eraf is het een grill.

Wijn kiezen is iets makkelijker, we kopen een doos wit en een grote doos rood. Maar welke moeten we nemen, in de Colruyt is de keuze groot! Voor mij is dat niet zo’n probleem, maar mijn vent kan uren staan kiezen als het over wijn gaat… Hoeveel schuimwijn moet er zijn voor het aperitief en welke nemen we?

Ik kijk altijd uit naar zo’n feestje, tot een paar dagen voor het plaats zal vinden. Dan heb ik spijt als haren op mijn hoofd dat ik het idee kwam om me vrijwillig aan zo’n stressy toestanden bloot te stellen!

Een foto zal voor laten zijn, ‘k heb er nu geen en ’t is te donker om er nog eentje te maken…