Daar kon ik niet naast kijken!

lippen.jpgMijn leesvoer van van ’t weekend zie je op de foto, de “Pink Ribbon” en het boek “Hoer”. Volgens mij is dat twee keer dezelfde foto. Zouden ze op de hoogte zijn van het feit dat ze allebei die foto gebruiken?

Zo’n dingen springen dus echt in mijn zicht, ik herken die foto en mijn hersenen rusten niet voor ze weten waarvan. Eigenlijk is dat gewoon ergerlijk, maar aan de andere kant ook wel boeiend. Zo ontstaat er dan een connectie tussen twee dingen die totaal niet bij elkaar horen en dat vind ik net leuk. ’t Is wanneer ik de connectie niet vind, dat het ambetant is, want ik blijf daar onbewust op zoeken en dat genereert heel wat ruis in mijn gedachten…

Oh en ik heb alweer schoenen gekocht, alhoewel ’t zijn geen schoenen, eerder elegante slippers met een toch wel vrij hoge sleehak. ’t Is een wonder, maar ze zitten echt gemakkelijk, “gelijk ne sloef” zou ik zeggen. ‘k Heb ze nog geen naam gegeven, ik kan maar niks verzinnen dat echt bij dit schoeisel past!

Stroomversnellingen!

waterval.jpgVan binnen in mijn hoofd, stopt de stroom nooit, de waterval van gedachten gaat maar door, maar door en maar door. Soms is het te vergelijken met Coo, dan heb ik de boel nog behoorlijk in de hand en heb ik er niet al te veel last van. Soms lijkt het echter eerder op Niagara Falls, dan voel ik me of fantastisch, of een wrak…

Als ik echt op dreef ben en de mogelijkheid heb creatief te zijn, mijn goesting te doen en niet afgeremd word door mijn omgeving, is dat voor mij een topdag. Maar één klein detail, of één triviale opmerking, zelfs van een wildvreemde, kan de boel laten omslaan naar het complete tegenovergestelde. Een toestand van verwarring, van met alles tegelijk bezig zijn en niets gedaan krijgen, van iemand binnen in mij die in paniek het hoofd boven water probeert te houden, in de kolkende woestenij van mijn ongetemde brein.

Eén onnozel klein detail, kan me zo storen, dat ik het totale beeld niet meer kan zien, mijn overzicht verdwijnt, dat kleine foutje gaat de boel overheersen, trekt alles uit proportie. In mijn wereld moet alles in evenwicht zijn, de compositie met kloppen. Ik kan op zo’n moment totaal niet meer genieten van wat ik gedaan/gemaakt/getekend/geschreven heb. Soms blijf ik puzzelen, proberen om toch de perfectie te bereiken en af en toe lukt dat dan, maar meestal gaat het op zo’n moment alleen van kwaad naar erger en verknoei ik het helemaal.

Gek genoeg ben ik alleen zo perfectionistisch voor mezelf, voor anderen zie ik enorm veel door de vingers, niet dat ik de foutjes niet zie, maar ze storen me niet. Ik ben enthousiast, geef complimentjes, probeer eventuele raad of opmerkingen zo omfloerst mogelijk te geven, op een manier dat het positief klinkt. Als ik dan toch eens een lelijke opmerking maak, heb ik daar spijt van, bijna nog voor de woorden uitgesproken werden. Nachten kan ik ervan wakker liggen, had ik dit maar gezegd of dat, of had ik mijn mond maar gehouden…

Ook ben ik geweldig bewust van mezelf, ik kijk als het ware door de ogen van iemand anders naar wat ik doe. Niet dat ik meerdere persoonlijkheden heb, toch niet op een abnormale manier, maar er zitten behoorlijk wat “ikjes” in mijn hoofd opgesloten. Als ik niet goed in mijn vel zit, wil ik zo weinig mogelijk opvallen en beoordeel ik mijn gedrag aan de lopende band. Gek word je daarvan!

Als ik me echter super voel, kan de hele wereld mij gestolen worden, dan provoceer ik en wil ik opvallen en doe ik mijn goesting, wat anderen ook denken. Al zal ik altijd opletten dat ik niemand kwets, waarschijnlijk omdat ik zelf zo gevoelig ben.

Tijd glijdt door mijn vingers, nu is het te vroeg, straks is het te laat. Plannen is zo moeilijk en mijn tijdsbesef is alles behalve accuraat. Wanneer moet je ergens aan beginnen? Hoe hou je je aan een planning, hoe zorg je ervoor dat je niets vergeet en het belangrijkste, hoe zorg je met al die planning, dat het toch leuk blijft?

Eviva España

spanje.jpgVandaag onze jongste gaan uitwuiven, die is voor een week naar Spanje met ’t school. Natuurlijk zat hij sinds vanmorgen op hete kolen, of eigenlijk al de hele week… Vanmiddag moesten er nog rap een paar spullen gekocht worden, badsloefkes, een badmuts, een trainingspak en sandalen stonden op het winkellijstje… Handig en charmant als hij is, heeft hij natuurlijk nog een nieuwe zwemshort en twee stoere boxershorts met camouflageprint losgepeuterd! Rond een uur of vier was alles ingepakt en toen begon het ongeduldig aftellen naar het grote moment…

Het kon niet snel genoeg kwart na vijf zijn, want om half zes moest hij “inchecken” en om zes uur zouden ze vertrekken. Waar ik toen hij op skiklassen vertrok, nog een knuffel en een paar zoenen kreeg, kon hij dit keer niet snel genoeg zijn bagage en pas afgeven, om dan met zijn maten voor de achterste deur van de bus post te vatten! Eens ze erop mochten, werd er zelfs niet meer gewuifd, nee ’t was haasten en vliegen om als eersten de achterste bank te veroveren!

Ze zijn geslaagd in hun onderneming zoals je kunt zien op de foto, allez als je heel goed je best doet, want de ramen van de bus waren getint en gespiegeld, we konden ze met moeite onderscheiden. Ze zijn bijna op tijd vertrokken, ze hebben een paar minuten moeten wachten op twee laatkomers, natuurlijk tot frustratie van degenen die wel op tijd waren… En wij kunnen hun capriolen volgen op de site van ’t school, spannend!

PS Den bompa van één van zijn maten, heeft nog iets te maken met bovenstaand liedje…

Alle dagen heel druk!

hagedis.JPGApart van het feit dat normaal zijn niet bestaat, zou ik het heel soms toch graag zijn. Gewoon opgaan in de massa, deel uitmaken van het decor.

Dat lukt mij maar zelden, want ik leef niet volgens de regeltjes van de “normale” mensen. Ik lach te luid, zie te veel, hoor te veel en praat te veel. Ik wil mijn aandeel in elk gesprek en heb soms al mijn wilskracht nodig om mij netjes afzijdig te houden.

Hemeltergend traag zijn ze soms, de normale mensen, kijken niet verder dan hun neus lang is, laten mooie dingen passeren zonder het merken. Ze volgen mijn gedachtengang niet en ik volg de hunne niet, daardoor ontstaan misverstanden die helemaal niet zo bedoeld waren.

hagedis1.JPGDrukke soortgenoten, kunnen echter ontzettend vermoeiend zijn, onbewust houden ze me een spiegel voor “Zo ben jij!” en dan zie ik waarom ik nooit zal opgaan in de massa. Dan krijg ik goesting om onder een steen te kruipen, tot het kind in mij weer wakker wordt… druk, emotioneel, irrationeel en onberekenbaar!

Kruimeltjes…

vogeltjes2.JPGIk heb het wel eens vermeld in een commentaar die ik schreef, mijn teksten zijn niet “googlebaar”. Google kent mijn naam, maar weet niet welke woorden ik heb gebruikt en dat was een bewuste keuze. Ik begon als lezer, via de ene blog, leer je de andere kennen en zo breidde mijn leescollectie zich elke dag uit. Toen ik erachter kwam hoe simpel het was om een blog te starten, heb ik dat ook meteen gedaan. Het was in het webadres van Coltrui, dat me het woordje “WordPress” opviel, daarna ging het allemaal bliksemsnel!

vogeltjes3.JPGIk had ondertussen (onbewust) al heel wat kruimeltjes gestrooid, want via commentaren die ik schreef, begonnen mensen ook mijn blog te lezen. Dus besloot ik dat dat de enige manier was, waarop ik gevonden wenste te worden. Omdat ik graag reacties schrijf (zou iets met ADHD te maken kunnen hebben, die willen altijd hun zegske doen…), vind ik het natuurlijk ook fijn om reacties te krijgen! Die reacties worden dan kruimeltjes, die mij op hun beurt weer op andere blogs brengen…

vogeltjes1.JPGVan nu en dan één vogeltje, kwamen er stilaan meer, sommige zelfs elke dag, om te kijken of er nieuw leesvoer voor handen was. Ik haal geen honderden of duizenden hits per dag, maar ik zie wel dat mijn teksten regelmatig gelezen worden. Dat zijn de lezers die ik belangrijk vind, degenen wiens nieuwsgierigheid geprikkeld werd door iets wat ik schreef en die hier komen omdat ze dat willen. Geen verdwaalde surfers die hier stranden omdat ik een keer “tetten” of “kutje” in mijn tekst vermeld heb.

vogeltjes5.JPGIk denk dat Coltrui de eerste lezer was hier, hij vertelde het aan Aardvarksken en opeens waren er twee! Met hier en daar een uitschieter, kabbelt deze blog nu rustig voort en ik ben daar content mee… Wie mij lezen wil, vindt de weg wel, daar ben ik redelijk gerust in, al denk ik dat het amusant moet zijn om af en toe eens te kunnen zien, via welke zoekwoorden mensen op je blog terecht komen…

vogeltjes6.JPGNu en dan komt er iemand langs die gaat snuisteren, die niet alleen een paar kruimeltjes wil, maar het hele broodje. Dan worden er teksten van vroeger gelezen, soms van helemaal in het begin, teksten waar (volgens de stats) voordien nog nooit een vogeltje bij was blijven stilstaan. Dat heb ik graag natuurlijk, ik grasduin ook graag in blogs, kijken hoe het begon en hoe het evolueerde. Soms is dat geen haalbare kaart, gewoon omdat er zoveel staat, toch blijft het leuk om er zo hier en daar iets uit te pikken.

De blog waar het voor mij allemaal mee begon was “Autism : deal with it“, nadien kwam ik – ‘k weet niet meer hoe – op de blog van Anneke terecht, net te laat om haar nog echt te leren kennen, ze was maar één jaar ouder dan ik. Maar op haar leeslijst, vond ik de eerste kruimeltjes, de kruimeltjes die mij het bloglandschap in trokken. Ik vind het zo spijtig dat ik haar daar niet meer voor kan bedanken…

*********

De foto’s heb ik jaren geleden in Oostenrijk genomen, die mussen daar waren zo frank en baldadig, dat ze in de voortent om broodkruimels kwamen bedelen…

Even weg!

spookjes.JPGVanaf morgen zijn we er voor een poosje tussen uit, lekker naar onze caravan in de Ardennen. Spijtig genoeg beschikt onze camping niet over een hotspot, dus ik word even helemaal blogloos. Dat zal afkicken worden, voor mij dan hé, want dit is echt wel iets waar ik helemaal aan verknocht ben, iets wat ik ontzettend leuk vind en een plekje waar ik mijn ei kwijt kan… En natuurlijk zal ik, als ik terug ben, ontzettend veel bij te lezen hebben in alle blogs die ik volg.

Doorgaans ben ik iemand van alles of niks, of ik ben er helemaal voor, of ik vind het afschuwelijk, een middenweg is er over het algemeen niet. Geen grijs, alleen wit of zwart, ja of nee, goed of slecht. Komt wel eens meer voor bij mensen met ADHD naar het schijnt.

Ik heb ook geen greintje geduld, wachten is echt niet mijn ding, ik word er ambetant van en dan maak ik de mensen rond mij meestal nog ambetanter. Ik ga ook wel eens wat kort door de bocht, niet iedereen houdt van heldere communicatie. Eerlijkheid is zogenaamd een deugd, maar ik merk vaak dat het niet op prijs gesteld wordt. Dus verkoop je leugentjes om bestwil en dan moet je ook nog proberen te onthouden wat je aan wie verkocht hebt…

Ik probeer gewoon het leven zo simpel mogelijk te houden, want voor de rest is het al ingewikkeld genoeg. Als iedereen gewoon zou zeggen wat hij of zij eigenlijk wilt, zou dat dan niet een heleboel problemen oplossen? Al dat dansen rond het licht, zonder ooit ter zake te komen, dat is gewoon erg vermoeiend.