Eigenlijk

Eigenlijk moest ik nu aan het inpakken zijn, maar ik geraak maar niet gestart… Ons mannen hun kleren zijn al ingepakt, die van mijn ventje ook, maar ik kijk vooral op tegen het inpakken van mijn eigen kleding en de rest van de rommel (toiletgerief, medicatie, schoenen, handdoeken, enz), ik stel het dus de hele tijd uit, tot wanhoop van mijn wederhelft, die liefst vorige week de auto al had ingeladen…

Gelukkig heeft hij nog niet al te veel last van pre-vakantie-stress!! 🙂

De vogel is gaan vliegen…

Kleine Kakkewietjes worden groot…

… en trekken de wijde wereld in…

… maar er zijn kapers op de kust!

Domme Mickey, vogels kunnen vliegen, katten niet!

Ozzy klimt niet in bomen, hij denkt eerder strategisch…

… misschien komt de vogel wel terug, of niet?

😉

Kakkewiet steelt de show!

Kakkewiet, de kleine merel, woont nog altijd bij ons, ondertussen niet meer in een kartonnen doos, maar in een tot vogelverblijf omgebouwde kooi om katten te transporteren, die ik van onze dierenarts mocht lenen. Hij is enorm gegroeid en heeft vooral veel pluimen gekregen.

Hij is ontzettend tam en wil de hele tijd komen flodderen! Dan komt hij op je schoot of op je hand zitten en als je hem streelt, zit hij met zijn oogjes dicht te genieten van de aandacht.

Hij eet nog altijd niet zelf, al hoeven we de meelwormen tenminste niet meer tot vanachter in zijn keel te duwen (toch niet als hij nog veel honger heeft). Er naar pikken vindt hij nog altijd te veel moeite.

Of dit echt wel een mereltje is, weten we ook niet helemaal zeker, want volgens “oudste zoon” zegt hij de hele tijd “tjiftjaf”, in plaats van “tjilp” of “piep”. Hij is niet bang van ons, hij is niet bang van de katten en hij gedraagt zich als een knuffelbeestje, wat moeten we daar nu mee doen?

Enfin, zolang hij gelukkig is, kan hij voorlopig bij ons blijven, als we zien dat hij naar vrijheid gaat verlangen, zullen we het risico moeten nemen om hem te laten gaan. Maar dat is nog niet aan de orde, want zoals ik al zei, wil hij nog altijd alleen maar eten, als hij gevoerd wordt en negeert hij het voer in zijn kooi…

Het zijn wel heel drukke dagen geweest. Voor de verjaardag van “jongste zoon” uit eten geweest (maandag), Ozzy kreeg eerder die dag een chip in zijn nek (vocht zo hard dat hij even platgespoten moest worden – weeral 15 euro bij de rekening), Mickey mocht dan ineens bij de dierenarts blijven (om zeker nuchter te zijn), is dinsdag “geholpen” en heeft meteen ook een chip gekregen. En daar allemaal bovenop is er nog de zotte Kakkewiet, die heel de dag om voedsel en aandacht fluit, roept en springt natuurlijk!

Meet Kakkewiet!

Ik denk dat onze Kakkewiet een mereljongske is, eentje dat wat overmoedig is geweest en het nest wat te vroeg verlaten heeft. De kinderen vonden hem (of haar) op het gazon en namen hem direct in bescherming. Voor de kattenhaters onder jullie, hij mankeert helemaal niks, dus Ozzy en Mickey hebben hem zeker niet te grazen genomen! (Ze hebben er zelfs niet eens veel intresse voor eigenlijk.)

De pieren die de zonen gevangen hadden, gingen er heel goed in en die kweek bleef maar open gaan… ’t Was wel efkes moeilijk om het voeren onder de knie te krijgen, je moet dat bijna in zijn keelgat duwen, zodat hij enkel maar moet slikken.

Na wat surfen werd het duidelijk dat Kakkewietje minstens tot maandag op ons aangewezen zal zijn, geen enkel vogelcentrum was bereikbaar, of het moest zijn voor echte noodgevallen.

Gezien het pierenvangen nogal veel tijd in beslag nam en dat beestje ongeveer constant wil eten, ben ik met mijn oudste zoon op zoek gegaan naar meelwormen. In de derde winkel was het prijs, een zakje vieze wriemelbeestje rijker, togen we weer naar huis.

Ze vallen wreed goed in de smaak moet ik zeggen, hij heeft volgens mij al 2 keer zijn lichaamsgewicht in die beesten binnengespeeld. Zijn naam kreeg hij omdat hij zo ongeveer even snel kan kakken, als dat hij kan eten…

Zij die de komende nachten gaan moeten opstaan om een klein vogelke eten te geven, groeten u!

😉

Zeg dan toch nee, Guido!

“Nee” zeggen, ik ben er nooit goed in geweest, maar stilaan begin ik het toch echt wel te leren. Ik doe het nog altijd niet graag, maar je moet ergens grenzen trekken toch? De keren dat ik in gedachten Frank Focketyn “Zeg dan toch nee, Guido!” hoorde zeggen, zijn niet te tellen, maar er is beterschap in zicht.

Op ’t werk had ik de neiging om fouten van anderen algauw zelf recht te zetten, maar op die manier blijf je natuurlijk tegen diezelfde problemen aanlopen. Als je echter consequent meldt wat er fout gegaan is en het ook door diezelfde persoon in orde laat maken, geef je hem/haar tenminste de kans om bij te leren.

In het begin heb je daar onzettend veel werk mee, maar na verloop van tijd mindert dat gelukkig wel. Elke keer als ik een verkeerde boeking tegen kom, neem ik foto’s en duid ik aan wat er fout gelopen is, hoe dat rechtgezet moet worden en hoe die fouten voorkomen kunnen worden.

Het is niet leuk om altijd de zaag uit te hangen, degene te zijn die alweer commentaar heeft, maar anders geraken we niet vooruit hé?

Verder neem ik ook niet meer zomaar alles aan, ik denk eerst “Moet ik dat wel doen, is dat wel voor onze afdeling?”, al valt dat niet altijd in goede aarde. Ieder zijn job en ’t is niet dat ik niks te doen heb, want op dit moment heb ik het echt druk genoeg met het werk, dat inderdaad via onze afdeling moet gebeuren.

De voordelen van dat alles, vraag je? Het spaart me ontzettend veel frustratie! Ik heb niet meer het gevoel altijd voor alles verantwoordelijk te zijn en ik weet ondertussen dat ik er gerust in kan zijn, dat de problemen opgelost worden en dat de collega’s van de andere diensten bewust bezig zijn om hun werkwijze bij te sturen.

Ik ben niet de eerste die zo is gaan werken hoor, ik heb gewoon de raad opgevolgd van een paar collega’s die hetzelfde werk doen als ik. Samen beginnen we nu echt vooruitgang te zien, al durven sommige “project-managers” wel eens roet in het eten te gooien!

😉

Voorbij gevlogen

Vakanties zijn toch altijd echt wel wreed rap voorbij hé? Al het werk dat tijdens mijn verlof is blijven liggen, is ondertussen min of meer bijgewerkt, al heeft dat heel wat overuren gekost. Na werkdagen van 9 uren of meer, had ik niet veel goesting om deze laptop nog open te vouwen natuurlijk.

Vandaag moest ik normaal gezien niet werken, maar gezien er een meeting was, ben ik toch efkes naar ’t werk gereden. Die uren kan ik later compenseren en mijn kinderen zijn deze week bij mijn ex. Achteraf gezien had ik het voor geen goud willen missen, want een paar projectmanagers hebben, vanuit hun ivoren toren, een nieuwe procedure opgesteld, die wij binnenkort gaan moeten volgen en daar kregen we info over.

Was ik efkes blij dat ik erbij was, want ik heb in lange tijd niet meer zo gelachen als vandaag! Die projectmanagers hebben hoogst waarschijnlijk nog nooit met een klant gesproken (tenzij die klant een verwant of een vriend zou zijn natuurlijk) en zijn nog nooit “in the field” geweest, maar blijkbaar vonden ze dat ook absoluut niet nodig. Waarom zou je nu ook raad vragen aan de mensen die dagdagelijks met die materie bezig zijn? Wat weten die nu van processen en procedures?

Soit, we zullen wel zien wat er van dat onding overblijft, als we het eenmaal moeten toepassen…

Mijn vakantie was heerlijk, maar veel te rap voorbij. Het weer werkte niet echt mee, dat bleef maar regenen zeg! Enfin, van de nood een deugd gemaakt en samen met de kinderen TV gekeken en hééééél vééééél gelezen. Het eerste weekend hebben we een middag in Aken doorgebracht (daar was het trouwens prachtig weer!) en ik heb alweer een stapeltje boeken mee naar huis genomen. Onder andere eindelijk de Nederlandse vertaling van “De duivel draagt Prada” en “Gossip & Gucci” van Lauren Weisberger (daar moet je dan voor naar Duitsland rijden!) en een vervolg op mijn favoriet der favorieten, “Pride and Prejudice“!

The Darcy’s give a ball” moest er natuurlijk eerst aan geloven. Wat dit vervolg nog leuker maakt, is dat ook personages uit andere romans, in dit verhaal opduiken, al is het dan doorgaans als figurant. Zover ik weet is er nog geen Nederlandse vertaling, maar zelfs in het Engels blijft dit heerlijk leesvoer!

Eén hommel maakt de lente niet…

De eerste hommel van het jaar, maakte vandaag zijn/haar (?) opwachting. Dat beestje heeft niet echt een goei moment uitgekozen, want warm is het allerminst.

Op de foto lijkt het, alsof het een paar poten mist, maar toen ik het heel voorzichtig (met behulp van 2 stukjes karton) in de lavendel gezet heb, waren alle poten duidelijk aanwezig. Hopelijk geven die struikjes een beetje beschutting, want zo midden op de oprit, dat is toch niet echt een veilige plek voor zo’n kwetsbaar beestje.

hommel.jpg