My Space

Ozzy heeft zijn plekje in de nieuwe (oude) veranda al veroverd, wie in “His Space” komt, wordt getrakteerd op tanden en klauwen! Wat vinden jullie trouwens van zijn medallion? Mickey was het zijne, een zilverkleurig hartje op een felrode achtergrond, spijtig genoeg al kwijt na amper 3 dagen…

Lief hé?

Eén hommel maakt de lente niet…

De eerste hommel van het jaar, maakte vandaag zijn/haar (?) opwachting. Dat beestje heeft niet echt een goei moment uitgekozen, want warm is het allerminst.

Op de foto lijkt het, alsof het een paar poten mist, maar toen ik het heel voorzichtig (met behulp van 2 stukjes karton) in de lavendel gezet heb, waren alle poten duidelijk aanwezig. Hopelijk geven die struikjes een beetje beschutting, want zo midden op de oprit, dat is toch niet echt een veilige plek voor zo’n kwetsbaar beestje.

hommel.jpg

Hamster met lef!

Deze moedige hamster durft het zelfs aan, om mee in het etensbakje van zijn kattenvriend te kruipen! Nu is dat echt wel een superlieve kat, want de enige “close encounter of the third kind” tussen één van mijn katten en één van mijn dwerghamsters, liep spijtig genoeg dodelijk af.

Kan iemand dit eventueel vertalen?

😉

snel, sneller, snelst…

Dit vond ik wel een leuk clipje…  ’t Is leuk als je weet dat je de snelste bent!

🙂

Galoshen

Via deze site, van iemand die nog meer schoenen heeft dan ik (en dan bedoel ik echt meer!), vond ik dit!  Zowel de Sloggers als de Drizzle Boots lijken mij erg handig (eigenlijk onmisbaar), zeker met dat wisselvallig weer van de laatste dagen.  Eindelijk een manier gevonden om zowel mijn sneakers in kwetsbaar daim en nubuck, als mijn hoog gehakte enkellaarsjes te beschermen als het buiten weer eens regent!!

Nog eentje, om het af te leren…

Allez, het zijn er eigenlijk feitelijk drie, maar ze zijn toch echt geweldig hé?

En het origineel filmpje van deze twee praatgrage beestjes…

Virtueel overgewicht?

Gisteren kwam mijn nieuwe digitale keukenweegschaal (van den Aldi), voor de eerste keer van pas.  Mijn ventje had die aankoop minachtend bekeken.  Hij weegt zelden of nooit ingrediënten af, hij doet dat op ’t gevoel en hij zit er zelden naast. 

Ik daarentegen, ik kook zelden of nooit.  Tenzij je het ineenflansen van eenvoudige (echt heel eenvoudige!) maaltijden, koken kan noemen.  Ik heb er in elk geval zo goed als nooit een weegschaal voor nodig.  Maar gisteren dus, ging het net een beetje anders dan anders…

  • (hij) Eén of twee kaaskroketjes per persoon als voorgerecht?
  • (ikke) Kweetnie, we moeten wel zien dat die steak opgeraakt hé, zou zonde zijn om die te laten liggen!
  • (hij) Ja, da’s ook waar.
  • (ikke) Hoeveel steak heb je gekocht?
  • (hij) Ga eens kijken, ik weet dat niet precies.
  • (ikke) Schat, je hebt méér dan een kilo steak gekocht!
  • (hij) Dat kan niet, dat is gewoon onmogelijk, dat kan niet zoveel wegen!
  • (ikke) Dit pakje weegt bijna 400 gram en dat andere net geen 800 gram.
  • (hij) Hoe kan dat nu, die stukken vlees zijn ongeveer even groot!
  • (ikke) Wacht ik neem de keukenweegschaal.
  • (hij) *minachtende blik*
  • (ikke) Hmmm, dit pak weegt 388 gram, bruto dan nog, en op het etiket staat dat dat bijna 800 gram is!  Zijn dat effe dure stukjes vlees zeg…
  • (hij) Hoe laat is het, is de winkel nog open?  Kom geef mijn autosleutels, ik ga dat terug doen!

Die steak is terugbetaald, maar we konden datzelfde pakje dus niet terug meenemen, want dat moet terug naar de beenhouwerij.  Zonde want het waren prachtige stukjes vlees, perfect gewoon.  Er moest een ander pakje gekozen worden in de koeltoog, eentje waar wel het juiste gewicht en dus ook de juiste prijs op stond…

dure-steak1.jpg

dure-steak.jpg 

Vooroordeel

Zo nu en dan kijk ik wel eens naar “Big medicine” op VijfTV en denk dan wel eens “Hoe kan iemand het zo ver laten komen?”, want je moet toch al een flinke eter zijn, om meer dan 200 kg lichaamsgewicht te verzamelen…  Tot ik besefte dat slanke mensen dat ook wel eens van mij zullen denken.  Ik heb immers zelf flink wat overgewicht.  Toch erger ik me te pletter aan mensen die denken dat je gewoon zwak bent en vinden dat je niet genoeg wilskracht hebt.  Als afvallen zo gemakkelijk was, zou toch niemand te zwaar zijn?  Maar dikke mensen zijn ondertussen het enige “politiek correcte” mikpunt voor spot in onze maatschappij…

Als je verslaafd bent aan sigaretten of drank, dan kan je ervoor zorgen dat je daar zo weinig mogelijk mee geconfronteerd wordt, je mijdt systematisch de plekken waar je in verleiding kan komen.  Eten moet je echter altijd blijven doen, ook als je moet afvallen.  Je wordt constant geconfronteerd met allerlei lekkers waar je niet aan mag komen.  Je moet naar de bakker om brood en je moet dan sterk genoeg zijn om geen zoetigheid te kopen.  Je loopt door de supermarkt en moet alle vette en zoete hapjes laten staan en alleen gezonde dingen meenemen.  Ik kan het ook niet totaal uit mijn huis weren, want mijn kinderen hebben geen gewichtsproblemen en ze alle snoep ontzeggen, zou er alleen voor zorgen dat dat snoep verleidelijker en later misschien toch nog problematisch zou worden.

De volgende ergernis : U vindt het misschien choquerend, maar ik sport niet graag, ik vind dat vervelend en saai en gezien mijn evenwicht en hand-oog-coördinatie niet geweldig zijn, ben ik ook echt nooit goed in sport.  Altijd de sukkel van de groep zijn, dat maakt het sporten er absoluut niet leuker op…  Stel je eens voor dat je zo’n 4 keer per week iets moet gaan doen dat je echt niet leuk vindt, in een omgeving van mensen die je bekijken als was je een buitenaard wezen, omdat je zo onhandig en absoluut niet afgetrimd bent, zou jij dat leuk vinden?

Kleding is ook al zo’n heikel thema.  Het is niet omdat ik systematisch weiger laagjeskleding te dragen en voor mezelf sexy kleren verkies, dat ik het leuk vind om zo beperkt te zijn in mijn kledingaankopen.  Ik val meestal net tussen de twee mogelijke suppliers in.  De grootste maat in confectiekleding is vaak net iets te klein voor mij, maar in de grote-maten-winkels kan ik ook niet altijd terecht, want de kleinste maat daar is vaak te groot… 

Waarom maken zoveel ketens speciale collecties voor hun klanten met een maatje meer?  Meestal zijn dat dan nog vormeloze stukken, die veel te lang zijn en waar je gewoon nooit mooi in kan zijn, ook niet met een maatje 38.  Waarom niet gewoon de collectie een paar maten laten doorlopen, er zijn toch kopers genoeg?  Gezien je in de solden vaak enkel de heel kleine maatjes vindt en de grotere maten doorgaans voordien al uitverkocht zijn, is er toch duidelijk een markt voor?

Ooit hoorde ik iemand zeggen “Als ik zo dik was, zou ik dat niet durven dragen hoor!”, al was het niet de bedoeling van die persoon, dat ik dat zou horen.  Waarom zouden mensen met een maatje meer, vormeloze oversized kleding moeten dragen?  Als de gevoelige oogjes van de dieetmaffia gaan tranen van een paar vetrolletjes of een bol buikje of wat cellulitis, dat ze dan wegkijken hé!  Mijn motto qua kleding is “als ze het in mijn maat maken, dan kan ik het dragen” en dat gaat zo snel nog niet veranderen.  Heel wat mannen vinden een maatje meer trouwens best wel wat hebben hoor en gelukkig heb ik er zo eentje thuis en hij is echt niet de enige!

Teveel mensen zijn zo enorm gefixeerd op uiterlijk, zij weten niet wat ze missen…

Blaffende honden bijten niet!

Vandaag stond ik met een klein hartje voor de oprit van een klant.  Ik moest er iets achterlaten en dat is normaal geen enkel probleem, maar hier liepen er drie gigantisch grote, luid blaffende honden rond in de tuin.  Halverwege de lange oprit stond er een poort, met daarachter de 3 monsters en ik moest mijn spullen gewoon naast die poort achterlaten.  Na wat twijfelen en de telefonische verzekering van de eigenaar dat haar “troeteldieren” niet over die poort konden springen, besloot ik me zo groot mogelijk te maken en liep ik (uiterlijk) zelfzeker, de ca 30 m richting poort, zonder naar die blafbeesten te kijken.

Ze maakten ontzettend veel lawaai, tot ik op ongeveer een meter van de poort was, toen waren ze opeens stil!  Ik heb mijn pakketje tegen de draad achtergelaten, zo dat de honden er zeker niet aan konden en ben gewoon terug naar mijn auto gelopen, met die doodse stilte achter mij.  Voor ik instapte, heb ik nog even gekeken, de drie honden hielden me nog altijd scherp in het oog,  maar ze gaven geen kik!

Ik blijf voorzichtig in de buurt van blafbeesten (groot EN klein), maar nu weet ik toch al, dat het doen alsof je niet bang bent, ook op honden echt wel effect heeft…